Το να αποφασίσετε πού να πάτε στο κολέγιο μπορεί να είναι δύσκολο για μια έξυπνη μπαλαρίνα που θέλει μια κορυφαία ακαδημαϊκή εμπειρία εκτός από την εκπαίδευση χορού. Αλλά αν έχετε τα αξιοθέατα σας σε μια σχολή Ivy League, να είστε βέβαιοι ότι η επιδίωξη των ακαδημαϊκών σας πάθους δεν σημαίνει να θυσιάσετε την αγάπη σας για το χορό.
Μια νέα εστίαση στον χορό
Τα τελευταία 10 χρόνια, οι Ivies, με τους τεράστιους πόρους και τους παθιασμένους μαθητές τους, έχουν αρχίσει πραγματικά να επενδύουν στο χορό, αναπτύσσοντας τα υπάρχοντα προγράμματα τους και προσελκύοντας νέους μαθητές. «Η δυναμική μας αντικατοπτρίζεται στο ενδιαφέρον των φοιτητών - και η εγγραφή συνέχισε να αυξάνεται», λέει η Emily Coates, λέκτορας θεατρικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Yale και διευθυντής του προγράμματος σπουδών χορού του Yale. «Υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός για χορό στην πανεπιστημιούπολη.»
Χάρη στη σκληρή δουλειά των καθηγητών, του προσωπικού και των φοιτητών, υπάρχουν περισσότερες επιλογές για τους χορευτές του Ivy League από ποτέ - και η φήμη του Ivy σίγουρα δεν βλάπτει όσον αφορά την εξασφάλιση ευκαιριών. Μόνο το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ φιλοξένησε εργαστήρια που διδάσκονταν από χορογράφους υψηλού προφίλ, όπως οι Aszure Barton, Peter Chu και Kyle Abraham, για να αναφέρουμε μερικά.
Ο Τζιλ Τζόνσον (αριστερά) διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (φωτογραφία από τη Στέφανι Μίτσελ)
Το «διεπιστημονικό» είναι το Word
Τα προγράμματα χορού του Ivy League ευδοκιμούν στη συνεργασία, επειδή διαθέτουν ήδη ισχυρά τμήματα σε άλλους ακαδημαϊκούς τομείς. «Υπάρχει έμφαση στη συνεργασία και τη δημιουργία νέων έργων στο πρόγραμμά μας», λέει ο Jill Johnson, ανώτερος λέκτορας και διευθυντής χορού στο Χάρβαρντ. Η Coates αναφέρει συνεργασίες με το Yale School of Art, το τμήμα φυσικής και το σκηνοθετικό πρόγραμμα στη Σχολή Δράμας ως παραδείγματα συνδέσεων που μπορούν να γίνουν σε διάφορους κλάδους.
Παρόλο που ο Yale δεν προσφέρει μεγάλη χορευτική, η Coates πιστεύει ότι υπάρχουν οφέλη από το πρόγραμμα που υπάρχει έξω από ένα παραδοσιακό τμήμα. «Η Γέιλ ήταν καθυστερημένη υιοθεσία», λέει, «αλλά καταφέραμε να ξεπεράσουμε το κανονικό μοντέλο των χορευτών σε ένα πανεπιστήμιο». Ο συνδυασμός προοπτικών χορού και μη χορού στις θεωρίες ωφελεί όλους. (Όμως, όσον αφορά την τεχνική, λέει ο Coates, τα μαθήματα που βασίζονται στο στούντιο δεν υποτιμούνται.)
Εταιρείες που διευθύνονται από φοιτητές
Οι Ivies είναι επίσης γνωστοί για τα φοιτητικά τους σώματα, με αποτέλεσμα να επιλέξουν πολλές ομάδες χορού μαθητών. «Αισθάνομαι πιο μορφωμένος για το χορό», λέει η Alexandra Loh, πρόεδρος διαφήμισης της εταιρείας DiSiac Dance Company που διευθύνεται από φοιτητές του Πανεπιστημίου του Πρίνστον. 'Ο χορός δεν χρειάζεται να τελειώσει αν επιλέξετε να παρακολουθήσετε μια σχολή φιλελεύθερων τεχνών.' Η Audrey Crabtree-Hannigan, η καλλιτεχνική διευθύντρια της φοιτητικής διοίκησης Columbia Ballet Collaborative, συμφωνεί. «Εργαζόμαστε για να αποδείξουμε ότι ο χορός δεν χρειάζεται να παραμείνει απομονωμένος από μια αυστηρή ακαδημαϊκή εκπαίδευση», λέει.
Και οι δύο εταιρείες επιτρέπουν στα μέλη να καλλιεργούν τα δικά τους ενδιαφέροντα - από τη διοίκηση των τεχνών έως την παραγωγή έως τη διδασκαλία - και προσπαθούν να φέρουν χορογράφους ανώτερου επιπέδου. Ο Loh και ο Crabtree-Hannigan είναι περήφανοι για το διαφορετικό στιλιστικό υπόβαθρο και τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα των μελών της εταιρείας τους. «Οι δεξιότητες ζωής που έχω αποκτήσει από τη φοιτητική μου εταιρεία χορού», λέει ο Loh, «είναι πολύτιμες».