Η Ντόλυ Παρτόν μπορεί να είναι υπέροχη μουσική της χώρας, ενώ ο Έλβις Πρίσλεϋ ήταν ροκ & apos; n & apos; roll star, αλλά ως πανταχού παρόντα στο επίκεντρο, τα δύο έχουν πολλά κοινά.
Τόσο πολύ, στην πραγματικότητα, ότι η Parton κάποτε αποκάλυψε ότι ένιωσε από καιρό έναν αισθητό σύνδεσμο με τη μουσική εικόνα, που πέθανε το 1977. «Πάντα ένιωθα ότι ήμασταν συγγενείς», είπε Αργόσχολος σε μια συνέντευξη του 1978, ανά βιβλίο Dolly on Dolly: Συνεντεύξεις και συναντήσεις με την Dolly Parton . «Νιώθω σαν να ξέρω ακριβώς πώς ήταν. Κάθε φορά που έρχεται στην πόλη, ακόμα κι αν ήμουν σπίτι, απλώς δεν θα πήγαινα, κάτι & apos; πάντα με κρατούσε από goin & apos ;. Υπήρχαν άλλοι άνθρωποι που μου άρεσαν να ακούω να τραγουδούν καλύτερα, αλλά δεν υπήρχε κανένας που να συσχετίζαμε ποτέ περισσότερο.
Dolly Parton Day 3 - Φεστιβάλ ΓκλάστονμπεριΠίστωση: Jim Dyson / Getty ImagesΟ θαυμασμός της για τον Πρίσλεϋ έτρεξε επίσης βαθιά. «Ήταν πολύ στοργικός, πολύ συναισθηματικός, πολύ ευαίσθητος, πολύ χαρούμενος, πολύ ταπεινός, ευγνώμων, ευγνώμων», είπε στην ίδια συνέντευξη. «Πάντα ένιωθα ότι φοβόταν απόλυτα τη δική του επιτυχία και δεν κατάλαβε γιατί είχε τόσο επιλεγεί και γιατί ήταν τόσο είδωλο», συνέχισε, σίγουρα μια κατάσταση που θυμίζει πώς πρέπει να αισθανόταν ο Παρτόν, δεδομένης της φτωχής καταγωγής της.
Πράγματι, και οι δύο τραγουδιστές μεγάλωσαν φτωχοί, αν και τα δύο παιδικά τους χρόνια ήταν γεμάτα με πλούσιες μουσικές εμπειρίες, ανοίγοντας σίγουρα το δρόμο για την καριέρα τους. Η μουσική τους είναι πολύ διαφορετική, αλλά ο αντίκτυπος που έχει στον ακροατή είναι ο ίδιος: φτάνει στην καρδιά σου, σε ξεγελάει με συγκίνηση και έχει έναν τρόπο να μείνεις μαζί σου πολύ μετά το τέλος ενός τραγουδιού. Ίσως το πιο κοντινό που οι δύο ήρθαν στη συνεργασία ήταν ότανΟ Πρίσλεϋ επρόκειτο να ηχογραφήσειΗ 1973 του Parton είναι πολύ διάσημη μελωδία, «Θα σε αγαπώ πάντα», αλλά τελικά τον απέρριψε καθώς δεν ήθελε να εγκαταλείψει τα δικαιώματα δημοσίευσής της.
Είναι ενδιαφέρον ότι η πρώτη δισκογραφική εταιρεία του Parton ήθελε να είναι ο τραγουδιστής ροκ σταρ . Παρόλο που δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς θα ήταν ο μουσικός κατάλογός της αν ακολουθούσε αυτό το μονοπάτι, είναι διασκεδαστικό να αναλογιστούμε πώς θα ακούγεται ένα ρεκόρ ντουέτων μεταξύ του Presley και του Parton. «Jolene Rock», «Coat of Many Blue Suede Shoes» και «Can & apos; t Help Falling in Love 9 έως 5», ίσως;