Υπάρχει τόση ιστορία στον κόσμο του μπαλέτου! Μερικοί από τους χορούς που εκτελούνται σήμερα χρονολογούνται πριν από έναν αιώνα, και δεν θα το ξέρετε αν δεν το μελετήσατε. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε την προέλευση των εταιρειών και τη χορογραφία που γνωρίζουμε και αγαπάμε. Ακολουθούν εννέα θρυλικοί χορευτές μπαλέτου που έχουν επιτύχει μεγάλη επιτυχία και έχουν δημιουργήσει πολλές ευκαιρίες στον κόσμο του μπαλέτου.
1. Vaslav Nijinsky
Δεν μπορείτε να μιλήσετε για τους θρύλους του μπαλέτου χωρίς να μιλήσετε για τον Vaslav Nijinsky. Ο Nijinsky γεννήθηκε από μια οικογένεια χορευτών που έπαιξαν με τη δική τους παρέα σε όλη τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Μετά την προπόνηση στο Imperial School of Dancing, έγινε σολίστ στο θέατρο Mariinsky στην Αγία Πετρούπολη το 1907. Το 1909, έγινε μέλος του Serge Diaghilev's Ballet Russes όπου ο χορογράφος της εταιρείας, Michel Fokine, δημιούργησε έργα όπως Το φάσμα του τριαντάφυλλου και Πετρούσκα αποκλειστικά για αυτόν. Αργότερα εντάχθηκε στην εταιρεία του Diaghilev ως κύριος χορευτής, περιοδεύοντας στο Παρίσι και ερμηνεύοντας στο Théâtre du Châtelet. Το 1912, ξεκίνησε την καριέρα του ως χορογράφος, δημιουργώντας πρωτότυπα μπαλέτα όπως Απόγευμα Φανού για το Ballet Russes. Στην ηλικία των 29 ετών, ο Nijinsky αποσύρθηκε λόγω νευρικής βλάβης, η οποία αργότερα διαγνώστηκε ως σχιζοφρένεια.
2. Τζορτζ Μπαλαντσίν
Εάν έχετε παρακολουθήσει ποτέ το μπαλέτο στο Lincoln Center, πρέπει να ξέρετε ποιος είναι. Όπως ο Nijinsky, ο George Balanchine άρχισε επίσης να εκπαιδεύεται στο Imperial Ballet School στην Αγία Πετρούπολη, αλλά επίσης εγγράφηκε στο κρατικό Ωδείο της Μουσικής, όπου σπούδασε πιάνο και μουσική θεωρία. Αυτή η μουσική εκπαίδευση έκανε τη διαφορά όταν άρχισε να χορογραφεί και να συνεργάζεται με συνθέτες όπως ο Igor Stravinsky. Ο Balanchine προσχώρησε στην Εταιρεία Μπαλέτου Θεάτρου Mariinsky σε ηλικία 17 ετών. Μετά από τραυματισμό στο γόνατο που περιόρισε τον χορό του, συνέχισε να υπηρετεί ως αρχηγός μπαλέτου για το Diaghilev's Ballet Russes έως το 1929, γεγονός που τον οδήγησε στη χορογραφία για το Βασιλικό Μπαλέτο της Δανίας. Χάρη στον Λίνκολν Κρίστεν που ο Μπαλάντσεν πείστηκε να έρθει στις Η.Π.Α. Μαζί, ίδρυσαν τη Σχολή Αμερικάνικου Μπαλέτου (1934) και κατά συνέπεια, το New York City Ballet, το πρώτο αμερικανικό σχολείο μπαλέτου και εταιρεία που ισούται με τους Ευρωπαίους ομολόγους τους. Το πρώτο του χορογραφημένο μπαλέτο σε αυτήν τη χώρα ήταν Σερενάτα . Από το 1948 μέχρι το θάνατό του, ο Balanchine υπηρέτησε ως καλλιτεχνικός διευθυντής της NYCB, χορογραφώντας την πλειοψηφία των παραγωγών της εταιρείας, φτάνοντας πάνω από 400 χορευτικά έργα. Παραμένει ένα θεμέλιο στο όνομά του για να προωθήσει την ανάπτυξη του χορού στις ΗΠΑ, όπως έκανε όλα αυτά τα χρόνια πριν. Το NYCB φιλοξενεί τόσους πολλούς χορευτές που θαυμάζει η γενιά μας.
3. Alicia Markova
Η Alicia Markova σπούδασε με τον Enrico Cecchetti και έκανε το ντεμπούτο της στην ηλικία των 14 ετών με τον Serge Diaghilev's Ballet Russes, αν και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στο σώμα του μπαλέτου και χόρεψε μόνο σε μερικούς ρόλους. Ήταν η πρώτη πρώτη μπαλαρίνα του μπαλέτου Vic-Wells (τώρα γνωστή ως The Royal Ballet) και έγινε γνωστή για την απεικόνιση της Giselle. Ταυτίστηκε τόσο στενά με τον ρόλο που είχε τίτλο την αυτοβιογραφία της, «Giselle and I». Μία από τις πιο διαδεδομένες μπαλαρίνες, η Μάρκοβα έπαιξε σε μέρη του κόσμου που δεν είχαν δει ποτέ μπαλέτο. Ίδρυσε το Μπαλέτο Markova-Dolin (με τον Anton Dolin) το 1935 και το Μπαλέτο Φεστιβάλ το 1950, τώρα γνωστό ως Αγγλικό Εθνικό Μπαλέτο. Το 1963, αποσύρθηκε από τη σκηνή και διορίστηκε διευθυντής του Metropolitan Opera Ballet.
3. Margot Fonteyn
Η Margot Fonteyn ήταν μια εικονική φιγούρα στο βρετανικό μπαλέτο. Ξεκίνησε μαθήματα μπαλέτου στην ηλικία των τεσσάρων ετών, αλλά όταν η οικογένειά της μετακόμισε στην Κίνα, σπούδασε στη Σαγκάη για πέντε χρόνια. Επέστρεψε στο Λονδίνο το 1933 και έκανε το ντεμπούτο της ως νιφάδα χιονιού Ο Καρυοθραύστης με το Vic-Wells Ballet το 1934. Όταν η Alicia Markova εγκατέλειψε την Εταιρεία το 1935, η Fonteyn ανέλαβε πολλούς από τους ρόλους της. Έγινε μούσα για τον Άγγλο χορογράφο, Sir Frederick Ashton, καθώς επίσης εμφανίστηκε σε παραγωγές από σύγχρονους χορογράφους, συμπεριλαμβανομένων των Martha Graham's Εωσφόρος. Αν και έφτανε στο τέλος της καριέρας της όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τον Rudolf Nureyev, μαζί ήταν γνωστοί ως μια από τις μεγαλύτερες συνεργασίες στην ιστορία του μπαλέτου. Αναφέρεται συχνά ως Dame Margot, καθώς ονομάστηκε Dame of the Order of the British Empire το 1956, και είναι η δεύτερη πρεμιέρα μπαλαρίνα assoluta του Βασιλικού Μπαλέτου, η πρώτη είναι η Alicia Markova.
4. Ρούντολφ Νουρέγιεφ
Ο Rudolf Nureyev άρχισε να εκπαιδεύεται στο Kirov Ballet School, το οποίο τελικά τον οδήγησε να ενταχθεί στο Kirov Ballet (η πιο σημαντική εταιρεία μπαλέτου στην ΕΣΣΔ) ως σολίστ. Το 1961, ο Νουρέγιεφ ζήτησε πολιτική προστασία από τη Σοβιετική Ένωση και δεν επέστρεψε στο Μπαλέτο Κιρόφ. Τελικά έγινε φιλοξενούμενος καλλιτέχνης με το Βασιλικό Μπαλέτο σε ηλικία 23 ετών, όπου επίσης δημιούργησε τη συνεργασία του με τη Margot Fonteyn. Λίγο αργότερα, η καριέρα του επεκτάθηκε γρήγορα διεθνώς, καθώς χορεύει με όλες τις μεγάλες εταιρείες μπαλέτου στην Ευρώπη. Το 1983, έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού, το τελευταίο σημαντικό καλλιτεχνικό του έργο πριν πεθάνει το 1989.
5. Sylvie Guillem
Ο Γάλλος χορευτής Sylvie Guillem εκπαιδεύτηκε αρχικά ως γυμναστής πριν από την ένταξή του στο Παρίσι Opera Ballet School σε ηλικία 11 ετών. Εισήλθε στην εταιρεία στην ηλικία των 16 και στην ηλικία των 19 ετών, του δόθηκε ο τίτλος αστέρι, η κορυφαία γυναίκα χορεύτρια της εταιρείας. Με τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ ως καλλιτεχνικό σκηνοθέτη, ο Γκιλλέμ ανέλαβε ηγετικούς ρόλους στις παραγωγές του Δόν Κιχώτης , Λίμνη των κύκνων, και Giselle, καθώς και το σύγχρονο μπαλέτο του William Forsythe Στη μέση, κάπως ανυψωμένη. Το 1988, έφυγε από το Παρίσι για το Λονδίνο, όπου έγινε ένας από τους κύριους καλλιτέχνες του Royal Ballet. Το 1998, δημιούργησε τη δική της έκδοση Giselle για το Εθνικό Μπαλέτο της Φινλανδίας και αργότερα για το Μπαλέτο La Scala το 2001. Έγινε Αναπληρωτής Καλλιτέχνης του Θέατρου Sadler Well το 2006 και ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη σκηνή το 2015.
6 ... Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ
Ο Mikhail Baryshnikov είναι γνωστός σε πολλούς εκτός του κόσμου του χορού ως «The Russian» Σέξ και η πόλη , αλλά η καριέρα του στο μπαλέτο ορίζει σχεδόν τη λέξη θρυλική. Ερχόμενος στο NYC από τη Λετονία, ο Baryshnikov εντάχθηκε στο American Ballet Theatre ως βασικός χορευτής το 1974. Τέσσερα χρόνια αργότερα, πέρασε λίγο χρόνο στο New York City Ballet μαθαίνοντας από τους George Balanchine και Jerome Robbins. Στη συνέχεια επέστρεψε στο ABT ως καλλιτεχνικός διευθυντής. Από το 1990-2002, ίδρυσε το White Oak Project, μια σύγχρονη εταιρεία χορού, με τον Mark Morris. Και όπως ήδη γνωρίζουμε, πέρασε χρόνο να ενεργήσει, στην τηλεόραση και ταινία , καθώς και εντός και εκτός Broadway. Το 2005, ξεκίνησε το Baryshnikov Arts Center στη Νέα Υόρκη, έναν χώρο που έχει σχεδιαστεί για να υποστηρίζει καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Έχει λάβει πολλά βραβεία, όπως το Kennedy Center Honours, το National Medal of Arts και το Jerome Robbins Award.
7. Gelsey Kirkland
Η Gelsey Kirkland ήταν μόλις 15 ετών όταν έγινε μέλος του μπαλέτου της Νέας Υόρκης. Ως 17χρονη σολίστ, ενέπνευσε τον George Balanchine να δημιουργήσει τον κύριο ρόλο Firebird πάνω της, καθώς και αρκετά μπαλέτα του Jerome Robbins. Προήχθη σε διευθύντρια μόνο στην τέταρτη χρονιά της στο NYCB. Αργότερα εκείνο το έτος, προσχώρησε στο American Ballet Theatre ως βασικός χορευτής, όπου συνεργάστηκε με τον Baryshnikov. Όταν η Kirkland αποσύρθηκε το 1986, πέρασε στη διδασκαλία σε ιδρύματα όπως το ABT, το The Royal Ballet School, το English National Ballet και το Australian Ballet.
8. Robert Joffrey
Ο Robert Joffrey δεν είχε ποτέ καμία πρόθεση να γίνει χορευτής μπαλέτου. Ξεκίνησε με μαθήματα βρύσης, έως ότου ο δάσκαλός του πρότεινε να δοκιμάσει το μπαλέτο και σύντομα ονειρευόταν να διευθύνει τη δική του παρέα. Το 1948, ο Joffrey έφυγε από το Σιάτλ για τη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε στο School of American Ballet. Δίδαξε και χορογράφησε σε όλη την πόλη μέχρι που ίδρυσε το Joffrey Ballet School το 1953. Ως δάσκαλος, έδωσε έμφαση στο port de bras και στην ευθυγράμμιση του σώματος. Μέχρι τότε, είχε ήδη δημιουργήσει το πρώτο του μεγάλο έργο, Περσεφόνη . Το 1956, ίδρυσε το The Joffrey Ballet, όπου δίδαξε, χορογράφησε, ανέθεσε αυθεντικά μπαλέτα, καθώς και αναδιάρθρωσε παλιά κλασικά. Μέσω της εταιρείας του, κατάφερε να λάβει μη συμβατικές αποφάσεις. Εισήγαγε έναν αριθμό σύγχρονων χορογράφων χορού στο κοινό του μπαλέτου, έθεσε χορούς σε ροκ μουσική και έκανε χρήση κινηματογραφικών εφέ φωτισμού. Όταν ο Joffrey πέθανε το 1988, ο Gerald Arpino, ο επικεφαλής χορογράφος της εταιρείας, μετέφερε την εταιρεία στο Σικάγο, με κατοικίες στη Νέα Υόρκη και την Αμερική.
9. Alessandra Ferri
Η Ιταλίδα χορεύτρια Alessandra Ferri ξεκίνησε την εκπαίδευσή της στο La Scala Ballet School στο Μιλάνο. Συνέχισε την εκπαίδευσή της στο The Royal Ballet School και εισήλθε στην εταιρεία σε ηλικία 15 ετών. Δύο χρόνια αργότερα, προήχθη σε σολίστ και δύο χρόνια μετά, είχε πετύχει το κύριο καθεστώς, τη νεότερη που το έκανε ποτέ. Ενώ εκεί, ξεκίνησε ρόλους σε πολλά έργα, συμπεριλαμβανομένων Κοιλάδα των Σκιών, Isadora, και Διαφορετικός ντράμερ. Το 1985, έγινε μέλος του American Ballet Theatre ως κύριος χορευτής. Επέστρεψε ως Καλλιτέχνης επισκεπτών στο Βασιλικό Μπαλέτο το 2003 για να χορέψει η Ιουλιέτα. Και πάλι το 2015, επέστρεψε για να δημιουργήσει έναν ρόλο στον Wayne McGregor's Woolf Works , για την οποία απονεμήθηκε το Βραβείο Εθνικού Χορού του Κύκλου Κριτικών για την Καλύτερη Χορεύτρια και το Βραβείο Olivier για Εξαιρετικό Επίτευγμα στον Χορό. Αν και αποχώρησε επίσημα το 2013, συνέχισε να χορεύει, ακόμη και σε ηλικία 53 ετών.