Κυπαρίσσια στον ποταμό Guadalupe, ΤέξαςΤα πανύψηλα κυπαρίσσια διακοσμούν τον ποταμό στο δρόμο του μέσω του Τέξας. | Πίστωση: Gary ClarkΕγώ Στο φιλτραρισμένο πρωί φως, το νερό κάτω από τη σχεδία μου λάμπει σε αποχρώσεις σμαραγδένιων ζωντανών χρωμάτων που θα περιμένετε περισσότερο να δείτε στην Καραϊβική παρά στο Τέξας. Λεπτά κλαδιά σε ψηλά κυπαρίσσια κωπηλατούν στο αεράκι σαν τεμπέλης ανεμόμυλων. Περνάω μια εβδομάδα ταξιδεύοντας το μήκος των 432 μιλίων της Γουαδελούπης, του πιο αγαπημένου ποταμού στο Τέξας. Και εκπλήσσομαι με τον τρόπο που μαγεύει σχεδόν όλους όσους το βλέπουν.
Το βλέπω γοητεύει δύο κορίτσια τόσο πολύ που ξεχνούν τα MP3 player και τη Miley Cyrus. Το βλέπω να γοητεύει τους μεγάλους άντρες και τις γυναίκες και τους στέλνουν να κωπηλατούν ασταμάτητα για μέρες μέχρι να κοιτάξουν σαν ζόμπι. Κοιτάζω ως ρέματα φοιτητών πανεπιστημίου να σταθμεύουν τέλεια αυτοκίνητα και να παρασύρονται από εσωτερικούς σωλήνες.
Εδώ είναι μια γεύση από αυτό που το κάνει τόσο μαγευτικό ― από τις κατασκηνώσεις και τις τρύπες κολύμβησης στο Hill Country σε έναν εξαντλητικό αγώνα κανό που τελειώνει στον Κόλπο.
Από το Camp Mystic στη λίμνη Canyon: Βρείτε τρύπες κολύμβησης και καλοκαιρινές κατασκηνώσεις
Το ποτάμι ξεκινά το ταξίδι του ψηλά στο Hill Country, δυτικά του Kerrville, όπου ο Νότος και ο Βορράς διασχίζουν τα πετρώδη ασβεστολιθικά βράχια πριν μπουν κοντά στη μικρή πόλη του Hunt. Μερικές από τις παλαιότερες καλοκαιρινές κατασκηνώσεις της χώρας βρίσκονται δίπλα στα δροσερά νερά.
Σταματάω Camp Mystic , ιδρύθηκε το 1926. Είναι η ημέρα του ψαρέματος, και 104 κορίτσια παρατάσσονται σε μια όχθη κολπίσκου, έτοιμα να πιάσουν ένα μπάσο, μια πέρκα ή ίσως ακόμη και το Big Charlie, ένα γατόψαρο 22 λιβρών που είναι θρυλικός εδώ και προφανώς εύκολα στον πειρασμό. Έχει προσγειωθεί από έξι κατασκηνωτές στο παρελθόν. Ο ενθουσιασμός χτυπά κάθε φορά που ένας bobber καταδύεται με μια απεργία.
«Για πολλά από τα κορίτσια, αυτή είναι η πρώτη τους ευκαιρία να πιάσουν ένα ψάρι», λέει ο Dick Eastland, ο οποίος διευθύνει τα κορίτσια & apos; στρατόπεδο με τη σύζυγό του, Tweety. τρεις από τους γιους τους · και δύο νύφη.
Σε κοντινή απόσταση, βρίσκω τις δικές μου καλοκαιρινές περιπέτειες στους δρόμους που αγκαλιάζουν τις ειδυλλιακές εκτάσεις από το Hunt έως το Kerrville και κάτω από την κατάλληλη ονομασία πόλη Comfort, ακριβώς βορειοδυτικά του Σαν Αντόνιο. Κυπαρίσσια με τεράστιους κορμούς το χρώμα του ξεπερασμένου δερμάτινου περιβάλλουν τις όχθες. Μόνο τα κοντά τμήματα τρέχουν αρκετά βαθιά για κανό, αλλά τα ορμητικά σημεία που εκτοξεύονται σε πισίνες σε νεφρίτη σχεδόν σε κάθε στροφή με προσκαλούν να κολυμπήσω. Μερικά από τα σημεία πρόσβασης είναι τόσο μικρά και ανεπίσημα όσο το Schumacher Crossing, ένα όραμα καρτ ποστάλ για την τέλεια τρύπα κολύμβησης κοντά στο Hunt. Άλλοι είναι τόσο ευρύχωροι όσο το Guadalupe River State Park.
Αργά τη μέρα, σταματάω να βλέπω ένα ηλιοβασίλεμα λαμπερό καθώς μια μπάλα παραλία κατεβαίνει πάνω από τα λαμπερά νερά της λίμνης Canyon, η μεγαλύτερη κατακράτηση στον ποταμό. Η λίμνη βοηθά στον έλεγχο των πλημμυρών, αλλά έχω την αίσθηση του πόσο ισχυρά μπορούν να είναι αυτά τα νερά όταν περπατώ σε ένα τεράστιο φαράγγι κοντά στον υπερχειλιστή, που έκοψε σχεδόν μια νύχτα από μια από τις μεγαλύτερες πλημμύρες του ποταμού το 2002.
Από το Canyon Dam στο New Braunfels: Go Tubing και Two-stepping
Τα περισσότερα χρόνια, το νερό που απελευθερώνεται από το φράγμα μετατρέπει το τμήμα του ποταμού κατάντη σε New Braunfels σε ένα πλωτό πάρτι που διαρκεί από την άνοιξη έως τις αρχές του φθινοπώρου. Είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο μέρος του ποταμού, το οποίο επισκέφτηκαν χιλιάδες φοιτητές πανεπιστημίου και οι παραθεριστές Τέξας που γλιστράνε για μια δροσερή απόδραση.
Ένα απότομο απόγευμα, επιπλέω ένα από τα πιο δημοφιλή τμήματα στη γέφυρα Gruene και σταματάω Ποταμός Ρόκιν Ρ έδρα για να συναντήσει τον συνιδιοκτήτη Zero Rivers, ο οποίος βοήθησε να φέρει το χόμπι που είναι γνωστό ως «toobing» στον ποταμό Guadalupe το 1979. Τα σαββατοκύριακα, η Zero διατηρεί απασχολημένους 175 υπαλλήλους πλήρους απασχόλησης, ενοικιάζοντας σωλήνες, μεταφέροντας τους πελάτες σε λεωφορεία και οδηγώντας ράφτες . Ξεκινήσαμε με 50 σωλήνες. Τώρα έχουμε πάνω από 5.000 », λέει.
Πολλοί άνθρωποι περνούν την ημέρα στο ποτάμι και στη συνέχεια δύο βήματα στη νύχτα στην ιστορική συνοικία του ποταμού New Braunfels Γκρουίν (προφέρεται «πράσινο»). Η παλαιότερη αίθουσα χορού του Τέξας, η οποία βοήθησε να στείλει ο George Strait και ο Lyle Lovett στο δρόμο τους για τα αστέρια, αγκυροβολούν στον κεντρικό δρόμο. Τις περισσότερες νύχτες, το Gruene Hall δεν μπορεί να κρατήσει όλη τη μουσική που βρίσκεται μέσα. Μεταφέρεται από τη λευκή βαφή του ξύλινου κτιρίου και ξεχειλίζει από τα ανοιχτά παράθυρα. Ακόμα κι αν περνάτε απλώς, θα μπείτε στον πειρασμό να χορέψετε λίγο.
Από το Gonzales στο Seadrift: Δείτε τον πιο δύσκολο αγώνα του κόσμου
Ξεδιπλώνοντας το λιβάδι στο δρόμο προς την ακτή, η κάτω Γουαδελούπη συνήθως επισκιάζεται από το γραφικό άνω ποτάμι. Αλλά για ένα σαββατοκύριακο τον Ιούνιο, φιλοξενεί το Σαφάρι νερού του Τέξας , μια εκδήλωση που αφορά το κανό, όπως το Alaskan Iditarod. Είναι ο πιο σκληρός αγώνας κανό στον κόσμο.
Ενενήντα πέντε ομάδες ξεκινούν τον αγώνα των 260 μιλίων στον ποταμό San Marcos προτού ενταχθούν στο Guadalupe κοντά στο Gonzales. Οι ομάδες κυμαίνονται από σκάφη που κινούνται με έναν άνδρα ή γυναίκα έως και 40 πόδια με λεπτό κύτος φτιαγμένο από ανθρακονήματα και Kevlar, κομψά ως μαχητικά αεροσκάφη, με πλήρωμα έξι ατόμων. Θα κωπηλατούν τα ορμητικά σημεία της Hill Country πριν βροντήσουν τα τελευταία 170 μίλια κάτω από τη Γουαδελούπη στον Κόλπο.
Οι θεατές και οι καπετάνιοι της ομάδας ― στους οποίους επιτρέπεται να προμηθεύουν μόνο πάγο και νερό στους κωπηλάτες ― ακολουθούν τους βαρκάρους που βρίσκονται στην ξηρά μέχρι το τέλος του αγώνα στη μικρή παραθαλάσσια πόλη Seadrift. Οι ομάδες που τελειώνουν τον αγώνα φτάνουν εδώ αφού διασχίζουν τα τελευταία 10 μίλια στα ασταθή νερά του San Antonio Bay.
Δύο από τις έξι ομάδες είναι φαβορί με πιθανότητες. Κάποιος διευθύνεται από έναν από τους πιο συνηθισμένους νικητές, τον Fred Mynar του San Marcos. Ο άλλος καθοδηγείται από τον John Bugge, έναν 58χρονο εργολάβο υδραυλικών από τον Bryan, νικητή έξι αγώνων. Ο Bugge κατασκευάζει τα δικά του ανθεκτικά, εκσυγχρονισμένα σκάφη από ίνες άνθρακα και Kevlar, αλλά έχει κάτι άλλο υπέρ του are μαζί του είναι πέντε έμπειροι ιππείς από το Μπελίζ.
Προβλέψιμα, τα σκάφη Mynar και Bugge έκαναν το ρυθμό για τις πρώτες 30 ώρες του αγώνα. Τα ορμητικά σημεία ποταμού είναι λίγα κατά μήκος της κάτω Γουαδελούπης, αλλά υπάρχουν πολλά άλλα εμπόδια ― μεταφράσεις πάνω από μισές δωδεκάδες φράγματα, χαμηλά κλαδιά που ονομάζονται σαρωτές που θα σας σκουπίσουν από το σκάφος σας και βυθισμένα δέντρα που θα σας σύρουν κάτω. Μέχρι νωρίς το απόγευμα της Κυριακής, οι ηγέτες πλησιάζουν Πάρκο Riverside στη Βικτώρια. «Αυτό είναι το σήμα των 200 μιλίων», λέει ο διευθυντής αγώνων Allen Spelce. «Τριάντα σκάφη έχουν πέσει. Θα επιδεινωθεί καθώς συνεχίζεται η μέρα. '
Το σκάφος Bugge είναι το προβάδισμα, αλλά υπάρχουν μόνο τέσσερις κωπηλάτες. Δύο από τους Μπελίζε παραιτήθηκαν. Ο John Bugge τραβάει κοντά στην όχθη, παίρνει νερό και πέφτει από ένα άλλο κουρασμένο κουπί. Πετάει τα φώτα και τις μπαταρίες για να εξοικονομήσει βάρος.
«Το Bugge είναι μόλις τρία λεπτά μπροστά σου. Νομίζω ότι μπορείς να τον πιάσεις », φωνάζει κάποιος στον Fred Mynar. «Έχουν μόνο τρία άτομα στη βάρκα».
Για τον John Bugge, ο αγώνας τελειώνει λίγο πριν από τον κόλπο. «Ο άνεμος ξεχειλίζει. Ο κόλπος είναι λευκά καπάκια. Δεν υπάρχει τρόπος να το σπρώξουμε ενάντια σε αυτόν τον άνεμο », εξηγεί. «Αυτό έπρεπε να είναι το 31ο τελικό μου», προσθέτει, η φωνή του έπεσε.
Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα, το σκάφος Mynar αγγίζει την ακτή, τελειώνοντας σε 39 ώρες και 34 λεπτά. Το δεύτερο άτομο έξι ατόμων έφτασε στις 2:15 π.μ. Για τέσσερις ακόμη μέρες, οι άλλοι συνεχίζουν, έως ότου η τελευταία ομάδα δύο ατόμων τελειώσει σε λίγο λιγότερο από 98 ώρες. Για μερικούς ανθρώπους ένα μικρό κομμάτι του ποταμού δεν θα το κάνει. Τα θέλουν όλα.
Αυτό είναι το μυστικό αυτών των όμορφων, μαγευτικών νερών. Στο τέλος του ταξιδιού μου στο Guadalupe, δεν ένιωσα ποτέ πιο κουρασμένος. Ή πιο ανανεωμένο.