rick-bragg-all-night-Gospel.jpgΕικόνα από τον Jack UnruhΒυθίστηκε αργά το βράδυ, οι λέξεις έμειναν με το αγόρι που δεν πίστευε ότι άκουγε.
Έχω φτάσει σε ένα μέρος της ζωής όπου δεν σκέφτομαι καθαρά για το παρόν ή το μέλλον. Αυτό που κάνω, κυρίως, είναι να θυμάμαι, ότι οι σκέψεις μου ξεκίνησαν από κάποιο φυλλάδιο που χτύπησε σε έναν τηλεφωνικό στύλο ή ένα κομμάτι ενός τραγουδιού.
Ήμουν σε ένα διακρατικό Τενεσί στη βροχή, με δύο πολιτείες πίσω μου και χιλιάδες μίλια να φύγω, σαρώνοντας ένα ραδιόφωνο παχύ με φοβερούς ντάμαδες των οποίων οι μαμά δεν τους αγαπούσαν αρκετά. Μεταξύ των φοβιστών, προσγειώθηκα σε έναν ιεροκήρυκα, έναν ευγενικό άντρα που έμοιαζε με την παιδική μου ηλικία, ο οποίος είπε ότι αγαπάει τον αδερφό μου. Στη συνέχεια ήρθε ένα τραγούδι που δεν μπορώ να θυμηθώ με ακρίβεια, αλλά σε ένα μίλι περίπου έσβησε την υγρή, γκρίζα άσφαλτο και τα μίλια μπροστά. Το σήμα σύντομα πέθανε, αλλά όχι πριν - στο μυαλό μου - ήμουν σπίτι.
Ήμουν ένα μικρό αγόρι στο Boutwell Auditorium, μια νύχτα χωρίς πάλη, γευμάτιζα ένα χοτ-ντογκ που ήταν το καλύτερο που είχα ποτέ, γιατί ήμασταν Μπέρμιγχαμ . Στην άλλη μου γροθιά ήταν ένα κουτάκι του Κόκα τόσο κρύο που έκαψε το χέρι μου. Στη σκηνή, άντρες με κοστούμια τραγουδούσαν σύννεφα νίκης. Δίπλα μου, η μητέρα μου, το πρόσωπό της ανάβει, χτύπησε τα παπούτσια της, χτύπησε έναν ανεμιστήρα που δωρίστηκε από κηδεία και τραγούδησε. Θυμάμαι αυτό το ένα τραγούδι, για έναν τοίχο γύρω από τον παράδεισο, τόσο ψηλό που δεν μπορείς να το ξεπεράσεις, τόσο χαμηλό που δεν μπορείς να το καταλάβεις ...
... τόσο ευρύ, δεν μπορείτε να το ξεπεράσετε Πρέπει να μπείτε στην πόρτα
Ήταν ένα ολονύκτιο τραγούδι ευαγγελίου, συνηθισμένο στο Deep South της δεκαετίας του 1960 και του 1970, αν και για το Congregational Holiness «όλη τη νύχτα» ολοκληρώθηκε περίπου στις 11:45. Θυμάμαι ακόμα τους τίτλους: The Florida Boys, the Dixie Echoes, Happy Goodman Family, J.D. Sumner and the Stamps Quartet, Blackwood Brothers Quartet, The Inspirations, Hovie Lister and the Statesmen, The Chuck Wagon Gang ...
Η πίστη ήταν λιγότερο πολιτική τότε. Είχε ένα ρυθμό στο οποίο θα μπορούσατε να χορέψετε, εάν είχε επιτραπεί ο χορός. Πήγαμε κάθε λίγους μήνες, σε μέρη όπως το Sylacauga, όπου τραγούδησαν στο γήπεδο ποδοσφαίρου και έφαγα ένα Wet-Nap - αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία - και ο Gadsden, όπου οι Dixie Echoes τους έπαιρναν και έκλαιγαν στην αίθουσα συνεδρίων. Πήγα, ως επί το πλείστον για τις παραχωρήσεις, και επειδή κάθε φορά που ένα αυτοκίνητο βγήκε από το δρόμο μας, μπήκα μέσα μου. Δεν θυμάμαι να ακούω προσεκτικά τη μουσική. Αλλά όταν ακούω τα τραγούδια στο ραδιόφωνο, βρίσκω τον εαυτό μου να τραγουδάει.
Η μητέρα μου, μετά από απουσία 40 ετών, πήγε σε ένα τραγούδι πριν από λίγο καιρό στο παρεκκλήσι Young & apos; s στο Alabama Highway 278, στους λόφους μεταξύ του Πιεμόντε και του Γκάντσντεν. «Ήταν η συμμορία του Chuck Wagon», είπε, «αλλά, ξέρεις, τα νεότερα. Είχαν ακόμα το όνομά τους στο λεωφορείο. Ξέρω ένα πράγμα. Σίγουρα έκαναν ένα απαίσιο τραγούδι. ' Έκαναν το «The Church in the Wildwood», ένα από τα αγαπημένα της.
Ω, πώς, πώς, πώς, πώς, Ελάτε στην εκκλησία στο δάσος Ω, έλα στην εκκλησία στο κοιλάδα
Της έκανε ευτυχισμένη. Ελπίζω να το διαβάσουν και να το ξέρουν. Δεν της άρεσε ποτέ ηχογραφημένη μουσική, είπε, αλλά πήρα ένα CD player ούτως ή άλλως. Η κουνιάδα μου, η Τερέζα, της έδωσε κάποια μουσική του ευαγγελίου, και όταν η μητέρα μου άκουσε τα τραγούδια, στάθηκε εκεί και τραγούδησε.
Θα ήθελα να το έχω δει.
Αλλά υποθέτω ότι έχω ήδη.