Ινδονησία Ουρακοτάνοι Νέα ΕίδηΠίστωση: James Askew — APΈνας απομακρυσμένος πληθυσμός φριζαρισμένων μαλλιών ουραγκοτάγκων στο νησί Σουμάτρα της Ινδονησίας φαίνεται να είναι ένα νέο είδος πρωτευόντων, λένε οι επιστήμονες.
Αλλά το νεότερο μέλος του οικογενειακού δέντρου των προηγμένων ζώων που περιλαμβάνουν ανθρώπους μπορεί να μην είναι πολύ περισσότερο. Ο αριθμός τους είναι τόσο μικρός και ο βιότοπός τους τόσο κατακερματισμένος, που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν, λένε οι επιστήμονες που τις μελέτησαν.
Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη στο περιοδικό Current Biology ανέφερε ότι δεν υπάρχουν περισσότεροι από 800 από τα πρωτεύοντα, τα οποία οι ερευνητές ονόμασαν Pongo tapanuliensis, καθιστώντας το το πιο απειλούμενο είδος πιθήκου.
Οι ερευνητές λένε ότι ο πληθυσμός είναι πολύ ευάλωτος και ο βιότοπός του αντιμετωπίζει περαιτέρω πίεση από την ανάπτυξη.
«Εάν δεν ληφθούν γρήγορα μέτρα για τη μείωση των τρεχουσών και μελλοντικών απειλών για τη διατήρηση κάθε τελευταίου υπολειπόμενου δάσους, ενδέχεται να δούμε την ανακάλυψη και την εξαφάνιση ενός μεγάλου είδους πιθήκου στη διάρκεια της ζωής μας», είπαν.
Είναι το πρώτο μεγάλο είδος πιθήκου που προτάθηκε από επιστήμονες σε σχεδόν 90 χρόνια. Προηγουμένως, η επιστήμη είχε αναγνωρίσει έξι μεγάλα είδη πιθήκου: Σουματράν και Βορειοανατολικούς ουρακοτάγους, ανατολικούς και δυτικούς γορίλες, χιμπατζήδες και μπονόμπο.
Η έρευνα βασίζεται στην ανάλυση του σκελετού ενός ενήλικα αρσενικού που σκοτώθηκε σε σύγκρουση με χωρικούς, μια γενετική μελέτη που δείχνει ότι η εξελικτική διάσπαση του πληθυσμού από άλλους ουραγκοτάγκους πραγματοποιήθηκε πριν από περίπου 3,4 εκατομμύρια χρόνια και ανάλυση από το 2006 των διαφορών συμπεριφοράς και ενδιαιτημάτων.
Οι πρωτεύοντες περιορίζονται σε μια περιοχή περίπου 1.100 τετραγωνικών χιλιομέτρων (425 τετραγωνικά μίλια) στο δάσος Batang Toru στις συνοικίες Tapanuli της Βόρειας Σουμάτρας. Ιστορικά, ο πληθυσμός πιθανότατα έχει απομονωθεί από τους σουρατάνους της Σουμάτρας πιο βόρεια για 10.000 έως 20.000 χρόνια με βάση την πιο πρόσφατα ανιχνεύσιμη εισροή αρσενικών γονιδίων από έξω, σύμφωνα με τη γενετική μελέτη.
Εκτός από τις γενετικές ενδείξεις και τις φυσικές διαφορές που είναι πιο εμφανείς σε σύγκριση με τους Ουρακοτάγους των Βορρά, άλλα μοναδικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν τη διατροφή, τον περιορισμό των ενδιαιτημάτων στις ορεινές περιοχές και τη μακρά κλήση των ανδρών.
Ο Primatologist Russell Mittermeier, επικεφαλής της ομάδας ειδικών για τα πρωτεύοντα στη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης, χαρακτήρισε το εύρημα ως «αξιοσημείωτη ανακάλυψη» που βάζει την ευθύνη στην ινδονησιακή κυβέρνηση για να διασφαλίσει ότι το είδος θα επιβιώσει.
Ο Mittermeier, ο οποίος δεν ήταν ένας από τους 37 συγγραφείς της μελέτης, είπε ότι ήταν «πολύ ενθουσιασμένος» από την έρευνα.
Πέρυσι, η IUCN ταξινόμησε τους βορειοανατολικούς ουγγατάνους ως εξαιρετικά απειλούμενους λόγω της απότομης μείωσης του πληθυσμού που προκλήθηκε από την καταστροφή του δασικού οικοτόπου τους για φυτείες φοινικέλαιου και ξυλοπολτού. Οι ουραγγουτάνοι της Σουμάτρας έχουν χαρακτηριστεί ως εξαιρετικά απειλούμενοι από το 2008.
Ο Μάθιου Νουάκ, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, είπε ότι οι ουραγγουτάνοι Tapanuli ζουν σε τρεις θύλακες δασών που χωρίζονται από μη προστατευόμενες περιοχές.
«Για να είναι βιώσιμα τα είδη στο μέλλον, αυτά τα τρία θραύσματα πρέπει να επανασυνδεθούν μέσω δασικών διαδρόμων», είπε.
Επιπλέον, οι συγγραφείς προτείνουν να σταματήσουν τα κυβερνητικά σχέδια για την περιοχή, συμπεριλαμβανομένου ενός υδροηλεκτρικού σταθμού.
«Είναι επιτακτική ανάγκη να προστατευτεί όλο το υπόλοιπο δάσος και ότι ένας τοπικός φορέας διαχείρισης εργάζεται για να διασφαλίσει την προστασία του οικοσυστήματος Batang Toru», δήλωσε ο Novak.
Ο πληθυσμός των Ουρακοτάγκων Batang Toru βρέθηκε κατά τη διάρκεια μιας επιτόπιας έρευνας από τον ερευνητή Erik Meijaard το 1997 και ένας ερευνητικός σταθμός ιδρύθηκε στην περιοχή το 2006.
Μόνο το 2013, όταν έγινε διαθέσιμος ο ενήλικος αρσενικός σκελετός, οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν πόσο μοναδικός ήταν ο πληθυσμός, η οποία πυροδότησε τη μεγαλύτερη γονιδιωματική μελέτη των άγριων ουρακοτάγων που πραγματοποιήθηκε ποτέ για να παρέχει περαιτέρω στοιχεία για ένα τρίτο είδος ουρακοτάγκος.
Δεν υπάρχει τυποποιημένο διεθνές σύστημα αναγνώρισης νέων ειδών, αλλά για να ληφθεί σοβαρά υπόψη η ανακάλυψη απαιτεί τουλάχιστον δημοσίευση σε ένα αξιόπιστο επιστημονικό περιοδικό που έχει αξιολογηθεί από ομοτίμους.
Αυτή η ιστορία αρχικά εμφανίστηκε χρόνος