Πριν από τρία χρόνια, η Σίντνεϋ Κολίνς Φρίμαν επέστρεψε στο μικρό Λίβινγκστον της Αλαμπάμα, για να αγγίξει τη βάση - ήταν φρέσκια από το μεταπτυχιακό σχολείο και ήθελε ένα διάλειμμα πριν επιλέξει μια πόλη και ξεκινήσει μια καριέρα. Αλλά μπήκε σε ένα είδος δράματος.
Η Lakewood, το εντυπωσιακό αρχοντικό των αντιβελών, όπου μεγάλωσε, είχε από καιρό αποκατασταθεί. Το ανυψωμένο ελληνικό σπίτι Revival με την κομψή διπλή σκάλα από σφυρήλατο σίδερο ήταν σε τόσο κακή κατάσταση που το 2012 το Alabama Trust for Historic Preservation και η Alabama Historical Commission το ανέφεραν στη λίστα Places in Peril. Οι γονείς της, που πριν από πολύ καιρό μετακόμισαν σε ένα μικρό εξοχικό σπίτι δίπλα, ήταν ξαφνικά σε ένα σημείο ανατροπής.
Το Sidney Collins Freeman ανακαινίστηκε σπίτι πρινΠερίπου 2015 | Πίστωση: Ευγενική προσφορά του Sidney Collins FreemanΕυγενική προσφορά του Sidney Collins Freeman
«Η μητέρα μου ήταν άρρωστη και υπήρξε συζήτηση για την πώληση σε προγραμματιστές», λέει ο Sidney. «Φοβόμαστε όμως ότι θα κατεδαφίστηκαν και θα μετατραπούν σε συγκρότημα διαμερισμάτων ή σε εμπορικό κέντρο». Το σπίτι ήταν στην οικογένειά της για επτά γενιές. «Οι παιδικές μου αναμνήσεις συνέβησαν εδώ», λέει.
«Όταν μεγάλωνα, η μαμά, ο μπαμπάς μου και εγώ ζούσα στο δεύτερο επίπεδο και η θεία μου (μια κροτίδα γνωστή σε όλους ως Πίτα) ζούσαν στον πρώτο όροφο. Έκανε ψημένα προϊόντα για όλους στην πόλη και έκαναν καθημερινά γεύμα για την οικογένειά μου. Με δίδαξε να μαγειρεύω. Ήμασταν πολύ κοντά », λέει ο Sidney.
Με τα χρόνια, το σπίτι είχε υποστεί λίγες ανακαινίσεις, οι οποίες έκαναν έναν εκκεντρικό τρόπο ζωής, αλλά η Σίντνεϋ το θυμάται με αγάπη.
Το Sidney Collins Freeman ανακαινίστηκε σπίτι μετάΠίστωση: Hector Manuel Sanchez; Στυλ: Cindy Barr«Δεν έκανα ντους επειδή δεν το έκαναν το 1800», λέει. «Η ηλεκτρική ενέργεια δεν ενημερώθηκε ποτέ, οπότε είχαμε καλώδια επέκτασης που λειτουργούσαν παντού. Το σπίτι δεν είχε κεντρικό AC ή θερμότητα. Ζούσαμε με μονάδες παραθύρων και θερμαντήρες αερίου. Φτιάχναμε πάντα το χριστουγεννιάτικο δέντρο μας στο επίσημο σαλόνι, το οποίο ήταν παγωμένο, οπότε μαζευόμασταν εκεί με παλτά, καπέλα, γάντια και κασκόλ για να ανοίξουμε δώρα. '
Η Σίντνεϋ συνειδητοποίησε ότι αν δεν αντιμετώπιζε το τεράστιο καθήκον της αποκατάστασης του Lakewood, θα χάσει μια αξιοσημείωτη κληρονομιά. «Είμαι ένα μόνο παιδί», λέει. «Ήμουν εγώ ή κανείς».
Στην ηλικία των 22 ετών, χωρίς την εμπειρία κατασκευής και την εμπειρία ιστορικής συντήρησης, ανέλαβε την εξαιρετική πρόκληση να ξαναζήσει ένα σπίτι γύρω στο 1832 - και τα 6.800 τετραγωνικά πόδια του - στη ζωή. Συγκέντρωσε κεφάλαια για να προσλάβει έναν εργολάβο και συνεργάστηκε μαζί του σε όλα: αφαιρώντας όλες τις γραμμές αερίου, τραβώντας σάπια δάπεδα, κατεδαφίζοντας καμινάδες που στράφηκαν σε σκόνη και αφαίρεση μιας άσχημα επεξεργασμένης προσθήκης. Οι κουζίνες και τα λουτρά διαλύθηκαν. οι οροφές και οι τοίχοι επισκευάστηκαν ή ξαναχτίστηκαν.
Στα μέσα του έργου, η Σίντνεϊ άρχισε να γνωρίζει τον Τζέικ Φρίμαν, τον άντρα που θα γινόταν ο σύζυγός της. Του ανέφερε δροσερά ότι αποκαθιστά ένα σπίτι και αφού ξεπέρασε το αρχικό σοκ όταν είδε το μέγεθος και το εύρος του έργου, πήρε με ενθουσιασμό. «Την πρώτη φορά που ήρθε εδώ, έμοιαζε να είχε εκραγεί μια βόμβα», θυμάται.
«Επεξεργαστήκαμε όλα τα δάπεδα μόνοι μας», λέει ο Sidney. «Χρειάστηκαν μήνες! Κάναμε και το μεγαλύτερο μέρος της εσωτερικής ζωγραφικής. ' Και όταν τελείωσε τελικά η νέα κουζίνα, το ζωγράφισε κίτρινο, το χρώμα της κουζίνας της πρώην θείας πίτας της.
Sidney Collins Freeman Μπροστινή βεράντα με θέαΣύμφωνα με τον αρχιτεκτονικό ιστορικό Robert Gamble, το Lakewood είναι ένα από τα λίγα σπίτια του 19ου αιώνα που παραμένουν στην Αλαμπάμα. | Πίστωση: Hector Manuel Sanchez; Στυλ: Cindy BarrHector Manuel Sanchez; Στυλ: Cindy Barr
Το υψηλό σημείο για τη Σίντνεϋ παντρεύτηκε στο Lakewood τον Οκτώβριο του 2017. «Το πρωί του γάμου μας, οι εργάτες έβαζαν ακόμα κομμάτια χύτευσης και αγγίζοντας το χρώμα», λέει.
Τώρα χρησιμοποιεί μέρος του σπίτι ως Airbnb , αφήνοντας τους επισκέπτες να μείνουν σε μερικά από τα υπνοδωμάτια και να κάνουν τον εαυτό τους στο σπίτι στην κουζίνα και στο σαλόνι της. 'Ποιο είναι το νόημα να κάνεις όλα αυτά αν δεν το μοιραστείς;' ρωτά τη Σίντνεϊ, η οποία περιμένει τώρα ένα παιδί.
«Το να ζεις σε αυτό το σπίτι είναι το μεγαλύτερο όνειρο που θα μπορούσε να φανταστεί», συνεχίζει. «Το έργο δεν θα τελειώσει ποτέ, και αυτό είναι εντάξει. Η ιδέα ότι μια μέρα τα παιδιά μου θα ξυπνήσουν το χριστουγεννιάτικο πρωί που το έκανα - δεν υπάρχει τίποτα πιο ξεχωριστό. '