Η γυναίκα μου, η Τζούντι, μισεί τις πικραλίδες. Κάθε πρωί, σαρώνει το γκαζόν για τα κίτρινα άνθη τους και σκάβει ό, τι βρίσκει. Γιατί είσαι τόσο ένθερμος για αυτό; Ρωτάω. Διότι, απαντά. είναι ζιζάνια. Δεν υποτίθεται ότι είναι εκεί.
Επιτρέψτε μου να μαντέψω. Νιώθεις όπως κάνει η Τζούντι. Οι πικραλίδες πρέπει να εξοντωθούν. Πώς κι έτσι? Πρέπει να παραδεχτείτε ότι τα λουλούδια τους είναι όμορφα. Και ποιο παιδί δεν του άρεσε να μαζεύει σπόρους και να τους φυσάει;
Εάν η απλή θέα των πικραλίδων που στρίβουν το γκαζόν σας οδηγεί σε μια δολοφονική οργή, ίσως πρέπει να κατηγορήσετε τους Προσκυνητές. Η κοινή πικραλίδα ( Taraxacum officinale ) δεν είναι εγγενής στη Βόρεια Αμερική. Οι προσκυνητές το έφεραν εδώ από την Ευρώπη για τρεις βασικούς λόγους. Πρώτον, τα νεαρά φύλλα φτιάχνουν μια νόστιμη κατσαρόλα με χόρτα ή μια σαλάτα. Είναι πολύ θρεπτικά, περιέχουν υψηλές ποσότητες βιταμινών A, B, C, E και K, καθώς και ασβέστιο, σίδηρο, μαγγάνιο, μαγνήσιο και κάλιο. Δεύτερον, μπορείτε να ζυμώσετε τα λουλούδια για να φτιάξετε κρασί πικραλίδας. Τέλος, το φυτό χρησιμοποιείται ευρέως σε φυτικά φάρμακα.
Πικραλίδες, που ονομάζονται για τα έντονα οδοντωτά φύλλα τους (διαφθορά των Γάλλων Δόντι λιονταριού ή «δόντι λιονταριού», αγαπούσε τη Βόρεια Αμερική. Οι σπόροι τους εξαπλώθηκαν από την Ανατολική Ακτή στη Δύση, με τη βοήθεια του ερωτικού μας δεσμού με γκαζόν. Οι πικραλίδες βλαστάνουν ραγδαία σε ηλιόλουστους, στενούς γκαζόν και δεν με πειράζει να κόβονται στο ελάχιστο. Τα στελέχη των λουλουδιών μεγαλώνουν προοδευτικά όσο πιο σύντομα τα κουρεύετε. Μετά από λίγο, τα λουλούδια ανοίγουν στο επίπεδο του εδάφους.
Πιστεύω ότι οι πικραλίδες έπαιξαν αναπόσπαστο ρόλο στην άνοδο των υπηρεσιών φροντίδας γκαζόν και των δολοφόνων ζιζανίων. Το πρόβλημα με το σκάψιμο, όπως κάνει η Τζούντι, είναι ότι έχουν μακρά ρίζα. Κάθε κομμάτι αυτής της ρίζας που αφήνεται στο έδαφος μεγαλώνει άλλο φυτό. Οι δολοφόνοι ζιζανίων σκοτώνουν τις ρίζες. Σχεδόν κάθε προϊόν που στοχεύει ζιζάνια με γκαζόν διαθέτει πικραλίδα στην ετικέτα.
Το μίσος της πικραλίδας είναι ειρωνικό δεδομένης της ευρείας ανησυχίας για την πτώση των επικονιαστών. Τα λουλούδια πικραλίδας είναι αγαπημένες πηγές νέκταρ για μέλισσες, πεταλούδες και σκώρους. Οι κάμπιες πεταλούδων και σκώρων τρώνε επίσης τα φύλλα.
Είναι καιρός η Τζούντι και όλοι οι άλλοι έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία στις πικραλίδες. Για σαλάτες και κρασί, προτείνω μια γαλλική επιλογή που ονομάζεται 'Πικραλίδα' βραβευμένο για τα μεγάλα λουλούδια και τα νόστιμα φύλλα του. (Διαλέξτε μόνο νεαρά φύλλα. Τα παλιά είναι πικρά.) Καθώς ο ενθουσιασμός σας κυμαίνεται, φυσικά θα θέλετε να συσχετιστείτε με άλλους θαυμαστές της πικραλίδας. Δείτε το Εταιρεία Taraxacum .
Δώστε στις πικραλίδες μια πολυαναμενόμενη αγάπη. Απλά μην τα σκάβεις πάρα πολύ.