Η Τζέσι Τρόουτ, κατώτερη από τη Σχολή Τεχνών Tisch της Νέας Υόρκης, καρφώθηκε πρόσφατα ως ερμηνεία της ως Sally Bowles στην παραγωγή του σχολείου Καμπαρέ . Αλλά αυτός ο ρόλος δαμάσκηνου είναι ένας από τους πολλούς σε αυτό το σύντομο βιογραφικό του σούπερ σταρ. Μετά την προπόνηση στο Rocky Mountain Ballet Theatre στη Μοντάνα, η Jessi ερωτεύτηκε το μουσικό θέατρο όταν έπαιξε σε μια κοινοτική παραγωγή Μια Χορωδιακή Γραμμή . Έγινε δεκτή στο Πρόγραμμα Συνεργατικών Τεχνών της Νέας Υόρκης και, μαζί με τις παραστάσεις του σε σχολικές παραστάσεις, έχει προσγειωθεί σε παραγωγές, συμπεριλαμβανομένης της Wendy στο Peter Pan και η Ελίζα μέσα Ο Βασιλιάς και εγώ , σε σεβαστά τοπικά θέατρα, όπως το Merry-Go-Round Playhouse. Πέρυσι, περιοδεύτηκε στην Ευρώπη ως Βέλμα Ιστορία West Side πριν από έναν τραυματισμό στο γόνατο την παρακάμπτει για μερικούς μήνες. Αφού αφιέρωσε χρόνο για να θεραπεύσει, η 21χρονη Τζέσι επέστρεψε στην κορυφή της Νέας Υόρκης με γνήσιο ενθουσιασμό, τεχνική που προκαλεί δέος και αναμφισβήτητο χάρισμα. Διαβάστε παρακάτω για να μάθετε περισσότερα σχετικά με το αστέρι της στη Νέα Υόρκη. —Lauren Kay
Η Τζέσι με τον κωμόπολό της Ρόε Χάρτραμπφ ως Cliff. Φωτογραφία από τον Chanel Pascente
18 Απριλίου:
Μόλις έπαιξα ως Sally Bowles, το προβάδισμα στην παραγωγή Tisch Mainstage του Καμπαρέ! Ο θρυλικός Tony Stevens χορογραφεί! Όχι μόνο είναι κύριος δάσκαλος και βετεράνος Broadway ερμηνευτής σε παραστάσεις όπως Γεια σας Ντόλυ! και Τραμπάλα , αλλά είναι επίσης ο βοηθός χορογράφος στο πρωτότυπο του Fosse Σικάγο .
Περιμένετε, πώς έπαιξε η αθώα Τζέσι ως Sally Bowles; Ένα φλογερό, διακριτικό 19χρονο από τη Βρετανία, η Σάλι είναι η πρωταγωνίστρια σε καμπαρέ στο προ-Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο του Βερολίνου. Ζει μια άγρια ζωή γεμάτη σεξ, ναρκωτικά και αλκοόλ και αντιμετωπίζει δύσκολα διλήμματα. Έχω αρκετή πραγματική εμπειρία για να το κάνω αυτό; Αυτό θα απαιτήσει να ψάχνω στα πιο ευάλωτα μέρη και τις εμπειρίες μου για να βρω υλικό που μπορεί να ενημερώσει τη γνώμη μου για τα προβλήματα της Sally.
Ιούνιος – Αύγουστος 24:
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, εξερευνώ τον χαρακτήρα της Sally στην προσωπική μου ζωή: Πίνω αλκοόλ για πρώτη φορά και δουλεύω με τη φλερτ θηλυκή μου δύναμη και ανακαλύπτω ότι η Sally και εγώ δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί όσο νόμιζα. Δουλεύω στην απομνημόνευση και τη βρετανική διάλεκτο, καθώς επίσης ερευνά και διαβάζω για τη Βαϊμάρη Γερμανία.
18 Αυγούστου:
Δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ πριν από την πρώτη πρόβα! Σε αντίθεση με πολλές άλλες παραστάσεις όπου δεν συναντάτε ολόκληρη την ομάδα (εκτός από το καστ) μέχρι την τεχνική πρόβα, όλοι παρακολουθούν Καμπαρέ Την πρώτη μέρα Ο σκηνοθέτης Jean Randich, ο Tony Stevens, ο δραματουργός, και οι σχεδιαστές κοστουμιών, σκηνικών και φωτισμού μοιράζονται τις ιδέες τους. Τόσες πολλές από τις ιδέες τους είναι συναρπαστικές και εμπνευσμένες και το πνεύμα συνεργασίας στο δωμάτιο είναι κινητικό.
Ο Tony Stevens έρχεται σε όλες τις πρόβες, ακόμα κι αν δεν περιλαμβάνει χορογραφία. Αυτός και ο Jean συνεργάζονται με τέτοιο υποστηρικτικό τρόπο. Για παράδειγμα, ο Τόνι μπορεί να μου δώσει υποκριτικές σημειώσεις και αυτό είναι εντάξει με τον Jean. Επίσης, σε μια από τις πρόβες του 'Mein Herr', ο Jean έχει μια ιδέα που πραγματικά θέλει να συμπεριλάβει στη χορογραφία του Tony. Κανονικά τα οπτικά θα ήταν μόνο για τον χορογράφο να αποφασίσει. Αλλά ο Τόνι και ο Ζαν είναι τόσο ανοιχτοί που δοκιμάζει την ιδέα της. Αυτή η σκηνή καταλήγει να είναι πραγματικά απίστευτη!
26 Αυγούστου:
Ο Jean οδηγεί το καστ σε μια άσκηση κλόουν. Βάζουμε κόκκινες μύτες και μας ζητείται να σηκωθούμε ξεχωριστά μπροστά σε όλους και να κάνουμε μια απαγορευμένη πράξη. Καθώς βγαίνω μπροστά από την ομάδα, ξαφνικά σκέφτομαι 'Ω, πόσο υπέροχα θα ήταν άτακτο να αφαιρέσεις!' Αρχίζω να ξεκουμπώσω τη φούστα μου και αμέσως νιώθω ότι όλοι πιάνονται με προσεκτική αγωνία. Με κάθε υπόστεγο ρούχων, με εκπλήσσει περισσότερο και η συγκίνηση αυξάνεται. Με το στήθος έξω και το κόκκινο πρόσωπο, σκοντάφω μακριά.
Ο Tony και ο Jean μου λένε ότι τους άρεσαν πώς η ταινία μου ενσαρκώνει την παιχνιδιάρικη αποπλάνηση που χρησιμοποιεί η Sally στον Cliff και στο κοινό στο 'Don't Tell Mama'. Ρώτησαν αν είμαι ανοιχτός στην απογύμνωση στο σόου στο τέλος του αριθμού. Συγκλονισμένος αλλά πρόθυμος να δοκιμάσω οτιδήποτε, συμφωνώ. Ο Τόνι χορογραφεί τη λωρίδα και αποφασίζουμε ότι θα είμαι τόπλες αλλά οι πυθμένες μου θα παραμείνουν.
27 Αυγούστου:
Ο Τόνι δημιουργεί μαζί μου το 'Mein Herr'. Έρχεται με μια ιδέα και αρχίζει να αναπτύσσει φράσεις κίνησης. Το τροποποιεί μέχρι να είναι ικανοποιημένος ότι κάθε βήμα σχετίζεται με τη μουσική και τους στίχους και λέει την ιστορία και ότι η χορογραφία δουλεύει ειδικά για μένα. Το 'Don't Tell Mama' και το 'Mein Herr' πρέπει να παρουσιάσουν δύο από τα αντίθετα χαρακτηριστικά της Sally: παιχνιδιάρικο cutie και femme fatal.
Στο τέλος του εναρκτήριου στίχου στο 'Mein Herr', ο Tony και εγώ δουλεύουμε μέχρι να αμβλύνουμε το δάχτυλό μου στη λεπτότερη χειρονομία και να πέσουμε στη μουσική μετά το στίχο 'Toodle-oo'. Όταν παίζεται σωστά, η επιβλητική ευκολία του Sally γοητεύει το κοινό.
4 Σεπτεμβρίου:
Τώρα που έχω τη χορογραφία, πρέπει να εξετάσω κάθε αριθμό και να συνδέσω το συγκεκριμένο κίνητρο και τον εσωτερικό διάλογο με τα βήματα και τους στίχους. Κάθε φορά που το εκτελώ, εμφανίζονται μικρές στιγμές και νέες ιδέες. Ο εσωτερικός διάλογος ενός ώμου γίνεται «Δεν μπορώ να το βοηθήσω. Είμαι απλώς ένα άτακτο κορίτσι. '
14 Σεπτεμβρίου:
Ο πρώτος σοβαρός φίλος μου χωρίζει μαζί μου. Σκέφτομαι τη γραμμή της Sally «… μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι μια πραγματικά σπουδαία ηθοποιός μέχρι να… έσπασε την καρδιά της». Όσο αυτό πονάει, το χρησιμοποιώ για να συνδεθώ με τον πόνο και την καρδιά της Sally.
19 Σεπτεμβρίου:
Καθώς η παράσταση έρχεται μαζί, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο τη σημασία κάθε στιγμής στο ταξίδι της Sally. Εάν ρίξω την μπάλα σε οποιοδήποτε σημείο, η παράσταση κινδυνεύει. Πρέπει να δημιουργήσω μια ισχυρή σχέση με τον Cliff, τον άντρα με τον οποίο ερωτεύομαι, όταν τραβάει την προσοχή μου στο κλαμπ κατά τη διάρκεια του «Μην πείτε στη μαμά». Αυτή η έλξη είναι ο καταλύτης για το υπόλοιπο της παράστασης.
30 Σεπτεμβρίου:
Η τεχνολογία διαρκεί περισσότερο από το αναμενόμενο και ο πανικός είναι στον αέρα. Σαράντα πέντε λεπτά πριν από την τελευταία μας εκτέλεση χωρίς κοινό, ο Τόνι και εγώ μπλοκάρουμε τον αριθμό 'Cabaret' - δεν είχαμε χρόνο στην πρόβα! Το βλέπω ως πρόκληση και δοκιμασία για τον εαυτό μου.
Προσπαθώ να κάνω το νέο μπλοκάρισμα στο σώμα μου γρήγορα, να καρφώσω τη γρήγορη αλλαγή σε 'Mein Herr', και να κυριαρχήσω στα χωρίσματα με μπότες τεσσάρων ιντσών και ψηλών μηρών. Περνάω το τρέξιμο χωρίς καταστροφές και κάνω ακόμη και τις αλλαγές στο κοστούμι μου. Ωστόσο, τα πράγματα αισθάνονται ταραχώδη.
2 Οκτωβρίου:
Νυχτερινά νεύρα και ενθουσιασμός! Παρόλο που όλα πάνε ομαλά, είμαι δυσαρεστημένος με την απόδοσή μου και πιστεύω ότι θα μπορούσα να είχα κάνει ακόμα περισσότερα. Δεν θέλω να γιορτάσω. Νιώθω συναισθηματικά στραγγισμένο και αναστατωμένος από το ταξίδι της Sally και δεν μπορώ να αφήσω την παράσταση όταν φεύγω από το θέατρο. Όταν παίζετε έναν συναισθηματικά βαρύ ρόλο, είναι σημαντικό να αφήσετε τον χαρακτήρα στο θέατρο για να διατηρήσετε τη δική σας συναισθηματική υγεία. Αυτή είναι μια ικανότητα που δεν έχω μάθει ακόμη!
5 Οκτωβρίου:
Παραδίδω το σόου στο μεγαλύτερο καλό. Το θέμα μου απόψε είναι να απολαμβάνω κάθε στιγμή. Η δύναμη του απλού κύματος των δακτύλων μετά το 'Toodle-oo' είναι υπέροχα συναρπαστικό. Νιώθω το κοινό κάτω από το ξόρκι μου. Δεν νιώθω τόσο αναστατωμένος ή στραγγισμένος. Είναι καλό ή κακό; Αυτό σημαίνει ότι το πλαστάω; Ζητώ από τον Jean και τον Tony. Νομίζουν ότι η απόδοσή μου ήταν υπέροχη. Ίσως είναι καλύτερο να προσκαλέσω το κοινό παρά να ρίξω όλη μου την ενέργεια ταυτόχρονα. Τελικά αισθάνομαι περήφανος για τη δουλειά μου!
8-10 Οκτωβρίου:
Οι τέσσερις τελευταίες εκπομπές πηγαίνουν υπέροχα! Είμαι άνετα στην εκπομπή, η οποία επιτρέπει νέες ανακαλύψεις. Καθώς παίρνω το τελικό μου τόξο, ξέρω ότι αυτή είναι μόνο η αρχή της καριέρας μου. Ας ελπίσουμε ότι θα πάω να παίξω ξανά τη Sally! Αυτή η εμπειρία με άλλαξε για πάντα γιατί νιώθω ότι έκανα πράγματα που δεν ήξερα ότι μπορούσα να κάνω. Μου έδειξε τι είδους διαδικασία απολαμβάνω. Επιπλέον, τόνισε ότι όταν δημιουργικές ομάδες παρέχουν χώρο για ανάπτυξη, οι δυνατότητες είναι ατελείωτες. Αν είμαι ποτέ σκηνοθέτης ή χορογράφος, θα θυμάμαι πώς δούλεψαν ο Jean και ο Tony στη δική μου μέθοδο. Και τέλος, η εκπομπή μου θύμισε ότι πρέπει απολύτως να το κάνω αυτό. Η παράσταση και το να είσαι καλλιτέχνης είναι το καλύτερο πράγμα - ποτέ.