Το κύμα της ζωής
Την ακούω πριν τη δω. Η Anita Baker κάθεται στο πιάνο σε ένα σαλόνι στο γραφείο της Blue Note Records στο Μανχάταν, την ετικέτα που βγάζει το τελευταίο της CD, My Everything, το πρώτο της σε δέκα χρόνια. Πόσο τέλεια. Παίζει μια τζαζ, μπλε, γλυκιά μελωδία στην οποία εργάζεται για λίγο. Είναι ένα τραγούδι για το οποίο δεν έχει λόγια. Δεν είναι καν τραγούδι για τον εαυτό της. Το σκέφτεται για τη Mary J. Blige, μια νεότερη φωνή που θαυμάζει.
Έχει ένα κομμάτι pixie παρόμοιο με αυτό που θυμάσαι. Αλλά είναι πιο στρογγυλή από ό, τι ήταν στα παλιά της στούντιο και έχει αυτό που αποκαλεί μητρικούς γοφούς. Τώρα, στα 46, μοιάζει με μια προαστιακή μαμά, που είναι, με το άσπρο παντελόνι της, το μαύρο μπλουζάκι και τα μαύρα μουλάρια που αποδεικνύονται ως Nine West. Μπορεί να έχετε ένα ζευγάρι στο δικό σας ντουλάπι, το οποίο σας λέει περισσότερα από λόγια πόσο κανονική είναι.
Της αρέσει να κάνει τα πράγματα σωστά και αυτό το τραγούδι δεν είναι ακόμα έτοιμο. Είναι ένα θλιβερό τραγούδι, λέει για τους στίχους που της πρωτοεμφανίστηκαν. Δεν θέλω να είναι. Η μουσική μιλάει κάτι άλλο και θέλω να περιμένω μέχρι να τελειώσει.
Έτσι ήταν η ζωή της. Όλα αυτά τα χρόνια έχει παγιδευτεί στο τραγούδι κάποιου άλλου, στην πραγματικότητα της κλήσης και της ανάγκης της ζωής και δεν είχε άλλη επιλογή από το να ζήσει. Μέχρι σήμερα, μιλά για τη δεκαετή απουσία της από το κοινό σαν να χτυπήθηκε στο κεφάλι και να τραβηχτεί σε μια ονειρική κατάσταση. Η μουσική θα μπορούσε να περιμένει, θα πρέπει να περιμένει. δεν θα μπορούσε να συνυπάρχει με μια πιο επείγουσα ζωή σε εξέλιξη.
Προσπάθησε να γράψει τραγούδια που δεν θα έρθουν, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα δίσκο που απαιτούσε περισσότερα από ό, τι είχε. Έκανα πολλές προσπάθειες να βρω έναν τρόπο να τα κάνω όλα, λέει, για να είμαι δημιουργικός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, παραγωγός και να γίνω μητέρα, κόρη, αδελφή, εραστής, σύζυγος. Και το θέμα της μουσικής είναι, μαζί μου, ότι είναι σκληρή ερωμένη. Δεν έρχεται σε μένα στο άγχος. Κάθεται πίσω και περιμένει. Είναι σαν, «Ξέρεις τι; Ελάτε να με δείτε όταν τελειώσετε. '
Όταν ήρθα σε αυτήν την συνειδητοποίηση, τότε κατάλαβα ότι δεν μπορώ να πιέσω τη μουσική αν δεν είναι εκεί. Απλά πρέπει να μάθω πώς να οδηγώ το κύμα που έρχεται στην ακτή για μένα, οποιαδήποτε συγκεκριμένη στιγμή.
Αυτό που έμενε μπροστά της ήταν η παρακμή και το πέρασμα όλων των ανθρώπων που την έκαναν: ήταν η γυναίκα που την γέννησε και την έδωσε μακριά. η θεία αισθητικής που την πήρε και την μεγάλωσε για να είναι τραγουδιστής, να παίζει πιάνο και να την γνώριζε επίσης γύρω από μια ραπτομηχανή και μια χτένα. ο σύζυγος του αισθητικού που έγινε ο μόνος μπαμπάς που ήξερε. Έπρεπε να συμβιβαστεί με το θάνατό τους, καθώς και με το πάπλωμα μιας οικογένειας της οποίας τα μυστικά ήταν βαθύτερα από ό, τι γνώριζε.
Και τελικά έπρεπε να συμβιβαστεί με τον εαυτό της και αυτό που την ώθησε για τόσο καιρό. Ξεκίνησε με το γεγονός ότι η μητέρα μου με εγκατέλειψε όταν ήμουν μωρό, λέει για το γεγονός που έκανε την ερώτησή της τη δική της αξία και προσπάθησε να αποδείξει τον εαυτό της όλη της τη ζωή. Όχι επειδή ήταν κακός άνθρωπος ή επειδή ήταν κάποιο τέρας ή κάτι τέτοιο. Ήταν απλώς παιδί και δεν μπορούσε να με νοιάσει. Μου πήρε πολύ χρόνο να βρω ειρήνη μέσα στην καρδιά μου.
Όλες αυτές οι γονικές μορφές άρχισαν να αρρωσταίνουν και να πεθαίνουν όταν ήταν η ίδια μια νέα μητέρα, με δύο μικρά αγόρια, τον Eddie, τώρα 10 και τον Walter, 11. Και κάθε φορά που προσπαθούσε να επιστρέψει στη μουσική, κάτι άλλο πήγε μπροστά το. Κάθε φορά που έφυγα για να κάνω μουσική, η μητέρα μου πήγαινε στο νοσοκομείο, λέει για τη θεία που την αποκαλεί γη μητέρα, σε αντίθεση με τη μητέρα γέννησής της. Και τελικά αποφάσισα, ξέρετε τι, δεν φεύγω, γιατί δεν αξίζει τον κόπο να την αφήσω.
Έτσι δημιούργησα ένα στούντιο στο σπίτι. Ο παραγωγός μου θα πετούσε και θα ήμασταν στη μέση, και θα έπαιρνα ένα τηλεφώνημα από το νοσοκομείο και θα έπρεπε να πάω. Και μετά θα επέστρεφα και θα προσπαθούσα να επιστρέψω στο μέρος όπου γράφαμε αυτό το όμορφο τραγούδι αγάπης. Και μετά είναι τρεις η ώρα, τα παιδιά έρχονται σπίτι από το σχολείο και θέλουν: «Μαμά, αυτό συνέβη σήμερα… Τι θα φάμε;» Αυτά καταλάβαιναν και πρέπει να έχουν αυτό. Τα δύο - η ζωή μου και η μουσική μου - δεν θα συνυπάρχουν. Απλώς δεν θα.
###ΣΕΛΙΔΑ###
Υπήρχε μια εποχή που δεν θα μπορούσατε να ερωτευτείτε και να μην ακούσετε το καπνιστό κοντράλτο της Anita Baker να ψιθυρίζει στην ψυχή σας για να το αναζητήσετε. Κήρυξε μια βιβλική αγάπη «til-death-do-us-part, 365-day-of-the-year». Η φωνή είπε amen σε ποιος ξέρει πόσους όρκους γάμου, έφερε ξανά τους εραστές ξανά, είπε στους ανθρώπους ότι η αγάπη αξίζει ό, τι χρειαζόταν. Τα τραγούδια της - Sweet Love, Giving You the Best That I Got, I Συγγνώμη, Fairy Tales - έδωσαν ανάσα σε μυστικές αναταραχές που οι άνθρωποι δεν ήξεραν ότι είχαν. Βοήθησαν μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που, ας πούμε, 13 ή 14 ετών τώρα, να γεννηθούν σε αυτόν τον κόσμο.
Τότε το 1994 έφυγε. Έφυγε από μια πολυπλατίνα καριέρα, άφησε τους λάτρεις χωρίς ένα καλό κομμάτι, αλλά, το πιο σημαντικό, άφησε την ερωτική σχέση του κοινού μαζί της και τα ονειρεμένα ερωτικά της τραγούδια. Ποτέ δεν σκόπευε να φύγει για τόσο καιρό. Αλλά ένα χρόνο έλιωσε σε άλλο και μετά σε άλλο, και οι γονείς και οι θείες αρρώστησαν, και τους φροντίζει και ακόμα πέθαναν, και τα μικρά της αγόρια ήθελαν να μάθουν τι ήταν για δείπνο, και ο γάμος της ένιωσε το βάρος όλων.
Συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να κάνει μόνο ένα πράγμα κάθε φορά, και ότι ήταν η ίδια και έκανε ό, τι ζήτησε η στιγμή. Και αυτό δεν περιελάμβανε τη δημιουργία μουσικής, γιατί η παραγωγή μουσικής παίρνει τα πάντα, και δεν είχε να δώσει. Η ζωή είχε αποφασίσει πού θα ήμουν, μου λέει, βάζοντας μπροστά μου τις αναπηρίες και τα παιδιά μου και τον γάμο μου. Αυτές είναι επιλογές που έκανα και έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγάλη θυσία για την οικογένεια, είτε πρόκειται για καριέρα, τραγούδι, οτιδήποτε άλλο. Και προφανώς ήμουν πρόθυμος να θυσιάσω σχεδόν τίποτα.
Και έτσι έλειπε, αυτή η ανοιχτά συναισθηματική γυναίκα με την καρδιά ενός μικρού κοριτσιού, πιστεύοντας σε παλιομοδίτικα τραγούδια αγάπης που η σεξουαλική γενιά δεν το γνώριζε καν. Με αυτές τις ωμές και ελπιδοφόρες εκκλήσεις, η Anita Baker δεν φοβόταν να πει ότι ήθελε αγάπη και όλες τις γαρνιτούρες, ενώ άλλοι έκαναν να κάνουν με ένα βράδυ. Αυτό το έκανε ακόμα πιο έντονο όταν έφυγε. Πού ήταν λοιπόν; Και τι είναι αυτό που την φέρνει πίσω τώρα;
Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...
