Η Amy Cooper και η προστασία των λευκών χώρων



Χρήστης Twitter @maplecocaine κάποτε tweeted μια ξεκαρδιστικά ακριβή δήλωση: Κάθε μέρα στο twitter υπάρχει ένας κύριος χαρακτήρας. Ο στόχος είναι να μην είναι ποτέ.

Λοιπόν, σήμερα το πρωί η Amy Cooper - μια λευκή γυναίκα που κάλεσε την αστυνομία σε έναν Μαύρο, τονίζοντας σκόπιμα και επανειλημμένα ότι ένας αφροαμερικάνος άντρας την απειλούσε ζητώντας της να βάλει ένα λουρί στο σκύλο της - είναι ο κύριος χαρακτήρας στα κοινωνικά μέσα.

Ο στόχος της Amy Cooper, μια μαύρη μπύρα με την ονομασία Christian Cooper, λέει ότι είδε την Amy Cooper να περπατά το σκύλο της εξαπολυμένο στις 8 π.μ. στο Ramble, ένα προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο στο Central Park της Νέας Υόρκης. Στο πάρκο, σύμφωνα με το Newsweek , όλα τα σκυλιά πρέπει να δένονται μεταξύ 9 π.μ. και 9 μ.μ., αλλά στο Ramble πρέπει να είναι λουρί ανά πάσα στιγμή.

Μετά το βίντεο, που ηχογράφησε η Christian Cooper (λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο λειτουργίας της δουλείας, είναι σκοτεινό που έχουν το ίδιο επώνυμο), έγινε viral, η Amy Cooper τοποθετήθηκε σε διοικητική άδεια από τον εργοδότη της, εταιρεία διαχείρισης επενδύσεων Franklin Templeton. Η δήλωση της εταιρείας σχετικά με το περιστατικό αναφέρει ότι δεν συνηγορεί ρατσισμού οποιουδήποτε είδους. Η Amy Cooper επίσης (τρόμος φρίκης για λευκές γυναίκες) είχε πάρει το σκυλί της από την υπηρεσία διάσωσης από την οποία είχε πάρει το κατοικίδιο.

Ο εκούσιος και ψυχρός υπολογισμός πίσω από τις απειλές της Amy - οι συγκεκριμένες και επανειλημμένες δηλώσεις της ότι ένας Αφροαμερικανός άντρας την απειλούσε - κατέστησε σαφές στους περισσότερους ότι τουλάχιστον ήθελε να προκαλέσει φόβο στο Christian Cooper. ήθελε να ανακαλέσει γραφικά βίντεο των Μαύρων που εκτελούνται από την αστυνομία. ήθελε να φανταστεί το δικό του χαλασμένο σώμα στο μονοπάτι.

Στη χειρότερη περίπτωση, υποδηλώνει ότι η Amy Cooper πραγματικά ήθελε ο Christian Copper να χάσει τη ζωή του στα χέρια της αστυνομίας. Γιατί; Επειδή η Amy Cooper εξοργίστηκε από την ιδέα ότι ο Christian Cooper ένιωθε ότι είχε το ίδιο δικαίωμα σε αυτόν τον δημόσιο, υπαίθριο χώρο.

Οι λευκοί φαίνεται να πιστεύουν ότι κάθε γωνιά αυτής της Γης ανήκει σε αυτούς. και ότι οι Μαύροι και άλλοι έγχρωμοι δεν έχουν καμία δουλειά να είναι εκεί. Είναι γνωστό ότι μας φιλοξενεί στο Starbucks, στις τράπεζες , στις φαρμακεία , στις ντελίζ , στα δικά μας διαμερίσματα, στο πανεπιστημιακοί κοινόχρηστοι χώροι , και σε αμέτρητα άλλα φαινομενικά αθώα μέρη. Αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει χώρος που οι λευκοί υπερασπίζονται και η αστυνομία είναι τόσο σκληρά και άγρια ​​όσο και οι εξωτερικοί. Φόρτωση της συσκευής αναπαραγωγής ...

Ο διαχωρισμός de jure μπορεί να είναι (εν μέρει) παράνομος μετά το κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων, αλλά ο de facto διαχωρισμός βρυχάται και φτύνει στα πρόσωπά μας, επηρεάζοντας σχεδόν κάθε πτυχή του πώς μετακινούνται οι Μαύροι - ειδικά σε χώρους που θεωρούνται αποκλειστικά λευκοί χώροι, όπως ο εξωτερικός χώρος .

Στην εφημερίδα του καθηγητή Yale, Elia Anderson για το 2015 Ο Λευκός Χώρος , που δημοσιεύθηκε από την Αμερικανική Κοινωνιολογική Ένωση, γράφει ότι τέτοιοι χώροι ενισχύουν μια κανονιστική ευαισθησία σε περιβάλλοντα όπου οι μαύροι συνήθως απουσιάζουν, δεν αναμένεται ή περιθωριοποιούνται όταν είναι παρόντες. Με τη σειρά τους, οι μαύροι αναφέρονται συχνά σε τέτοιες ρυθμίσεις ως «ο λευκός χώρος» - μια αντιληπτική κατηγορία - και συνήθως πλησιάζουν αυτόν τον χώρο με προσοχή.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Μαύροι είναι συχνά σε εγρήγορση σε εξωτερικούς χώρους: επειδή αυτοί οι χώροι είναι τόσο ευρέως αποδεκτοί για να ανήκουν σε λευκούς. Είχαμε καλέσει την αστυνομία και απειλούσαν τη ζωή μας μπάρμπεκιου σε πάρκα, κολύμπι σε πισίνες, παίζοντας γκολφ και συνεχίζω κάμπινγκ . Σε απάντηση, ολόκληροι οργανισμοί έχουν δημιουργηθεί για να καθοδηγήσουν παιδιά χρώματος (πιο συχνά περιγράφεται ως έλλειψη πόρων, αν και αυτό δεν είναι απλώς ένα θέμα της τάξης) σε υπαίθριες δραστηριότητες.

Στο Κολοράντο, ένας οργανισμός που ονομάζεται Μαύρα κορίτσια πεζοπορία ιδρύθηκε απλά για να βοηθήσει τις Μαύρες γυναίκες να αισθάνονται ασφαλέστερες και λιγότερο μόνες, καθώς εκμεταλλεύτηκαν όλες τις όμορφες υπαίθριες δραστηριότητες που έχει το κράτος. Σε γραφικό και προοδευτικό Το Όρεγκον, οι μαύροι τζόγκερ συχνά παρενοχλούνται και απειλήθηκε.

Αν το σκεφτείτε, είναι ειρωνικά ειρωνικό. Αυτά τα όμορφα, βιώσιμα, εντυπωσιακά μέρη στα οποία όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση για την ψυχική και σωματική τους υγεία είναι συχνά τόποι φυλετικής βίας - σε σημείο που πολλοί Μαύροι αισθάνονται άβολα να εισέρχονται σε πάρκα, δάση, λίμνες και παραλίες, ακόμη και στις γειτονιές τους.

Είναι σχεδόν αδύνατο για την Amy Cooper να την αισθάνθηκε σαν αυτήν ρεύμα ζωή - η χτυπημένη καρδιά της, η έλλειψη αυστηρότητας, η δραστηριότητα του εγκεφάλου της, το σώμα της που δεν αφομοιώθηκε από σκουλήκια - διακυβεύτηκε από την Christian Cooper, μια μπύρα που της ζήτησε απλώς να συμμορφωθεί με τους εύλογους νόμους της Νέας Υόρκης.

Αλλά επειδή ο Christian ήταν ένας Μαύρος που τόλμησε να ισχυριστεί τον εαυτό του σε αυτό που θεωρούσε το χώρο της, ένιωθε ότι απειλούσε τη ζωή που φαντάζεται ότι αξίζει - μια ζωή όπου μπορεί να υπαγορεύσει ποιος μπαίνει και τι συμβαίνει σε λευκούς χώρους.

Η Christian Cooper απειλούσε τη ζωή της ως μια εύθραυστη λευκή γυναίκα που επιθυμεί κυριαρχία στους μαύρους. Απειλούσε την αίσθηση υπεροχής της. Και γι 'αυτό, η Amy Cooper αποφάσισε, ο Christian Cooper άξιζε να χάσει το δικό του ρεύμα ζωή, του ρεύμα χτύπησε την καρδιά.

Η Έμι Κούπερ ήξερε ακριβώς τι έκανε, προσπαθώντας να πυροδοτήσει ένα λιντσάρισμα ενός Μαύρου. Στην πραγματικότητα, καθώς γράφω αυτό, μαθαίνω έναν άλλο από τους ανθρώπους μου που σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό στη Μινεάπολη, καθώς ο αστυνομικός γονατίστηκε στον λαιμό του άγνωστου Μαύρου, ο άνθρωπος που αγωνίστηκε να αναπνεύσει. Η Έμι Κούπερ γνώριζε ότι το τηλέφωνό της, η λευκή της θηλυκότητα, ακόμη και ο γαμημένος σκύλος της ήταν όλα όπλα που μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον της Κριστιάν Κούπερ, για να αστυνομεί τον πολύτιμο χώρο της.

Οι λευκοί άνθρωποι θα χρησιμοποιήσουν κάθε πόρο που έχουν στη διάθεσή τους για να προστατεύσουν τους χώρους τους: τις περιφραγμένες γειτονιές τους, τα πανεπιστήμια τους, τις καφετέριές τους, τις μπουτίκ ρούχων τους, τις συναυλίες τους, τους ποδοσφαιρικούς αγώνες τους. Και όταν πρόκειται για εξωτερικούς χώρους, είναι ιδιαίτερα άγριοι.

Κατηγορία Op-Ed