Η Janie Taylor και ο Craig Hall του New York City Ballet στο Robbins ' Απόγευμα Φανού (φωτογραφία από τον Paul Kolnik)
Μόλις έφτασα στην είσοδο του Jerome Robbins Απόγευμα Φανού , μπαίνοντας στη σκηνή σε ένα σετ σχεδιασμένο να μοιάζει με στούντιο μπαλέτου - με το κοινό όπου θα ήταν ο καθρέφτης. Δεν αναγνωρίζω τις εκατοντάδες θεατές μου. Αντ 'αυτού, ο σύντροφός μου και εγώ κοιτάζουμε το σκοτάδι και προσποιούμαστε ότι μελετάμε τις δικές μας σκέψεις. Στην αληθινή μόδα Robbins, χορεύουμε σαν να μην παρακολουθεί κανείς.
Η εκτέλεση μπαλέτου Robbins μπορεί να είναι δύσκολη, ειδικά αν έχετε συνηθίσει να αλληλεπιδράτε ενεργά με ένα κοινό. Δεν έχουν σημασία πόσο μεγάλο μπορείτε να χαμογελάσετε - ή πόσο ψηλά μπορείτε να πάρετε το πόδι σας, για αυτό το θέμα. Για να μείνετε πιστοί στο στυλ του, χρειάζεστε μια ειλικρινή, προσεκτική προσέγγιση. «Αν αυτό που κάνεις δεν μοιάζει με μια πραγματική ανθρώπινη αντίδραση», λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Pacific Northwest Ballet και πρώην διευθυντής μπαλέτου της Νέας Υόρκης, Peter Boal, «είναι λάθος». Το χιούμορ, το συναίσθημα και η ατμόσφαιρα είναι ήδη ενσωματωμένα στη χορογραφία. Η πρόκληση για τους ερμηνευτές είναι να εμπιστευθούν τα βήματα για να μιλήσουν μόνοι τους.
Ο άνθρωπος πίσω από τις κινήσεις
Ο Robbins δημιούργησε περισσότερα από 60 μπαλέτα, κυρίως για NYCB και Ballets USA (η δική του εταιρεία, που ιδρύθηκε το 1958 αλλά διαλύθηκε λίγα χρόνια αργότερα). Επίσης σκηνοθέτησε και χορογράφησε για θέατρο, μουσική και τηλεόραση, κερδίζοντας έξι βραβεία Tony για Το Broadway του Jerome Robbins και δύο Academy Awards για Ιστορία West Side . ' Δυτική πλευρά ήταν ένα από τα πρώτα πράγματα που είδα που με έκανε να θέλω να χορέψω », λέει η Georgina Pazcoguin, σολίστ της NYCB γνωστή για την ερμηνεία της για την Anita στο Robbins. West Side Story Σουίτα (μια συντομευμένη έκδοση συναυλιών των χορών από Ιστορία West Side ). «Παρακολούθησα την ταινία όταν ήμουν στην όγδοη τάξη και κολλήσαμε στην οθόνη».
Μπαλέτο Pacific Northwest στο Robbins ' Χοροί σε μια συγκέντρωση (φωτογραφία από την Angela Sterling)
Καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ρόμπινς περιβάλλεται από εμπνευσμένους καλλιτέχνες. Συνεργάστηκε με τον φημισμένο συνθέτη Leonard Bernstein ( Δωρεάν, Ιστορία West Side και συνεργάστηκε δίπλα στον George Balanchine, πρώτος ως συνεργάτης καλλιτεχνικός διευθυντής της NYCB και στη συνέχεια ως master ballet (ένας τίτλος που μοιράστηκε αυτός και ο Balanchine). Αλλά ο Ρόμπινς δεν τρίβει μόνο τους αγκώνες με την ελίτ. Βρήκε έμπνευση σε νέους μαθητές στη Σχολή Αμερικανικού Μπαλέτου (2 & 3 Part Inventions) και ήταν γνωστός ότι μαζεύει χορευτές από το σώμα και τους έβαλε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο Robbins ενδιαφερόταν περισσότερο για την ατομικότητα και το ταλέντο, ανεξάρτητα από την ηλικία ή το κύρος.
Στυλ Robbins
Από το Μπρόντγουεϊ στο μπαλέτο, το στυλ του Ρόμπινς είναι διαφορετικό και διαχρονικό. «Υπάρχει κάτι γι 'αυτό που μοιάζει με το χρόνο του, το τρέχον και μπροστά από το χρόνο του ταυτόχρονα», λέει ο Damian Smith, διευθυντής του San Francisco Ballet. Το περιεχόμενο της δουλειάς του αντανακλά συχνά την πραγματική ζωή. Στο Νύχτα και Χοροί σε μια συγκέντρωση αφορούν τις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις των κανονικών ανθρώπων Δωρεάν και Η συναυλία έχουν ένα συνδυασμό καθημερινών και εκκεντρικών χαρακτήρων. Οι χορευτές του σχετίζονται μεταξύ τους στη σκηνή με απρόσκοπτους, φυσικούς τρόπους.
Ο Robbins ήταν πολύ ιδιαίτερος και περίεργος να δουλέψει. (Περίμενε από τους χορευτές του να θυμούνται πολλές εκδόσεις της ίδιας φράσης και να είναι σε θέση να τις επαναλαμβάνουν, να αντιστρέφουν ή να τις αναδιατάσσουν όποτε του ζητά.) . 'Δεν αφορούσε το να δείχνετε το πόδι σας ή να βγείτε έξω, αλλά για τον χαρακτήρα που παίζατε.'
(L to R) Η Carrie Imler και ο Jonathan Porretta του PNB στο Robbins ' Η συναυλία (φωτογραφία από την Angela Sterling)
Πως να το κάνεις
Τα μπαλέτα των Robbins δεν χρειάζονται σκληρή πώληση. Ήθελε οι χορευτές του να είναι άνθρωποι επί σκηνής, όχι καλλιτέχνες που παίζουν για γέλια ή αναστεναγμούς. «Είναι σαν οι άνθρωποι που παρακολουθούν να κοιτάζουν μέσα από ένα παράθυρο για το τι συμβαίνει», λέει η Christine Redpath, επαναλήπτης Robbins και μάστερ μπαλέτου στο NYCB. 'Πάντα θα κρατούσε,' Εύκολο μωρό! 'Δεν πρόκειται για παιχνίδι στο κοινό.'
Για να πάρει τη σωστή αίσθηση, ο Pazcoguin πρέπει να συγκρατηθεί. «Τείνω να είμαι 125 τοις εκατό στη σκηνή», λέει. 'Η δουλειά του Robbins είναι εξαιρετικά αθλητική, αλλά δεν πρέπει να το καταστήσετε εμφανές στο κοινό. Πρόκειται για την εύρεση των λεπτών αποχρώσεων. ' Κάθε φορά που επισκέπτεται έναν ρόλο όπως η Anita, της αρέσει να φέρνει κάτι διαφορετικό σε αυτό. Η χορογραφία, αν και συγκεκριμένη όσον αφορά τις μετρήσεις, τα βήματα και το διάστημα, επιτρέπει αυτό το είδος ατομικότητας.
Όταν η Redpath σκηνοθετεί τα μπαλέτα του Robbins, διαπιστώνει ότι οι περισσότεροι χορευτές ανησυχούν πάρα πολύ για την τεχνική και είναι σε τέλεια πέμπτη θέση. Δεν χαλαρώνουν και κινούνται χωρίς αναστολή. «Όταν είστε παιδί και ακούτε μουσική που φέρνει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σας, χορεύετε και δεν γνωρίζετε τι σκέφτονται οι άλλοι», εξηγεί ο Redpath. 'Ενθαρρύνω τους ανθρώπους να ακολουθήσουν αυτήν την προσέγγιση στο πλαίσιο της χορογραφίας.'