Είτε το είδατε για πρώτη φορά σε ένα θέατρο πριν από δύο δεκαετίες είτε στο Netflix την περασμένη εβδομάδα, είναι πιθανό να νιώσετε μια βαθιά σύνδεση Κεντρική σκηνή . Το κλασικό λατρείο, που έκανε πρεμιέρα στις 12 Μαΐου 2000, είναι αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη ταινία χορού που έγινε ποτέ. (Οι εμμονείς χορού μπορεί να έχουν πρόβλημα με το «κουλ» πριν από το «κλασικό», για να μην αναφέρουμε τον «χορό» πριν από την ταινία ».) Το ταξίδι του μπαλέτου του Τζόντι Σόουερ - που συνδυάζει τον ρεαλισμό με το oh-wow-I-had-that-blisters με τη φαντασία περίμενε-κάνει-έχει-μαγικό-χρώμα-αλλάζει-pointe-shoes-αντέχει στη δοκιμασία του χρόνου, η μόδα νωρίς. Έχουμε απομνημονεύσει τις πολύ εύλογες γραμμές του, γελάσαμε με (και, ήπια,) τους ήρωές του, και έχουμε εμπνευστεί από την ειλικρινή αγάπη του για το χορό και τους χορευτές.
Να γιορτάσουμε Κεντρική σκηνή 20ή επέτειος, ζητήσαμε από πέντε από τα χορευτικά αστέρια να μιλήσουν μέσα από τις αναμνήσεις τους για τη διαδικασία των γυρισμάτων. Εδώ είναι οι ιστορίες τους για συνδέσεις στο σετ, σκηνές φιλιού μετά το puke και τη ζωή που μιμείται τη τέχνη που μιμείται τη ζωή.
Οι πραγματικοί μπεστ σέσκας Ρασέτσκυ (αριστερά) και ο Ethan Stiefel - γνωστός και ως Τσάρλι και Κούπερ - θυμίζουν Κεντρική σκηνή , 20 χρόνια αργότερα (Φωτογραφία από τον Joe Carrotta)
Στη διαδικασία ακρόασης
Ethan Stiefel (Cooper Nielson): Μπήκα στα στούντιο του American Ballet Theatre στο 890 Broadway μια μέρα, και είχα ένα από αυτά τα κίτρινα γλιστρήματα στην κυψελωτή μου αλληλογραφία που μόλις είπε, «Laurence Mark. Κολούμπια Εικόνες. ΠΑΡΑΚΑΛΩ τηλεφωνησε.' Από το πουθενά. Και τηλεφώνησα, και ο Larry - ένας από τους παραγωγούς της ταινίας - απάντησε άμεσα. Ήταν εξαιρετικά πεπειραμένος για το χορό και με είχε δει να παίζω μερικές φορές. Ήταν οπαδός. Είπε ότι η Κολούμπια δούλευε σε μια ταινία χορού και νόμιζε ότι θα ήμουν κατάλληλη για αυτήν. Με εντυπωσίασε λίγο - δεν έγιναν πολλές ταινίες χορού, περίοδος - αλλά φυσικά με ενδιέφερε. Εννοώ, τι ευκαιρία.
Sascha Radetsky (Τσάρλι): Ο Ethan και εγώ ήμασταν φίλοι από πίσω. Συναντηθήκαμε όταν ήμασταν παιδιά σε ένα έντονο καλοκαίρι - ήμουν 11 και ήταν 15, νομίζω; Αλλά καταλήξαμε στο ABT μαζί. Και θυμάμαι ίσως τον Ιανουάριο του 1999, ο Ethan λέγοντας, «Ω, ναι, κάνω αυτήν την ταινία». Ακούστηκε σαν να γράφτηκε για αυτόν.
Erin Baiano (φοιτητής της Αμερικανικής Ακαδημίας Μπαλέτου): Ναι, άκουσα ότι όλα ήταν ένα αστέρι για τον Ethan.
Μπότες: Δεν το άκουσα!
Julie Kent (Kathleen Donahue): Θυμάμαι ότι ο Ethan ανέφερε σε μένα, όταν κάναμε μια εμφάνιση επισκέπτη στην Ιαπωνία, ότι είχε μόλις πάει στην Καλιφόρνια για να συναντηθεί με έναν σκηνοθέτη για μια πιθανή ταινία. Όλα ακούγονταν συναρπαστικά, αλλά κάπως ασαφή. Και μετά, μερικούς μήνες αργότερα, είπε ότι ήθελαν να διαβάσω ένα κομμάτι.
Amanda Schull (Jody Sawyer): Για μένα, ήταν μια κατάσταση τέχνης που μιμείται τη ζωή. Ήμουν τον τελευταίο χρόνο μου στο Σαν Φρανσίσκο Ballet School, και κάναμε πρόβες για τη βιτρίνα μας στο τέλος του έτους, η οποία ήταν μια ευκαιρία για τον Helgi [Tomasson, καλλιτεχνικό διευθυντή της SFB] και άλλους διευθυντές της εταιρείας να μας δουν να παίζουμε. Ο βοηθός της Helgi ήρθε σε μια πρόβα και ψιθύρισε κάτι στον χορογράφο του κομματιού, ο οποίος είχε μια πολύ ξηρή αίσθηση του χιούμορ - είπε κάτι σαν, «Θα έχουμε έναν φανταχτερό παραγωγό του Χόλιγουντ να μας παρακολουθεί σήμερα». Άρχισα αμέσως. Έτυχε να έχει ένα από τα προβάδισμα σε αυτό το μπαλέτο, και το ανάβω. Στο τέλος, ο βοηθός του Helgi μου έδωσε ένα σενάριο - το χτύπημά μου είχε τραβήξει την προσοχή του παραγωγού. Την επόμενη μέρα, διάβασα τις σκηνές μου για τον παραγωγό ανάμεσα σε πρόβες, ενώ ήμουν κόκκινος τεύτλων και ιδρωμένος. Διάβαζα για τους Jody και Maureen, αλλά είπα στον παραγωγό, «Ξέρετε, μου αρέσει περισσότερο ο ρόλος του Jody». Πόσο εντελώς ενοχλητικό, εκ των υστέρων! Αλλά ανακάλυψα αργότερα ότι αργότερα, ο παραγωγός είχε τηλεφωνήσει στον σκηνοθέτη και είπε: «Βρήκα τον Jody Sawyer».
Amanda Schull με τον σκηνοθέτη Nicholas Hytner (ευγενική προσφορά Schull)
Μπαϊάνο: Μόλις άφησα τη δουλειά μου στο ABT, οπότε δεν είχα τίποτα άλλο παρά το χρόνο στα χέρια μου. Κάποιος από το cast μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να κάνω ακρόαση, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς. Πραγματικά μου έδωσαν πλευρές για τον Jody πρώτα, και μετά με κάλεσαν πίσω για την Emily λίγες εβδομάδες αργότερα. Αλλά μερικοί από τους φίλους μου διάβασαν για την Εύα, και μερικά από τα άλλα μέρη. Ένιωσα ότι όλοι όσοι ήξερα είχαν κάνει ακρόαση - όλο το ABT, όλο το μπαλέτο της Νέας Υόρκης.
Radetsky: Ο ρόλος μου γράφτηκε αρχικά για τον [τότε-αστέρι ABT, τώρα-καλλιτεχνικό σκηνοθέτη μπαλέτου της Πενσυλβανίας] Angel Corella. Υποτίθεται ότι ήταν ο Κάρλος, όχι ο Τσάρλι. Αυτό σας δείχνει ότι ο συγγραφέας γνώριζε πραγματικά το χορό, όπως και ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός, γιατί ο Άγγελος ήταν λαμπρός. Και δεν διάβασα για τον Carlos αρχικά - διάβασα για τον Ρώσο άντρα, από την πλευρά της Ilia Kulik. Έκανα τρομερά.
Μπότες: Ο Sascha ήταν ένας έμπειρος ηθοποιός εκείνο το σημείο. Έκανε διαφημίσεις και ταινίες ως παιδί.
Radetsky: Του αρέσει να υπενθυμίζει στους ανθρώπους αυτό. Ναι, είναι εκεί έξω στο Διαδίκτυο κάπου. Έκανα μια ταινία που ονομάζεται Επιτέλους στο σπίτι - ήταν η πρώτη ταινία του Adrien Brody.
Μπότες: Πήγε από τη συνεργασία με την Adrien Brody στη δουλειά μαζί μου, φτωχός.
Radetsky: Δουλεύω μόνο με τους θρύλους. [ Γελάει ] Εν πάση περιπτώσει, στα μέσα της σεζόν της Μητροπολιτικής Όπερας του ABT εκείνο το καλοκαίρι, ο Άγγελος έριξε τον αστράγαλο του, οπότε δεν μπορούσε να κάνει την ταινία. Νομίζω ότι αρχικά η ομάδα ήθελε ακόμα να τη διατηρήσει ως Carlos. Έφεραν τον [τότε – ABT σολίστ και αργότερα τον διευθυντή της NYCB] Joaquin de Luz για ανάγνωση.
Schull: Αργότερα στη διαδικασία ακρόασης με πέταξαν στη Νέα Υόρκη για μερικές δοκιμές οθόνης και θυμάμαι ότι έκαναν ακρόαση στον Joaquin για το μέρος του Τσάρλι ταυτόχρονα. Μου κάλεσε να πάω να παρακολουθώ το ABT από τα φτερά ένα βράδυ, για να δω τον Ethan να χορεύει. Θυμάμαι να σκέφτομαι: Ακόμα κι αν αυτό είναι το τέλος του ταξιδιού μου με αυτήν την ταινία, πόσο τυχερός είμαι;
Radetsky: Επίσης συμμετείχαν σε ακρόαση [τότε –ο χορευτής NYCB, τώρα – L.A. Διευθυντής του προγράμματος Dance] Benjamin Millepied για το μέρος Charlie / Carlos. Τι θα ήταν οι Γάλλοι για τον Κάρολο; Char-LEE; Τέλος πάντων, γράφτηκε για αυτούς τους άλλους απίστευτους χορευτές και, στη συνέχεια, με μια περιουσία, κατέληξα με τη συναυλία.
Κεντ: Δεν θυμάμαι ποια σκηνή έκανα για την ακρόαση Kathleen. Αλλά θυμάμαι να μιλάω στον Νίκολας [Hytner, σκηνοθέτης της ταινίας] κατά την ακρόαση για το γιατί ήθελε να κάνει αυτή την ταινία. Μου άρεσαν πολύ οι ταινίες του και ήξερα για την καριέρα του ως σκηνοθέτης στο Λονδίνο - αλλά έμοιαζε με μια αριστερή στροφή για να κάνει μια ταινία μπαλέτου εφήβων. Και είπε ότι του άρεσε η καλλιτεχνική φόρμα και η εταιρεία του κινηματογράφου είχε κάνει όλη αυτή την έρευνα και πραγματικά πίστευαν ότι αυτή η ταινία θα μιλούσε σε ένα ακροατήριο εφηβικών κοριτσιών και των μητέρων τους - αυτό θα ήταν πολύ σημαντικό για ένα σύνολο γενιά. Προφανώς, αυτό ήταν αλήθεια!
Schull (κέντρο) στο εικονικό τώρα Κέντρο Στάδιο Ακολουθία foutté (ευγενική προσφορά Sony Pictures Home Entertainment)
Τις πρώτες μέρες στο σετ, και προσαρμογή στη δράση
Schull: Πριν ξεκινήσει η μαγνητοσκόπηση, προβάλαμε τον αριθμό τζαζ στη Νέα Υόρκη με τη [χορογράφο] Susan Stroman και τους υπέροχους βοηθούς της, καθώς και τους αριθμούς μπαλέτου. Με έβαλαν σε ένα διαμέρισμα κοντά στο Lincoln Center. Ένιωσα πολύ λαμπερό.
Μπότες: Ο Στρόμαν σκηνοθέτησε [βραβευμένο με τον Tony μουσικό] Επικοινωνία εκείνο το σημείο, στο θέατρο Vivian Beaumont στο Lincoln Center, και έτσι κάναμε μερικές από τις πρόβες μας εκεί.
Schull: Τα παιδιά ήταν ακόμα σεζόν στο ABT στην αρχή της περιόδου πρόβας, οπότε ξεκίνησα μόνος μου. Και ευχαριστώ, γιατί δεν ήμουν πουθενά τόσο γρήγορα ένας μαθητής ή ισχυρός χορευτής όπως ο Ethan και ο Sascha. Μόλις μπήκαν στις πρόβες, θυμάμαι να σοκαριστώ πόσο γρήγορα έμαθαν τα πάντα. Ήταν τίποτα να τους πάρουν αυτά τα μπαλέτα. Επίσης, βλέποντας τα πόδια του Ethan από κοντά για πρώτη φορά - ήμουν εντελώς σοκαρισμένος.
Μπότες: Ο Στρόμαν ήταν λαμπρός, χορογραφώντας το μπαλέτο Cooper Nielson. Δεν είχε δουλέψει ποτέ με χορευτές μπαλέτου στο παρελθόν, αλλά είχε μια υπέροχη λαβή στη δομή και την αίσθηση του αισθήματος που ήθελε για κάθε πέρασμα. Τότε θα μας επέτρεπε την ελευθερία να προτείνουμε πράγματα - «Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που μπορείτε να σκεφτείτε για αυτό το σημείο;» Είμαι επίσης πολύ σίγουρος ότι η μοτοσικλέτα δεν υπήρχε στο μπαλέτο Cooper μέχρι να παίξω. [Ο Stiefel είναι, γνωστά, λάτρης της μοτοσικλέτας.]
Ο Schull και ο Stiefel γυρίζουν τη σκηνή της μοτοσικλέτας (ευγενική προσφορά του Schull)
Κεντ: Δεν είχα τόση προετοιμασία να κάνω με κάποιους από τους άλλους χορευτές. Αλλά η πρώτη μου πραγματική μέρα των γυρισμάτων ήταν η μεγαλύτερη, δυσκολότερη σκηνή για μένα! Ήταν η στιγμή στο θέατρο, κατά τη διάρκεια του γκαλά, όταν έπρεπε να πω στον Κούπερ «Αυτό λέγεται ηθοποιός». Μπήκα μέσα, μπούμ, το πυροβόλησαν. Θυμάμαι ότι είμαι ευγνώμων που ήταν μια σκηνή με τον Ethan. Είχαμε χαρακτήρες μαζί στη σκηνή πολλές φορές πριν, οπότε υπήρχε ήδη ένα επίπεδο εμπιστοσύνης εκεί. Δεν είχα το ίδιο νεύρο μαζί του, όπως έκανα, για παράδειγμα, ο Peter Gallagher [που παίζει τον σκηνοθέτη της εταιρείας Jonathan Reeves] - ένα μεγάλο αστέρι της ταινίας που συνάντησα στο τρέιλερ μακιγιάζ και στη συνέχεια έπρεπε να πατήσουμε στο σετ και παίζω σύζυγο. Παρόλο που ο Πέτρος δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερος.
Μπότες: Μερικοί από εμάς σίγουρα ρίχτηκαν στο βάθος. Η πρώτη σκηνή που τραβήξαμε με την Amanda ήταν η ερωτική σκηνή στο διαμέρισμα του Cooper. Ίσως η σκέψη ήταν ότι, αν δεν γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, θα είχαμε κάποια ενέργεια ή ένταση. Αλλά θα έπρεπε να φανταστώ ότι αυτές οι πρώτες λήψεις δεν ήταν πολύ όμορφες, την πρώτη μέρα, ένα πλάνο. Καταλήξαμε να επανεξετάσουμε τη σκηνή, όπως, ένα μήνα αργότερα.
Radetsky: Η πρώτη μου μέρα ήταν η σκηνή στο πλοίο, το Circle Line Cruise. Ο συναγερμός μου δεν σβήνει και άρχισαν να πυροβολούν στις 6 π.μ. Ήμουν αργά, την πρώτη μου μέρα. Ήδη, όμως, είχα θανάσει. Βγήκαμε στο καράβι και υποτίθεται ότι κάναμε μια σκηνή φιλιού μεταξύ μου και της Αμάντα. Και η φτωχή Amanda πάσχει από αδιαθεσία.
Schull: Έπρεπε να κρατήσουν μια κάμερα εκτός της κάμερας για να μπορέσω να παίξω μεταξύ των λήψεων. Και τότε η Σάσσα έπρεπε να με φιλήσει! Δεν παραπονέθηκε, αυτός ο γλυκός άνθρωπος.
Radetsky: Ένιωσα φοβερό - απλά ήταν εντελώς ναυτία από τα πάντα. Και τότε η ειρωνεία ήταν ότι κατέληξαν να ξεγελάσουν ολόκληρη τη σκηνή. Το ξαναφτιάξαμε αργότερα, χωρίς το φιλί. Ήταν μια ενδιαφέρουσα καθοδήγηση στη διαδικασία.
Ο Schull και ο Radetsky (αριστερά) με τους Shakiem Evans και Victoria Born (γνωστός και ως Erik και Emily) σε μια σκηνή από την ταινία (ευγενική προσφορά Sony Pictures Home Entertainment)
Στις σκηνές χορού
Schull: Δεδομένου ότι δεν είχα υποκριτικό υπόβαθρο, σκηνές με έντονο συναισθηματικό διάλογο με έκαναν νευρικό. Αλλά οι χορευτικές ακολουθίες ήταν εξαιρετικά διασκεδαστικές για την ταινία.
Μπότες: Μου άρεσε πολύ που επέλεξαν τόσο εξελιγμένους αντιπροσώπους για την ταινία. Πόσο υπέροχο είναι το [Sir Kenneth] του MacMillan ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ pas μπαλκόνι; Και μετά ο Τζορτζ Μπαλάντσεν Αστέρια και ρίγες έχει διαφορετική ευαισθησία όσον αφορά την αξιοπρέπεια και την προσβασιμότητα. Είχατε τα πάντα, από τον Σαίξπηρ μέχρι μια μοτοσικλέτα που έρχεται στη σκηνή. Ήταν διαφορετικό και δεν αποδυναμώθηκε καθόλου.
Κεντ: Πραγματικά δεν προσαρμόσαμε καθόλου τη χορογραφία MacMillan για την κάμερα. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα για τα οποία είμαι πιο περήφανος σε αυτήν την ταινία: πώς συνέλαβαν τα αποσπάσματα από το μπαλκόνι. Το κατάφεραν τόσο καλά - τη χορογραφία και την αίσθηση της απόδοσης, το σκηνικό.
Μπότες: Ταινίασαν επίσης το φινάλε από το Balanchine's Θέμα και παραλλαγές , με χορευτές ABT, και εγώ και η Τζούλι. Και δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Δεν νομίζω ότι το έχω δει ποτέ. Πρέπει να βρίσκεστε στο θησαυροφυλάκιο κάπου.
Μπαϊάνο: Ήταν πολύ έξυπνοι για τον προγραμματισμό του χορού. Για τις σκηνές στην τάξη, πολλοί χορευτές [New York] City Ballet είχαν περισσότερο χρόνο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου των γυρισμάτων, οπότε θα τους δείτε στο παρασκήνιο εκεί. Αλλά έπειτα έφεραν χορευτές του ABT για να κάνουν «Little Swans», καθώς αυτό ήταν στην εκπροσώπηση του ABT.
Κεντ: Η μαγνητοσκόπηση χορού απαιτεί διαφορετικό επίπεδο έντασης - όχι μόνο το παλιό «Βιάσου και περίμενε», αλλά «Βιάσου, περίμενε και μετά χορέψε την καρδιά σου». Είναι δύσκολο στο σώμα σας, να παράγετε επανειλημμένα υψηλό φυσικό επίπεδο ενέργειας, χωρίς να είστε ζεστοί. Αλλά φαινόταν πάντα μια καλή διάθεση στο σετ, πολλοί ενθουσιασμένοι νέοι χορευτές.
Radetsky: Ήμασταν τόσο ψυχοί για να είμαστε εκεί. Υπήρχε μια μικρή καμπύλη εκμάθησης για το πλήρωμα όσον αφορά τη μαγνητοσκόπηση του χορού, οπότε θυμάμαι κάποιες λήψεις όπου θα δώσαμε την καλύτερη διαδρομή μας και οι στροφές ήταν υπέροχες, αλλά αποδείχθηκε ότι επικεντρώνονταν στο… πιάνο . [ Γελάει Δεν είχε σημασία! Θα πάμε ξανά.
Κεντ: Γυρίσματα «Είναι ένας καρδιακός παλμός από το να τατουάζεις το όνομά σου πάνω της…» - λοιπόν, μπορείτε να συμπληρώσετε το κενό. Αυτή η σκηνή ήταν αστεία, εν μέρει μόνο επειδή οι άνθρωποι δεν περίμεναν να ακούσουν αυτές τις λέξεις που βγαίνουν από το στόμα μου. Δεν είναι πραγματικά η προσωπικότητά μου! Αλλά πραγματικά μιλάτε κρυφά στη σκηνή, μερικές φορές, ενώ χορεύετε, έτσι ήταν διασκεδαστικό να πυροβολήσετε. Επίσης, συνέχισα να το σκέφτομαι στο τέλος του Χορευτές [η ταινία του 1987 πρωταγωνίστησε με τον Mikhail Baryshnikov], με βλέπεις να παίρνω ένα τατουάζ μαργαρίτας στο πιστό μου. Τι συμβαίνει με αυτές τις ταινίες μπαλέτου που τατουάζ στο κάτω μέρος είναι θέμα;
Οι Stiefel και Schull χορεύουν στο «μπαλέτο του Cooper» (ευγενική προσφορά Sony Pictures Home Entertainment)
Radetsky: Μερικά από τα πιο διασκεδαστικά που είχα στο σετ ήταν να γυρίσω αυτή τη σκηνή με την Ethan στο στούντιο.
Μπαϊάνο: Αυτό που δεν βλέπετε είναι ότι όλα τα έξτρα χορού ήταν στο στούντιο για αυτό το χορό. Ήμασταν στο παρασκήνιο επευφημίες, όπως 'Εντάξει!'
Μπότες: Ο Sascha και εγώ πραγματικά απελευθερώσαμε όλους τους χορούς εκεί.
Radetsky: Λοιπόν, ας μιλήσουμε για το τι πράγματι συνέβη. Στην ταινία, ο τρόπος που πρέπει να ακολουθήσει είναι ο Cooper να κάνει αυτή την ακολουθία άλματος στην πρόβα και δεν μπορώ να συνεχίσω, και στη συνέχεια, στην τελική παράσταση, κάνω ολόκληρη τη σειρά βημάτων, όπως, «πήρα εσύ τώρα.' Λοιπόν, πυροβολήσαμε το κομμάτι στη σκηνή πρώτα. Θα δείτε ότι κάνω διπλή περιοδεία, πιρουέτα, διπλή περιοδεία, διπλή περιοδεία - δεν ήταν σενάριο, ήταν απλώς, 'Ό, τι θέλετε να κάνετε'. Αυτό έκανα λοιπόν. Και αργότερα γυρίσαμε τη σκηνή της πρόβας και θα παρατηρήσετε ότι ο Ethan πηγαίνει διπλή περιοδεία, διπλό πιρουέτα, διπλή στροφή, διπλή στροφή, διπλή περιοδεία . Ήμουν σαν 'Φίλε! Η συνέχεια δεν θα λειτουργήσει! ' [ Γελάει ]
Μπότες: Υποθέτω ότι ήταν πράγματι ένα πολύ Cooper πράγματι.
Μπαϊάνο: Πρέπει να μιλήσουμε για το μάθημα τζαζ. Αυτό είναι το απόλυτο αγαπημένο μου.
Μπότες: Μέχρι σήμερα, αν οι άνθρωποι θέλουν να μου κάνουν απαλή διασκέδαση, θα βγάλουν μερικές κινήσεις από αυτή τη σκηνή, θα μου δώσουν λίγο [ κάνει τζαζ χέρια ]. Η Susan Stroman χορογράφησε όλο αυτό το πράγμα, και οι χορευτές εκεί είναι βασικά ολόκληρο το cast Επικοινωνία.
Μπαϊάνο: Ο Warren Carlyle [τώρα ένας πολύ δημοφιλής χορογράφος και σκηνοθέτης του Broadway] είναι εκεί!
Μπότες: Ήταν πλήρης και γεμάτος, κάθε λήψη. Στην πραγματικότητα, ο Robert Wersinger, ήταν ένας από τους χορευτές, και στο παρελθόν είχα χορέψει και ήμουν φίλος μαζί του στο New York City Ballet. Είναι αυτός που ψιθυρίζει στο αυτί μου, 'Τι πιστεύεις για αυτό το κορίτσι;' ή 'Ελέγξτε την!' Αυτό ήταν επίσης ωραίο, να έχω μια στιγμή στην οθόνη με έναν φίλο που δεν είχα δει για λίγο.
Ο Schull και ο Stiefel με το καστ στη σκηνή της κατηγορίας τζαζ (ευγενική προσφορά Sony Pictures Home Entertainment)
Στο δυναμικό πίσω από τις σκηνές
Schull: Ήμασταν όλοι πολύ κοντά. Ήταν σαν καλοκαιρινή κατασκήνωση. Τα μικρότερα παιδιά περνούσαν κάθε Σαββατοκύριακο μαζί, πηγαίνοντας στο σπίτι ενός ατόμου ή στο άλλο. Τα γυρίστηκα κάθε μέρα για τρεις μήνες και ακόμα δεν μπορούσα να βρω αρκετούς ανθρώπους με τους οποίους δούλευα. Επέστρεψα 21 στο σετ της ταινίας και στολίζουν το τρέιλερ μου με σερπαντίνες και λουλούδια και μου έδωσαν ένα κέικ, όλα αυτά. Δεν έχω κάτι σκανδαλώδες ή άγριο για να το μοιραστώ. [ Γελάει ] Μόλις είχα την ώρα της ζωής μου.
Μπαϊάνο: Οι χορευτές έπαιζαν μαθητές και έξτρα, τις περισσότερες φορές, απλά παρέαμε στο Κρατικό Θέατρο της Νέας Υόρκης (τώρα το Θέατρο David H. Koch), όπου βρισκόμασταν πολλοί από εμάς. Υπήρχε λοιπόν ένα παράξενο, άγνωστο στοιχείο δημιουργίας ταινιών, αλλά ήταν επίσης το χλοοτάπητα στο σπίτι μας, το οποίο μας βοήθησε να πάρουμε πιο άνετα.
Schull: Οι πιο έμπειροι χορευτές ήταν απίστευτα ευγενικοί. Στην αρχή, ο Ethan μου άφησε ένα φωνητικό ταχυδρομείο λέγοντας τι καλή δουλειά πίστευε ότι έκανα. Το κράτησα για πολύ καιρό. Και έγινα κοντά με τη Sascha και τη Stella [Abrera, τώρα διευθυντής της ABT και σύζυγος του Radetsky].
Μπαϊάνο: Το πλήρωμα ήταν υπέροχο. Όλοι οι χορευτές θα δούλευαν πολλές ώρες και δεν θα ήταν ντίβα για αυτό. Είμαστε συνηθισμένοι σε αυτό, αλλά νομίζω ότι το πλήρωμα σεβάστηκε πραγματικά αυτή την ηθική εργασίας, καθώς αυτό δεν συμβαίνει πάντα στις ταινίες.
Μπότες: Το γενικό συναίσθημα ήταν ότι όλοι οι συμμετέχοντες αγαπούσαν πολύ τον χορό και ήθελαν να είμαστε επιτυχημένοι.
Schull στα παρασκήνια με το πλήρωμα της κάμερας (ευγενική προσφορά Schull)
Schull: Ο Nick [Hytner] ήταν τόσο ευγενικός. Ήταν πολύ ευγενικός και ευγενικός. Και συνειδητοποιώ τώρα, ότι είμαι στην επιχείρηση περισσότερο, αυτό είναι μια πολυτέλεια που δεν παίρνετε πάντα. Ήξερα ότι το στούντιο ήθελε πραγματικά έναν ηθοποιό, όχι έναν χορευτή, για τον Jody, αλλά με έκανε να νιώσω σαν να ανήκω εκεί.
Μπότες: Ο Νικ είχε τόσο υπομονή - δούλευε με έναν τόνο ηθοποιών για πρώτη φορά. Κάθε φορά που γυρίζαμε μια δύσκολη σκηνή, έδινε εξαιρετική καθοδήγηση. Παίζαμε χαρακτήρες, αλλά ταυτόχρονα ήθελε να αναδείξει πολλά από αυτά που υπήρχαν ήδη σε μας ως χορευτές - αυτή τη συγκεκριμένη στάση, πώς περπατάτε και μετακινείστε. Και είναι αρκετά πεπειραμένος οπαδός μπαλέτου.
Μπαϊάνο: Ήταν επίσης πολύ σεβασμός στην εμπειρία των χορευτών στο δωμάτιο. Υπήρχε ένα σημείο όπου η Ηλεία, που δεν είχε κάνει μπαλέτο στο παρελθόν, έπρεπε να κάνει τη σκηνή της συνεργαζόμενης τάξης και ο Νικ μας άφησε να εργαστούμε μαζί του για λίγο. Μας έδωσε το χώρο να κάνουμε τέτοια πράγματα για να το κάνουμε πιο αυθεντικό.
Radetsky: Ο Νικ θα μας συμβούλευε για τον διάλογο και τις μικρές λεπτομέρειες, για να τον κάνουμε πραγματικό - «Θα το φορέσετε πραγματικά; Οχι? Τότε ξεφορτωθείτε. ' Μπορείτε να πείτε ότι είναι ο ίδιος καλλιτέχνης από το σεβασμό που έδειξε για τη μορφή τέχνης.
Μπαϊάνο: Όλα λειτούργησαν επειδή οι άνθρωποι στην κορυφή αγαπούσαν σαφώς το μπαλέτο, και σκηνοθέτησαν μια ομάδα ταλαντούχων, σκληρά εργαζομένων καλλιτεχνών. Αν κοιτάξετε τους ανθρώπους που παίζουν τους μαθητές, υπάρχουν όλοι αυτοί οι χορευτές που θα είναι διευθυντές στις εταιρείες τους σε, όπως, σε πέντε χρόνια. Η Janie Taylor [αργότερα διευθυντής της NYCB], η Rebecca Krohn [αργότερα διευθυντής της NYCB], η Gillian [Murphy, τώρα διευθυντής της ABT και η σύζυγος του Stiefel], η Στέλλα - είναι όλοι εκεί. Ο Jonathan Stafford [τώρα καλλιτεχνικός διευθυντής της NYCB] και ο Jared Angle [τώρα διευθυντής της NYCB] είναι οι μαθητές σε αυτήν τη σκηνή πρόβας μπαλέτου Cooper! Μέχρι σήμερα, ο Τζάρεντ θα αστειεύεται ότι έχει ένα κόκαλο να διαλέξει με τον Cooper-slash-Ethan, επειδή ο Jared ήταν φοιτητής του Erik O. Jones, και πραγματικά όταν ο Eric τραυματίστηκε, αυτή θα έπρεπε να ήταν η μεγάλη στιγμή του Jared. Όλοι πραγματικά ενωμένοι. Είμαστε ακόμα φίλοι.
Ο Schull και ο Stiefel γυρίζουν το φινάλε του χορού (ευγενική προσφορά του Schull)
Σχετικά με τη συνεργασία με διάσημους ή σύντομα-διάσημους ηθοποιούς
Schull: Οι μη χορευτές ήταν όλοι υπέροχοι για μένα, και σίγουρα δεν το άξιζα, αφελές λίγο ψεκασμός που ήμουν. Η Ζωή [Saldana, που παίζει Eva] είχε κάποια εκπαίδευση χορού - το port de bras της είναι πραγματικά πανέμορφο - αλλά αυτή και η Susan [May Pratt, που παίζει Maureen] δεν είχαν απολύτως εγώ να πάρουν προτάσεις από τους χορευτές στο cast όταν ήρθε να κάνουμε τις σκηνές χορού πιο ρεαλιστικές. Όλοι επενδύθηκαν για να το κάνουν όσο το δυνατόν πιο πραγματικό, όχι κάποια ερμηνεία του Χόλιγουντ για το τι είναι το μπαλέτο.
Κεντ: Ο Πίτερ Γκάλαγκερ είχε κάνει σαφώς πολλές δουλειές στο σπίτι, ώστε να φαίνεται ότι ήξερε τι έκανε ενώ οδηγούσε μια τάξη μπαλέτου - τους τρόπους, αυτή την πολύ συγκεκριμένη φυσική κατάσταση.
Μπότες: Ο Πέτρος ήταν υπέροχος για να δουλέψει γιατί είναι εξαιρετικός σε αυτό που κάνει, φυσικά, αλλά ήταν επίσης πολύ υποστηρικτικός και γενναιόδωρος. Έμαθα πολλά από αυτόν, απλώς βλέποντας πώς το έκανε, πώς θα διάβαζε μια σκηνή, τις ερωτήσεις που θα έκανε, την τέχνη όλων.
Μπαϊάνο: Αυτό που θυμάμαι για τον Peter Gallagher είναι ότι μου έπινε τσιγάρα όλη την ώρα. Αυτό με έκανε να νιώσω πολύ δροσερό. [ Γελάει ]
Schull στο σετ με χορευτές (ευγενική προσφορά Schull)
Στο αρχικό και συνεχιζόμενο αντίκτυπο της ταινίας
Schull: Το έκανα δεν περιμένετε την προσοχή που η ταινία πήρε αμέσως από το ρόπαλο. Αυτό ήταν πραγματικά περίεργο. Τυλίξαμε και επέστρεψα στο Μπαλέτο του Σαν Φρανσίσκο ως μαθητευόμενος - δεν έζησα κάποια λαμπερή, ζωή που αναζητούσε την προσοχή. Αλλά θυμάμαι να πετάω για να επισκεφτώ την αδερφή μου μετά την πρεμιέρα της ταινίας και να πάρω πραγματικά αδιαθεσία στο αεροπλάνο, και να βλέπω αυτά τα έφηβες να τραβάνε φωτογραφίες μου. Ο τύπος που κάθεται δίπλα μου είπε: «Είσαι κάποιος ροκ σταρ;» Και ήμουν σαν, «Όχι… Είμαι το κορίτσι από αυτήν την ταινία χορού». [ Γελάει ]
Μπαϊάνο: Όλοι οι φίλοι μου ήταν ερωτευμένοι με τη Sascha. Ήταν σαν, «Ξέρεις τον Τσάρλι;» Και ήμουν, 'Ω, ναι, πάμε πολύ πίσω.' [ Γελάει ] Η Sascha ήταν σε ένα μουσικό βίντεο του Mandy Moore! Ο καθένας ξεχνά ότι το «θέλω να είμαι μαζί σου» ήταν Κεντρική σκηνή τραγούδι.
Radetsky: Εννοώ, υπάρχουν, όπως, κλιπ από εμένα που παίζω σε μια οθόνη ενώ ο Mandy τραγουδά.
Μπαϊάνο: Όχι, είναι περισσότερο από αυτό!
[ Σημείωση εκδότη: Κρίνουμε για τον εαυτό σου . ]
Μπότες: Υπήρξε μια πραγματική φήμη στο χορό όταν βγήκε η ταινία, γιατί είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που ένα μεγάλο στούντιο είχε κάνει μια ταινία χορού. Λευκές νύχτες ήταν υπέροχη, αλλά μια εντελώς διαφορετική γεύση. Και η ποικιλία των εμπλεκόμενων χαρακτήρων ήταν καινούργια.
Μπαϊάνο: Θα δείτε τελικά έναν μαύρο gay χαρακτήρα! Πλησίαζε τη σύγχρονη εποχή. Αν και κάνω μελαγχολία λίγο σήμερα για το πόσο ακατάλληλη ήταν η σχέση του Κούπερ με τον Τζόντι, για να μην αναφέρουμε τις πλεξούδες καλαμποκιού στο μπαλέτο Cooper, οι οποίες, ε, είναι προβληματικές. Αλλά πήρε πολλά άλλα πράγματα σωστά. Ήταν μέρος αυτού του κύματος μεγάλων rom-coms από εκείνη την εποχή της δεκαετίας του 2000. Όλα τα πράγματα του Freddie Prinze Jr. και 10 πράγματα που μισώ για σένα— είχε το ίδιο συναίσθημα. Μέχρι σήμερα, είναι ακόμα έτσι παρακολουθούμενος .
Radetsky: Υπάρχει μια τέλεια φόρμουλα που μόλις χτύπησε.
Κεντ: Μπορείτε να περάσετε όλη σας τη ζωή ως ερμηνευτής καλλιτέχνης, να εκτελείτε σε όλο τον κόσμο και αυτό είναι ένα πράγμα. Αλλά για να διατηρηθεί εγκαίρως στην ταινία, μια ταινία που εξακολουθούν να παρακολουθούν οι άνθρωποι - είναι ξεχωριστή με διαφορετικό τρόπο. Θυμάμαι, όταν συνέβη το 9/11, περίπου ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία της ταινίας, η ABT ήταν σε περιοδεία, νομίζω ότι στο Κάνσας Σίτι. Έπρεπε να οδηγήσουμε σε όλη τη χώρα προς το Σαν Ντιέγκο, επειδή όλες οι πτήσεις ήταν γειωμένες. Ήμασταν σε μια στάση ανάπαυσης στο Κολοράντο κάπου και η σερβιτόρα ήρθε και είπε, «Ω, οι άνθρωποι στον πάγκο φρόντισαν για το μεσημεριανό σας γεύμα. Σας αναγνωρίζουν από τις ταινίες. '
Stiefel, Schull και Radetsky στο φινάλε του 'Cooper's ballet' (ευγενική προσφορά Sony Pictures Home Entertainment)
Radetsky: Εξακολουθώ να αναγνωρίζομαι μερικές φορές. Θα είναι οι τελευταίοι άνθρωποι που περιμένετε - ένα TSA screener ή ένα bagger στο Whole Foods. Ο σκουπίδια, μια φορά. Ποιος ήξερε ότι θα ήταν μπαλέτο; Οι μαμάδες χορού με αναγνωρίζουν πολύ, ακόμα. Πίσω στην ημέρα ήταν νεότεροι χορευτές τώρα είναι μαμάδες χορού.
Μπότες: Αμέσως μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ήταν αστείο - οι άνθρωποι θα φώναζαν 'Cooper!' σε μένα από απέναντι. Και υποθέτω ότι μερικά μικρότερα παιδιά με γνωρίζουν από τα άλλα Κεντρική σκηνή ταινίες, στις οποίες μπορείτε να δείτε κάπως την ηλικία του Cooper. Την τελευταία φορά που τον είδαμε, κέρδισε ένα βραβείο επίτευξης ζωής.
Radetsky: Ήμουν εκεί για να σας δω το βραβείο Κεντρικό Στάδιο: On Pointe !
Μπαϊάνο: Οι άνθρωποι εξακολουθούν να μιλούν για αυτήν την ταινία, η οποία είναι τρελή. Ήταν διασκεδαστικό να βλέπεις το Κεντρική σκηνή τα αφιερώματα βγαίνουν κάθε τόσο συχνά. Το καλύτερο ήταν για την 15η επέτειο, νομίζω, πότε Ψυχαγωγία Εβδομαδιαία έκανε μια ιστορία για Γιατί Κεντρική σκηνή είναι η μεγαλύτερη ταινία χορού που έγινε ποτέ . Είναι μαγικό. Χτυπά όλες τις περιέργειες αυτών των μόδας πρώιμης aughts, και το γεγονός ότι στην τελική σκηνή χορού η Amanda είναι μια μάγισσα για τα μαλλιά.
Μπότες: Έχω ακόμα ένα Κεντρική σκηνή μπρελόκ κάπου. Και μια αφίσα. Και, νομίζω, μια μπλούζα;
Radetsky: Η Στέλλα φορά ακόμα αυτό το φούτερ για την τάξη.
Schull: Όταν κάναμε Κεντρική σκηνή , κανένας που εμπλέκεται δεν το σκέφτηκε ως μια ανόητη εφηβική ταινία χορού, και μπορείτε να το πείτε. Νομίζω ότι γι 'αυτό οι άνθρωποι το αγαπούν τόσο πολύ. Οι γυναίκες εξακολουθούν να μου λένε ότι ο λόγος που ξεκίνησαν το μπαλέτο ήταν λόγω της ταινίας, ή ότι έχουν ένα τελετουργικό όπου το παρακολουθούν με τις φίλες τους ή ότι η σχολή χορού τους έχει αφιερωμένες βραδιές κινηματογράφου.
Κεντ: Πραγματικά διαμόρφωσε μια ολόκληρη γενιά νέων χορευτών. Νιώθω πολύ τυχερός που συμμετείχα σε αυτό.
Schull: Είναι επίσης προφανές, καθώς το βλέπετε, ότι είχαμε πολύ διασκέδαση σε αυτό το σετ. Τώρα, έχοντας την ηθοποιό των πραγμάτων για περισσότερο από μια δεκαετία, μπορώ να μυρίσω όταν οι άνθρωποι προσποιούνται μια καλή φιλία για την κάμερα. Αλλά πραγματικά φροντίσαμε ο ένας τον άλλον.
Μπότες: Πρέπει να κάνουμε περισσότερες συγκεντρώσεις.
(Από αριστερά) Ο Stiefel, ο Radetsky και ο Erin Baiano στο μίνι τους Κεντρική σκηνή επανένωση (φωτογραφία από τον Joe Carrotta)