Σκάφη Gullah «Δεν χρειάζεται να αγοράζονται ή να πωλούνται όλα», λέει η Marquetta L. Goodwine, ή «Queen Quet», αρχηγός του έθνους Gullah / Geechee. Κάτοικος του νησιού St. Helena, Νότια Καρολίνα, η Marquetta έχει κάνει εκδρομές στον Γκαλά για περισσότερα από 14 χρόνια. «Κάποια πράγματα πρέπει να παραμείνουν μέσα», εξηγεί. «Επιλέξαμε να είμαστε μονωμένοι ή απομονωμένοι, ώστε να μπορούμε να κρατήσουμε αυτό που έχουμε και να το κρατήσουμε ζωντανό».
Αυτό που έχουν είναι μια πλούσια κληρονομιά που έχει διαρρεύσει στον υπόλοιπο Νότο. Είναι απόγονοι σκλαβωμένων Δυτικών Αφρικανών που μεταφέρθηκαν στα Νησιά της Θάλασσας ήδη από το 1670 για να καλλιεργήσουν ρύζι, βαμβάκι και λουλακί και να εργαστούν στις φυτείες. Τους τελευταίους αιώνες, οι λαοί της Γκάλα ανέπτυξαν μια μοναδική κουλτούρα στις μικρές, απομακρυσμένες κοινότητες στις οποίες ζούσαν για γενιές. Οι τσέπες αυτής της κουλτούρας εκτείνονται από το Georgetown County, Νότια Καρολίνα, μέχρι το νησί Amelia της Φλόριντα. Οι ελώδεις ακτές του νησιού της Αγίας Ελένης, που εξακολουθούν να ανήκουν στο 90% και αποτελούν τον μεγαλύτερο πληθυσμό του Γκούλα, χρησιμεύουν τόσο ως καταφύγιο για τους ανθρώπους όσο και ως πύλη προς τον έξω κόσμο. Όσοι φεύγουν συχνά αναγκάζονται να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους, στη χώρα που αγαπούν.
«Έφυγα εδώ πριν από 30 χρόνια και δεν μπορώ να περιμένω να επιστρέψω», λέει ένας κάτοικος. «Μου αρέσει πολύ το μέρος. Δεν μπορούσα να μείνω μακριά από τη χώρα. Δεν μπορούσα να μείνω μακριά από το έλος. '
Το πιο προφανές μείγμα, ωστόσο, φαίνεται στην κουζίνα. Το «Soul food», όπως τα χόρτα, τα μπάμιες και το gumbo προέρχονται από την αφρικανική κουζίνα και αποτελούν τη βάση για πολλά νότια γεύματα. Κανένα κατάλληλο γεύμα στο Τσάρλεστον δεν είναι πλήρες χωρίς ένα μπολ με αφράτο ρύζι, ένα βασικό στα τραπέζια Gullah. Οι γαρίδες και οι κόκκοι δημιουργούν ένα υπέροχο πρωινό Lowcountry και η σάλτσα στρειδιών ολοκληρώνει τα γεύματα των ευχαριστιών της Gullah. «Μας αρέσει να το θεωρούμε σαν το στυλ του Τσάρλεστον», λέει ένας κάτοικος της πόλης, «αλλά, στην πραγματικότητα, είναι όλοι Gullah».
Οι προστάτες στο εστιατόριο Gullah Cuisine στο Mount Pleasant δεν απολαμβάνουν παρά τα πιο φρέσκα υλικά Lowcountry. «Χρησιμοποιώ μόνο τα καρυκεύματα που μου δίδαξε η μαμά μου», λέει ο ιδιοκτήτης Charlotte A. Jenkins. 'Αν πήγατε στην Κίνα, θα θέλατε να βρείτε το καλύτερο κινέζικο φαγητό που έχει να προσφέρει η χώρα, σωστά;' ρωτάει, στέκεται κοντά σε ένα μαύρο κατσαρόλα τηγανίσματος γατόψαρου. «Λοιπόν, όταν οι άνθρωποι έρχονται στο Τσάρλεστον, περιμένουν να βρουν το καλύτερο φαγητό που έχει να προσφέρει ο Νότος και αυτό σημαίνει φαγητό του Γκούλα».
Η λαογραφία και οι πεποιθήσεις του Γκούλα έχουν περάσει στις γύρω πόλεις. Μεταξύ των δρόμων του Beaufort, οι κάτοικοι είναι μεγαλοπρεπείς σπίτια με ισχυρά στοιχεία επιρροής του Gullah - ιδιαίτερα βαμμένα μπλε παντζούρια που πιστεύεται ότι κρατούν μακριά τα κακά πνεύματα.
Ο Alphonso Brown εισάγει τους επισκέπτες του Τσάρλεστον σε όλα τα πράγματα που ο Gullah κατά τη διάρκεια των ξεναγήσεων με λεωφορείο. Μια αγαπημένη στάση είναι το σπίτι του Philip Simmons, ενός παγκοσμίου φήμης σιδηρουργού Gullah 89 ετών και κατασκευαστή πυλών. Πλήθος από κομψά σπίτια με περίφραξη στο Τσάρλεστον επιδεικνύουν το έργο του, το οποίο μπορεί επίσης να βρεθεί στο Smithsonian.
Κατά τη διάρκεια της εκδρομής, οι επισκέπτες όχι μόνο βλέπουν σημαντικά αξιοθέατα, αλλά ακούν επίσης ιστορίες που λέγονται στη γλώσσα Gullah - ένας συνδυασμός περίπου 32 διαφορετικών αφρικανικών γλωσσών και αγγλικών. Η γλώσσα αναπτύχθηκε με τρόπο που οι Αφρικανοί διαφόρων φυλών μπορούσαν να επικοινωνούν μεταξύ τους έτσι ώστε οι ιδιοκτήτες τους να μην μπορούν να καταλάβουν. «Μπορείτε να ακούσετε τον Γκούλα στην πιο αγνή του μορφή από τη Τζωρτζτάουν της Νότιας Καρολίνας, μέχρι τη Σαβάνα της Γεωργίας», λέει ο Alphonso. Η περιοδεία ξεκινά από το Gallery Chuma, το οποίο περιλαμβάνει χειροτεχνίες και έργα τέχνης του Γκούλα από αξιόλογους καλλιτέχνες όπως ο Jonathan Greene και η Cassandra Gillens.
Λίγα μίλια πάνω από το δρόμο κατά μήκος των ΗΠΑ 17, κατασκευάζεται μια άλλη τέχνη - καλάθια sweetgrass. Σε ένα περίπτερο μπροστά από την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία της Κληρονομιάς του Mount Pleasant, ο κατασκευαστής καλαθιών sweetgrass, Vera Manigault, συνεχίζει επιδέξια τη διαμορφωμένη μορφή τέχνης, μια που εξακολουθεί να ασκείται στη Σενεγάλη. Η Βέρα εργάζεται μαζί με τη μητέρα της, Ethel, η οποία συνέχισε την τέχνη στο ίδιο σημείο για περισσότερα από 50 χρόνια. «Βάζω τον εαυτό μου σε κάθε καλάθι», λέει η Βέρα, τυλίγοντας ένα κομμάτι βούρτσα γύρω από το δεξί της χέρι. «Μωρό Μωυσής & apos; το καλάθι φτιάχτηκε από βούρτσα, 'προσθέτει γλυκά.
Αυτά τα καλάθια μιλούν για την ομορφιά και τη δύναμη του πολιτισμού Gullah - μια κουλτούρα τόσο συνυφασμένη στο βαθύ νότο όσο το palmetto για να δέσει το γλυκό γρασίδι της Βέρα. Απειλημένος από την αύξηση της ανάπτυξης γης στα Νησιά της Θάλασσας, ο Γκούλα παραμένει αδιάφορος. Προσκολλώνται γρήγορα στις παραδόσεις τους, και η ιερή τους σύνδεση με την ακτή τους δίνει μια ανθεκτικότητα που μας εντυπωσιάζει όλους.
Αυτό το άρθρο προέρχεται από το τεύχος του Μάρτιο 2002 του Southern Living. Επειδή οι τιμές, οι ημερομηνίες και άλλες λεπτομέρειες υπόκεινται σε αλλαγές, ελέγξτε όλες τις πληροφορίες για να βεβαιωθείτε ότι εξακολουθούν να ισχύουν πριν κάνετε τα ταξιδιωτικά σας σχέδια.