Δεν μπορώ να βοηθήσω να είμαι Cheapskate. Είναι στο DNA μουΠίστωση: Εικόνα φωτογραφίας από την Tiffany Herring για MONEY, Getty Images, Wikimedia CommonsΑυτό το άρθρο αρχικά εμφανίστηκε στις Χρήματα
Καθώς το γράφω, φοράω τα παπούτσια του νεκρού πατέρα μου.
Έχουν δει σίγουρα καλύτερες μέρες. Δεν μπορώ να σας πω ακόμη και την επωνυμία πια, είναι τόσο φθαρμένα. Αλλά τα κρατώ λαμπερά ούτως ή άλλως, όπως πάντα έκανε ο πατέρας μου. Ίσως είναι το ισοδύναμο να παίρνεις ένα σκουριασμένο Plymouth Valiant μέσω ενός πλυσίματος αυτοκινήτων, αλλά το κάνω έτσι κι αλλιώς, γιατί μου αρέσει το τελετουργικό του.
Νιώθω αυτοσυνείδητος μερικές φορές όταν τα φοράω - και τους έχω φορέσει σχεδόν σε κάθε επίσημη περίσταση στη ζωή μου, συμπεριλαμβανομένου του δικού μου γάμου - γιατί ξέρω ότι οι άνθρωποι κοιτάζουν κάτω από τα πόδια μου και σκέφτονται, 'Μου έκλεψε αυτά τα παπούτσια από ένα νεκρό χόμπο;
Μέρος του λόγου είναι η συναισθηματικότητα - ο πατέρας μου πέθανε πριν από περίπου 17 χρόνια - αλλά αυτό δεν είναι καλή δικαιολογία. Υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να τον θυμόμαστε. Ίσως είχε νόημα να φοράω χειροποίητα παπούτσια όταν ήμουν νέος και έσπασα, αλλά είμαι στα 40 μου τώρα, με αρκετό διαθέσιμο εισόδημα για να αντέξω ένα αξιοπρεπές ζευγάρι παπούτσια. Τι στο διάολο μου συμβαίνει;
Αυτή είναι μια ρητορική ερώτηση. Ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει με εμένα. Είμαι φθηνός.
Η σύζυγός μου με θύμισε αυτό ακριβώς την άλλη μέρα, όταν επέστρεψα από ένα ταξίδι στο μανάβικο.
«Κοίτα αυτή τη σάλτσα σπαγγέτι», ζήτησε, κρατώντας ένα κουτί. Δεν έχει καν όνομα στην ετικέτα. Απλώς λέει «σάλτσα μακαρονιών. & Apos; Είναι τόσο γενικό, ούτε καν το κατάστημα θέλει να αναλάβει την ευθύνη. '
Αυτό δεν ήταν ένα μοναδικό συμβάν. Ήμουν γνωστό ότι έχω ένα κούρεμα από έναν σχεδόν τυφλό ηλικιωμένο κουρέα μόνο και μόνο επειδή χρεώνει τις τιμές της εποχής της Μεγάλης Ύφεσης ή αγοράζω (με απίστευτη έκπτωση) τέσσερα δεκάδες ρολά χαρτιού τουαλέτας με ένα στρώμα που είναι τόσο λεπτό, προσθέτοντας οποιαδήποτε υγρασία προκαλεί την άμεση εξάτμισή της.
Υπερασπίζομαι πάντα τις επιλογές μου και η γυναίκα μου λέει πάντα το ίδιο πράγμα. 'Είναι εντάξει, συνεχίζω να ξεχνάω ότι έχετε το γονίδιο φθηνότητας της οικογένειάς σας.'
Συνήθιζα να το γελάω. Αλλά τον τελευταίο καιρό, η προφανής φθηνότητά μου αισθάνεται λιγότερο σαν ένα αξιολάτρευτο quirk και περισσότερο σαν μια κόκκινη σημαία. Έχω γίνει ο ανοιχτόχρωμος άντρας που καθόταν στον ήλιο όλη του τη ζωή και αρχίζει να αναρωτιέται μόνο αν το οικογενειακό ιστορικό του καρκίνου του δέρματος είναι κάτι που πρέπει να ανησυχεί.
Το να είμαι λιτός με τα χρήματα είναι μέρος της κληρονομιάς της οικογένειάς μου. Ποιο δεν είναι απαραίτητα κακό. Αυτό σημαίνει ότι κάθε γενιά, από την πλευρά της μαμάς και του μπαμπά μου, είχε αποταμιεύσεις συνταξιοδότησης και αστρική πίστωση. Όμως δεν αφορά μόνο την οικονομική ευθύνη. Δώστε στους συγγενείς μου 20 $ και θα θάβουν 19 $ στην αυλή και στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσουν τα υπόλοιπα για να αγοράσουν μαγιονέζα από ένα κατάστημα δολαρίων. Θα τρώνε τίποτα αν κοστίζει λιγότερο από ένα δολάριο. Δεν έχει σημασία αν το κύριο συστατικό του είναι κόπρανα αρουραίου και η συσκευασία καλύπτεται με προειδοποιήσεις της FDA σχετικά με την άμεση σύνδεση με εννέα διαφορετικούς τύπους καρκίνου, θα κάνουν ένα γεύμα εάν μπορούν να πληρώσουν σε δεκάδες.
Για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου, ήμουν σίγουρος ότι η φθηνότητα ήταν κάτι που όλοι οι άλλοι στην οικογένειά μου αντιμετώπιζαν, αλλά όχι εγώ. Θα τρελαίνομαι όταν θα εμφανιστούν για Ευχαριστίες με μια γαλοπούλα το μέγεθος της γροθιάς ενός παιδιού ή θα ανταλλάξουν ταινίες Betamax από ταινίες που έχουν ηχογραφήσει από την τηλεόραση. Όταν ο παππούς μου γιόρτασε τα 70α γενέθλιά του ξανασυντονίζοντας το σπίτι του - όχι για να αποδείξει ότι ήταν ακόμα αυτάρκης, αλλά επειδή οι στέγες ήταν απατεώνες - νόμιζα ότι ήταν ξεκαρδιστικό.
Όμως καθώς μεγαλώνω, γίνεται όλο και πιο προφανές ότι δεν είμαι ανοσοποιημένος. Ήταν αναπόφευκτο;
Ίσως αυτό το ένστικτο να προστατεύει κάθε δολάριο, σαν μια σταχτή μαμά να κόβει τα πρόσωπα των πεζοπόρων για να προστατεύει τα μικρά της, είναι απλώς ενσωματωμένη στο DNA μου. Όταν βλέπω κρέας στο σούπερ μάρκετ που «κοστίζει για γρήγορη πώληση» και η πρώτη μου σκέψη είναι, «Πρέπει να αγοράσω μερικά από αυτά», ίσως απλώς να απαντώ στον γενετικό προγραμματισμό αμέτρητων γενεών Spitznagels. Σε τελική ανάλυση, όλα μπορούν να εντοπιστούν στο DNA αυτές τις μέρες, σωστά;
170308_dnashoes.jpg Ο Stephan Siegel, καθηγητής οικονομικών επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, έχει μελετήσει το ρόλο των γονιδίων στην οικονομική συμπεριφορά και αν η σχέση μας με τα χρήματα επηρεάζεται περισσότερο από τη φροντίδα ή τη φύση. Του εξήγησα τις ανησυχίες μου, αλλά δεν μπόρεσε να μου δώσει μια ικανοποιητική απάντηση. «Δεν μοιάζει με το χρώμα των μαλλιών ή το ύψος ή το χρώμα των ματιών, τα οποία καθορίζονται άμεσα από τη γενετική», είπε. «Αλλά λόγω του τρόπου κατασκευής του εγκεφάλου μας, επηρεάζεται τουλάχιστον εν μέρει από τη γενετική σύνθεση».
«Λοιπόν, τίποτα δεν με δίδαξαν οι γονείς μου;» Ρώτησα.
«Όχι πραγματικά», είπε. «Από την έρευνά μας, διαπιστώσαμε ότι οι γονείς έχουν μεγάλο αντίκτυπο στο πώς σκέφτονται τα παιδιά τους για τα χρήματα πολύ νωρίς, αλλά η επιρροή τείνει να μειωθεί καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν. Όταν οι άνθρωποι φτάσουν τα 35 χρόνια, εξαφανίζεται σε μεγάλο βαθμό. Είναι η γενετική σύνθεση που εξακολουθεί να έχει σημασία. '
Λοιπόν, δεν φταίει ο μπαμπάς μου, είναι λάθος του προπάππου του παππού μου. Ή μάλλον, το DNA του. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο εξακολουθώ να φοράω τα παπούτσια του μπαμπά μου, τα οποία είναι πάντα στην αιχμή να καταρρέουν σαν αχυρώνα σε έναν τυφώνα.
Χρειαζόμουν μια δεύτερη γνώμη, γι 'αυτό τηλεφώνησα στον μικρότερο αδερφό μου Μαρκ και τον κάλεσα για μεσημεριανό γεύμα. «Αγοράζω», του είπα.
Αυτό ήταν αστείο, φυσικά. Δεν υπήρχε τρόπος να αγοράζω.
Είχα έναν καλό λόγο να περιμένω από τον αδερφό μου να πάρει την καρτέλα. Ο Mark διαχειρίζεται το hedge fund Universa Investments, μια εταιρεία με περιουσιακά στοιχεία στα δισεκατομμύρια. Έχει δύο σπίτια στο Μίσιγκαν, ένα κατσικίσιο αγρόκτημα και ένα γραφείο στο Μαϊάμι. Νοικιάζω ένα διαμέρισμα στο Σικάγο, δουλεύω από μια καφετέρια και έχω δικά μου πάνινα παπούτσια Converse τρία χρωματιστά. Είμαστε το yin-and-yang της οικονομικής ανεξαρτησίας.
Ο Μαρκ ήταν το πρώτο άτομο στην οικογένειά μας που κέρδισε σημαντικά χρήματα. Αλλά δεν ενδιαφέρομαι ποτέ για το πώς το έκανε. Ξέρω τα βασικά. 'Διαχωρίζω διαφορετικές διαχρονικές στιγμές - την παρούσα στιγμή σε σχέση με μια μελλοντική στιγμή - εναντίον του άλλου, εκμεταλλευόμενοι την ακραία υπερβολική έκπτωση των ανθρώπων.' Ξέρει τι σημαίνει «διαχρονικό arbitrage», γι 'αυτό μπορεί να αγοράσει ένα ελικόπτερο και ο κύριος τρόπος μεταφοράς μου είναι ένα ποδήλατο.
Αλλά δεν έχουμε συζητήσει ποτέ χρήματα σε πιο προσωπικό επίπεδο. Έχει νιώσει ποτέ το τράβηγμα του γονιδίου φθηνότητας της οικογένειάς μας; Και αν το κάνει, το έχει αγνοήσει; Ίσως ο λόγος για τον οποίο είναι βρώμικος πλούσιος και εξακολουθώ να μένω μισθός στο μισθό είναι επειδή βρήκε έναν τρόπο να απελευθερωθεί από τα αυτοκαταστροφικά μοτίβα της οικογένειάς μας.
«Η φθηνότητα είναι πραγματικά ένα πολύ μεγάλο ένστικτο για έναν επενδυτή», μου είπε ο Mark.
«Δεν έχει νόημα», διαμαρτυρήθηκα. 'Δεν θα κάνεις τεράστια, δυνητικά καταστροφικά οικονομικά στοιχήματα;'
«Όχι πραγματικά», είπε. Η επιτυχής επένδυση αφορά την πληρωμή λιγότερων για ένα περιουσιακό στοιχείο από ό, τι τελικά αξίζει. Απαιτείται να είναι «φθηνό & apos; όταν πρόκειται για τιμή. '
'Λοιπόν, όπως όταν οι γονείς μας αγόραζαν είδη παντοπωλείου και τους λέμε,' Η ημερομηνία λήξης αυτού του τόνου είναι από τον προηγούμενο μήνα, & apos; και λένε, 'Αλλά ξέρετε πόσα σώσαμε; & apos;'
«Όχι πραγματικά, όχι».
'Διαφορετικά πράγματα?'
'Πολύ διαφορετικό.'
Μετά από ένα πλήρες γεύμα του αδερφού μου που προσπαθεί να εξηγήσει τι κάνει για τα προς το ζην, και εγώ προσπαθώ να αναγκάσω τις σχέσεις μεταξύ οτιδήποτε κάνει και της απροθυμίας της οικογένειάς μας να ξοδέψει κάτι παραπάνω από απολύτως απαραίτητο, και οι δύο σταματήσαμε. Έδειξα στο σερβιτόρο την επιταγή και μετά προσποιήθηκα να διαβάσω ένα σημαντικό email στο τηλέφωνό μου, ενώ ο αδερφός μου πλήρωσε τον λογαριασμό. Και μετά κοίταξε το πάτωμα.
«Είναι αυτοί οι μπαμπάδες;» ρώτησε.
«Ναι», είπα. Σήκωσα τα πόδια μου, επιτρέποντάς του να επιθεωρήσει τα φρέσκα παπούτσια. 'Έχεις ακόμα το δικό σου;'
Ο μπαμπάς μας είχε αρκετά «αγαπημένα» ζευγάρια παπουτσιών, τα οποία κληρονομήσαμε και ο αδερφός μου μετά τον θάνατό του. Ο Μάρκ δεν θα φορέσει το δικό μου - υποθέτω ότι είναι δύσκολο να είσαι πειστικός επενδυτής όταν έχεις δάκτυλα να κρυφοκοιτάζουν από σχισμένο δέρμα - αλλά τα κρατά ακόμα σε μια πανέμορφη ντουλάπα στο υπέροχο σπίτι του. Και όπως εγώ, τους λάμπει κάθε μέρα.
Ο Μάρκ μου είπε πώς η 8χρονη κόρη του ανακάλυψε πρόσφατα τα παπούτσια και είχε πολλές ερωτήσεις σχετικά με τον απόντα παππού της. Πήρε τα παπούτσια, τα έκρυβε στην κρεβατοκάμαρά της και τα μελετούσε σαν να είχαν μυστήρια που θα αποκαλυφθούν αν απλώς τα κοίταζε αρκετά.
Ένα βράδυ, όταν η μητέρα μας φύλαγε, εξήγησε την «ιστορία των παπουτσιών» στην κόρη του Μάρκου.
Η ιστορία έχει ως εξής: Ο παππούς μας, ο οποίος ήταν αγρότης στη Γερμανία, μετέφερε την οικογένειά του στην Αμερική μετά από μια τρομερή ξηρασία. Προσπάθησαν να καλλιεργήσουν ξανά, αυτή τη φορά στη Νέα Υόρκη, και η γιαγιά μας - που εκείνη την εποχή ήταν ακόμα μικρό κορίτσι - θα καθόταν στο πίσω κάθισμα του Model T Ford τους και θα κρατούσε τα κιβώτια των αυγών καθώς οδηγούσαν στην αγορά και αυτή κατά κάποιο τρόπο πάντα καταλήγει με σπασμένο κρόκο στο πρόσωπό της.
170308_dna2.jpg Εγκατέλειψαν τη γεωργία για άλλη μια φορά, και ξεκίνησαν μια επιχείρηση παπουτσιών σε ένα μικρό κόκκινο σπίτι σε σχήμα αχυρώνα, και ζούσαν στη σοφίτα πάνω από το κατάστημα. Η γιαγιά μας μεγάλωσε και συνάντησε έναν άντρα που μελετούσε να είναι γιατρός, αλλά οι ασθενείς του ήταν πολύ φτωχοί και μπορούσαν να τον πληρώσουν μόνο με κοτόπουλα. Έτσι μετακόμισαν στην σοφίτα στην οποία μεγάλωσε, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, πάνω από το μικρό κόκκινο σπίτι σε σχήμα αχυρώνα. Είχαν έναν γιο, και τελικά ξύστηκαν μαζί αρκετά χρήματα για να αγοράσουν το σπίτι τους. Αλλά πάντα επέστρεφαν στο μικρό κόκκινο σπίτι σε σχήμα αχυρώνα, και όταν ο γιος τους ήταν αρκετά μεγάλος και έτοιμος να βγει στον κόσμο, του έδωσαν ένα λαμπερό ζευγάρι παπούτσια από αυτό το κατάστημα, που ήταν ο λόγος που ποτέ δεν έγινε ένας αγρότης ή είχε κρόκους αυγού πιτσιλισμένο στο πρόσωπό του κατά τη διάρκεια μακρών, ανώμαλων βόλτες με αυτοκίνητο.
Στον μπαμπά μας δόθηκαν πολλά παπούτσια από το μικρό κόκκινο σπίτι σε σχήμα αχυρώνα, και κράτησε όλα αυτά. Ακόμα και όταν πήρε δουλειά και παντρεύτηκε και έγινε μπαμπάς σε δύο γιους, φορούσε ακόμα εκείνα τα παλιά παπούτσια, τα οποία δεν κράτησαν πλέον τη ραφή τους. Φορούσε ένα από αυτά την ημέρα που πέθανε, όταν η μητέρα μας ανακάλυψε το σώμα του στο πάτωμα της κουζίνας, νεκρή από μαζική καρδιακή προσβολή. Τώρα και ο αδερφός μου και εγώ είχαμε αυτά τα παπούτσια, και τα κουβαλήσαμε μαζί μας σαν κειμήλια.
Κάτι για τα παλιά παπούτσια του μπαμπά μας ήταν οικείο και ασφαλές, ακόμα κι αν δεν μπορούσαμε να σας πούμε ακριβώς γιατί. Τους κράτησε μάλλον για τους ίδιους λόγους.
Δεν είναι πραγματικά η απάντηση που έψαχνα. Δεν εξήγησε τα πάντα. Δεν είμαι ακόμα σίγουρος γιατί η οικογένειά μου έχει μια τέτοια αποστροφή στην ακριβή μαρμελάδα, στο σημείο που θα προτιμούσαν να πιαστούν με ένα πτώμα στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου τους παρά να ανταμείψουν τον εαυτό τους με υπερτιμημένες κονσέρβες φρούτων.
Όμως, όταν άκουσα τον πλούσιο αδερφό μου να μεταδίδει τη σημασία αυτών των παλιών παπουτσιών στην κόρη του, έπληξε κάτι μέσα μου. Η λιτότητα της οικογένειάς μου δεν φαίνεται σαν αδυναμία. Δεν ήταν να χτυπήσουμε τον εαυτό μας για αναπόφευκτη τραγωδία. «Ας συσσωρεύσουμε μερικά κονσερβοποιημένα τρόφιμα στο υπόγειο, σε περίπτωση που έρχεται η αποκάλυψη!» Εκεί μπορεί να είναι εκεί που ξεκίνησαν όλα, το ένστικτο επιβίωσης που τρυπήθηκε στο DNA μας, και γιατί βγαίνω για να αγοράσω γάλα και αμέσως σκέφτομαι, «το στοιχηματίζω ότι είναι φθηνότερο στο Rite Aid '
Αλλά εξελίχθηκε σε κάτι περισσότερο. Η ιστορία των παπουτσιών έχει γίνει προσωπική μυθολογία για τον αδερφό μου και εγώ, κάτι που θα λέμε ο ένας στον άλλον κάθε χρόνο, όπως μερικοί άνθρωποι επαναλαμβάνουν την ιστορία των Χριστουγέννων. Φυσικά, θα το υπερβάλλουμε και θα τελειοποιήσουμε τις εκδοχές μας για το τι συνέβη. Είμαστε ήδη σκληρά διαιρεμένοι για το ποιος κατέχει το πολυπόθητο «πρώτο» ζευγάρι των παπουτσιών του μπαμπά μας από το μικρό κόκκινο σπίτι σε σχήμα αχυρώνα. (Για το ρεκόρ, έχω εντελώς τα πρωτότυπα. Και είμαι πρόθυμος να ανοίξω το ραντεβού με τον άνθρακα-14 για να το αποδείξω.) Την επόμενη φορά που θα φορέσω αυτά τα παπούτσια, δεν θα κερδίσω όταν οι άνθρωποι κοιτάζουν άσχημα στα πόδια μου. Ναι, είναι γελοία ερειπωμένα παπούτσια. Έχουν βρει το John Steinbeck Dust Bowl. Υπάρχουν όμως οικογενειακά μυστικά σε αυτά τα παλιά πέλματα.
Μερικές φορές, οι φθηνοί παίκτες προσκολλώνται στα πράγματα όχι επειδή φοβόμαστε το μέλλον, αλλά επειδή μας κρατούν συνδεδεμένους με το παρελθόν.