Όταν σκέφτεστε για απόφραξη, οραματίζεστε στροβιλισμένες φούστες, μελιτζάκια και γυαλιστερά λευκά παπούτσια; Και ακούς fiddles, banjos και κάποιες κρότες από βρύσες;
Ώρα να αφήσουμε το παρελθόν πίσω! Παρόλο που μερικοί άνθρωποι εξακολουθούν να απολαμβάνουν το παραδοσιακό φράξιμο, οι σημερινοί cloggers είναι εξίσου πιθανό να χορέψουν με χιπ χοπ. Στην πραγματικότητα, το σύγχρονο φράξιμο μοιάζει ύποπτα παρόμοιο με το χορό της βρύσης. Και τα δύο περιλαμβάνουν παπούτσια με μεταλλικά άκρα, μουσική με γρήγορο ρυθμό και πολλά stomping. Αλλά πόσο όμοια είναι πραγματικά;
Κλείσιμο και λήψη πιο κοντά;
Το χτύπημα και το φράξιμο βασίζονται και στους ευρωπαϊκούς λαϊκούς χορούς που έφεραν στις ΗΠΑ το 1700 και το 1800 από έποικους από την Αγγλία, την Ιρλανδία και τη Σκωτία. Αλλά μια φορά εδώ, οι δύο χοροί εξελίχθηκαν με διαφορετικούς τρόπους.
Το Tap είναι ένα αστικό έργο τέχνης. Αναπτύχθηκε κυρίως στη Νέα Υόρκη στα μέσα της δεκαετίας του 1800, όταν οι χορευτές συνδύαζαν αφρικανικούς ρυθμούς και βήματα με στοιχεία που χρησιμοποιούνται σε κρουστικούς ιρλανδικούς και βρετανικούς χορούς. Έγινε δημοφιλές στο show-business, και νέες ιδέες ταξίδεψαν γρήγορα καθώς οι χορευτές πήγαν σε περιοδεία.
Το φράξιμο, από την άλλη πλευρά, ξεκίνησε ως αγροτική τέχνη που εδρεύει στην περιοχή των Απαλάχια Όρη. Αναπτύχθηκε αργά, καθώς λιγότερα άτομα ταξίδεψαν. Οι χορευτές εισήχθησαν σε νέες ιδέες λιγότερο συχνά, έτσι το φράξιμο έμεινε κοντά στις ιστορικές του ρίζες μέχρι πρόσφατα.
Η Ira Bernstein, ειδικός στον κρουστικό χορό που κυμαίνεται από το Appalachian flatfooting (ένας τύπος απόφραξης) έως το ρυθμό της βρύσης, λέει ότι το φράξιμο άλλαξε ριζικά στα τέλη της δεκαετίας του 1980 όταν ο Gregory Hines έφερε το ρεύμα στο mainstream.
«Οι κρουστικοί χορευτές κοίταξαν τον Γρηγόριο ως πρότυπο τους. Άρχισες να βλέπεις μπλοκαριστές να κλέβουν τα βήματά του - ρίχνοντας τέρματα και φτερά σε ρουτίνες ανταγωνισμού », λέει.
Η Susan Phillips, η συν-εκτελεστική διευθύντρια της CLOG, Inc., του εθνικού οργανισμού απόφραξης, βλέπει επίσης ισχυρές εκσυγχρονιστικές τάσεις στο είδος.
«Τώρα, μόνο ομάδες που ανταγωνίζονται στο νότιο Appalachian στυλ φορούν παραδοσιακές φορεσιές», λέει. Η μουσική έχει επίσης αλλάξει, αγκαλιάζοντας ραπ, hip-hop και pop του 21ου αιώνα.
Βήματα και μουσική
Παρά την αυξανόμενη ομοιότητα μεταξύ των δύο στυλ, το φράξιμο είναι διακριτικό. Οι Cloggers φορούν διαφορετικά παπούτσια από τα πιεστήρια, χρησιμοποιώντας ένα σπάσιμο ή αρθρωτό, βρύση. Μερικά μπλοκαρίσματα χρησιμοποιούν επίσης ένα 'buck tap', ένα μεταλλικό κομμάτι που έρχεται πάνω από το μπροστινό μέρος του toe για ένα μεταλλικό ήχο κατά τη διάρκεια των άκρων των toe.
Ο χορός Buck είναι μια από τις πρόσφατες καινοτομίες του φράγματος και προτείνει το κλείσιμο του χάσματος μεταξύ του κτυπήματος και του φραγμού. Παραδοσιακά, οι cloggers παραμένουν επίπεδες όταν χορεύουν. Ωστόσο, οι χορευτές buck - όπως και πολλοί χτυπητές - διατηρούν το βάρος τους στις μπάλες του ποδιού και εναλλάσσουν τις κινήσεις της φτέρνας και των ποδιών για να κάνουν έναν ήχο. Η διάκριση είναι σημαντική στο φράξιμο του ανταγωνισμού, καθώς οι κριτές διαχωρίζουν τα στυλ χορού σε διαφορετικές κατηγορίες, έτσι ώστε αυτοί που ενσωματώνουν φανταχτερά, μοντέρνα σκαλοπάτια να μην έχουν αθέμιτο πλεονέκτημα.
Οι φυσικοί περιορισμοί που εμπλέκονται στην παραγωγή ήχων από παπούτσια με μεταλλικά άκρα σημαίνει ότι πολλά από τα βήματα που χρησιμοποιούνται και στα δύο στυλ είναι παρόμοια. Και οι Tappers και οι cloggers γνωρίζουν τι είναι μια σφραγίδα, stomp και tip. Άλλα βήματα είναι παρόμοια στην εκτέλεση, ακόμα κι αν έχουν διαφορετικά ονόματα: Ένα φράξιμο 'διπλό δάκτυλο' είναι σαν μια βρύση 'ανακατέψτε'.
Υπάρχουν όμως καλλιτεχνικές διαφορές. «Ο χορός της βρύσης είναι πολύ πιο περίπλοκος», λέει ο Bernstein. Ωστόσο, ορισμένες συμβάσεις απόφραξης είναι δύσκολες για τους παίκτες. Οι Cloggers συνήθως χρησιμοποιούν το τακούνι στο χαμηλό ρυθμό της μουσικής και το toe στο αισιόδοξο. Ενώ ο Bernstein λέει ότι αυτός δεν είναι ένας σκληρός και γρήγορος κανόνας, δίνει το φράξιμο του μοναδικού ήχου του και μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο σε όσους έχουν εκπαιδευτεί στη βρύση.
Οι παίκτες που χρησιμοποιούνταν για τη ρυθμική ευελιξία και τις συνθέσεις τζαζ ενδέχεται να θεωρήσουν ότι η προσέγγιση της απόφραξης του χρόνου είναι περιοριστική. Με κάποιους τρόπους, αυτή είναι μία από τις κύριες διαφορές μεταξύ των δύο: Οι Tappers χορεύουν συχνά με βάση έναν 'swung' ρυθμό σαν τριάδα τζαζ, ενώ οι cloggers χορεύουν σε έναν ίσιο ρυθμό, σαν μια πορεία σε δύο μετρήσεις.
Γιατί να επιλέξετε ένα από το άλλο;
Πώς λοιπόν επιλέγει ένας χορευτής; Ο Phillips λέει μερικές φορές εξαρτάται απλώς από ποιο στούντιο και δάσκαλο είναι πιο κοντά! Ή, 'Μερικοί μαθητές επιλέγουν να συνεχίσουν το φράξιμο επειδή υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες απόδοσης', προσθέτει. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να μην εξερευνήσετε και τα δύο. Αν και ο Μπερνστάιν συμφωνεί ότι μπορεί να είναι λίγο συγκεχυμένο να «μεταφράσεις» τη σκέψη σου από το ένα στυλ στο άλλο, δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να ξεπεράσεις. Γιατί λοιπόν να μην πατήσετε και να φράξετε;