Οι παραδοσιακές σκηνές είναι ωραίες και όλες, αλλά στον αδιάβροχο κόσμο του χορού, δεν είναι ασυνήθιστο να χορεύουν χορευτές σε αρκετά ασυνήθιστα μέρη. Δείτε πώς έξι επαγγελματίες το κάνουν να λειτουργεί οπουδήποτε - από τον ιστό του πλοίου έως μια τεράστια κυψέλη.
Η Cecily Campbell στο 'Roof Piece' στο Αμπού Ντάμπι (φωτογραφία από την Anne Dechene, ευγενική προσφορά της Trisha Brown Dance Company)
«Το 2017, χορέψαμε με την Trisha Brown's Κομμάτι οροφής στην πανεπιστημιούπολη του Αμπού Ντάμπι του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Το κομμάτι πρωτοπαρουσιάστηκε το 1971 σε διάφορες στέγες στο SoHo, που ήταν πολύ κοντά. Αλλά στο Αμπού Ντάμπι, όλα ήταν πιο απλωμένα, τα οποία ένιωθαν πολύ διαφορετικά.
Το κομμάτι είναι εντελώς αυτοσχεδιασμένο, σαν παιχνίδι τηλεφώνου, καθώς όλοι προσπαθούμε να αντιγράψουμε τις κινήσεις του άλλου. Υπήρχαν περίπου εννέα ή 10 από εμάς στις στέγες της πανεπιστημιούπολης. Το σημείο μου ήταν στη βεράντα έξω από ένα διαμέρισμα καθηγητή. Για να φτάσω στη βεράντα, έπρεπε να χτυπήσω την πόρτα του και να περπατήσω μέσα από την κρεβατοκάμαρά του. Θα ήταν εκεί παρέα με τα δύο μικρά παιδιά του, τα οποία μερικές φορές θα έμεναν δίπλα στην πόρτα και θα χορεύουν μαζί μου λίγο.
Ήταν μια μοναδική παράθεση. Ένιωσα πολύ μακριά από τους άλλους χορευτές, αλλά με έναν συναρπαστικό και περίεργο τρόπο. Και έπειτα έχοντας αυτήν την οικεία εμπειρία να είσαι στο σπίτι κάποιου - η αντίθεση ήταν τόσο υπέροχη. '
Μια έκδοση αυτής της ιστορίας εμφανίστηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2018 του Πνεύμα χορού με τον τίτλο «Το πιο τρελό μέρος που έχω χορέψει ποτέ '