Το να μην μπορείς να κάνεις κάτι δεν είναι επιλογή για τον Karola Lüttringhaus, ιδρυτή και καλλιτεχνικό διευθυντή της Alban Elved Dance Company. Δεν είναι
Ανεξάρτητα από το αν τα χρήματα είναι σφιχτά ή εάν ένας σκηνοθέτης χρειάζεται περισσότερα στοιχεία πριν αφήσει 12 γαλόνια νερού στη σκηνή, η Lüttringhaus φέρνει πάντα τις ιδέες της σε καρπούς. «Η Karola έχει ένα όραμα για το τι θέλει να προσπαθήσει να καταλάβει και καταλαβαίνουμε αν αυτό είναι δυνατό», εξηγεί η Andrea Lieske, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος τριών ατόμων που προσθέτει χορευτές σε κάθε έργο. Οι δύο συναντήθηκαν πριν από 15 χρόνια στην πατρίδα τους, στο Βερολίνο, στη Γερμανία, και κατέληξαν στη Σχολή Τεχνών της Βόρειας Καρολίνας στο Winston-Salem, NC, όπου εδρεύει ο Alban Elved.
Αν και το υπόβαθρο της Lüttringhaus είναι ο συμβατικός σύγχρονος χορός, η χορογραφία της δεν είναι παρά. Ενσωματώνει συσκευές όπως νερό, κορδόνια bungee, έναν ιστό από σχοινιά αναρρίχησης, ένα τραπέζι μήκους επτά ποδιών, 3-D κινούμενα σχέδια, εικαστική τέχνη, γλυπτά, βράχια, βίντεο και ένα ύψος 15 ποδιών, 12- δομή πλάτους. «Όλα μου τα κομμάτια είναι πολύ διαφορετικά. Δεν θέλω να φτιάχνω το ίδιο κομμάτι ξανά και ξανά », λέει ο Lüttringhaus.
Παρόλο που ο Alban Elved δεν την κάνει εκατομμυριούχο, η ομάδα είναι πολύ επιτυχημένη - οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη δέσμευση της εταιρείας για περιοδείες. «Θα μπορούσαμε να είμαστε σε μια πόλη χωρίς περιοδεία αν λάβαμε χρήματα για να το κάνουμε αυτό, αλλά πιστεύω ότι οι σύγχρονες εταιρείες χορού όπως η δική μας πρέπει να κάνουν περιοδείες. Το πεδίο μας απλώνεται διεθνώς. Πιστεύω ότι η επιτυχία και η φήμη μας εξαρτώνται από το να είμαστε μέρος συγκεκριμένων φεστιβάλ και να εκτελούμε σε συγκεκριμένους τομείς », λέει ο Lüttringhaus. 'Χρειάζεστε κριτικές από παντού.'
Η απόκτηση τόσων συναυλιών περιοδείας σημαίνει ότι ο Lüttringhaus ξοδεύει πολύ χρόνο δουλεύοντας στη δημοσιότητα. Εκτός από τον πράκτορα κρατήσεων, η Lüttringhaus και η ομάδα της λειτουργούν ως πλήρωμα, πελάτες, κατασκευαστές σκηνικών (τα πάντα εκτός από συγκόλληση) και σχεδιαστές φωτισμού - αν και συνεργάζονται επίσης με δύο επαγγελματίες σχεδιαστές φωτισμού. «Σπάνια τους άφησα να δημιουργήσουν έναν πλήρη σχεδιασμό φωτισμού χωρίς καμία συμβολή από μένα», λέει ο Lüttringhaus. «Συνήθως τους έρχομαι με καθορισμένες ιδέες, όπως πλευρικό φως μόνο από τη μία πλευρά.»
Η σφιχτή εξουσία της δεν αφορά τη μικροδιαχείριση, είναι όλα μέρος της δημιουργικής διαδικασίας. «Φαντάζομαι τα φώτα όταν φτιάχνω ένα κομμάτι», λέει. «Είναι ήδη μέρος αυτού - κοστούμια επίσης. Προσπαθούμε να βρούμε κάτι που να ταιριάζει με το συναισθηματικό περιεχόμενο του κομματιού. Προέρχομαι από εικαστικό υπόβαθρο και μερικές φορές ενσωματώνω ζωγραφική στα κοστούμια, αλλά μου αρέσει μια πολύ πεζοδρομημένη εμφάνιση. '
Ενώ τα οπτικά στοιχεία τείνουν να αναπτύσσονται στο μυαλό της ταυτόχρονα με την κίνηση, ο ήχος είναι μια διαφορετική ιστορία. Μερικές φορές, είτε συνεργάζεται με ζωντανές μουσικές όσο προτιμά, είτε όχι, η μουσική δεν υπάρχει παρά μέρες πριν από την παράσταση, αναγκάζοντας την εταιρεία να κάνει πρόβες σιωπηλά. «Λατρεύω τη σιωπή. Βρίσκω τον ρυθμό της κίνησης βλέποντας απλώς και ακούγοντας τους χορευτές να το χορεύουν », λέει ο Lüttringhaus.
Πτώση νερού
Ο Αλβαν έφυγε είναι Celtic για πτώση ισημερίας, «κυριολεκτικά το« φως του νερού ». Η φράση φάνηκε τέλεια για το όνομα της εταιρείας του Lüttringhaus μόλις το σκοντάφτει. «Λατρεύω το νερό», λέει. «Έχουμε ένα κομμάτι που ονομάζεται Aurora-Πάντα το νερό παντού , γιατί τα πάντα παντού έχουν να κάνουν με το νερό. ' Μέχρι στιγμής, ο μεγαλύτερος και πιο σημαντικός χορός της εταιρείας είναι το Lena's Bath, το οποίο ξεκίνησε ως σόλο έξι λεπτών και αργότερα μετατράπηκε σε τρίο 23 λεπτών. Το κομμάτι απαιτεί 12 γαλόνια νερού, μια μαύρη πισίνα πλάτους 9 ποδιών, σχεδιασμένη να αναμιγνύεται στο πάτωμα, έτσι ώστε να φαίνεται ότι το νερό δεν περιέχεται σε τίποτα συγκεκριμένο, τρεις κουβάδες, μια σανίδα ξύλου, ελαστικά μάκτρα, ειδική μαύρη ταινία που δεν αφήνει ίχνη στο πάτωμα, πλαστική επένδυση και ένα ζωγραφισμένο σκηνικό που θυμίζει στον Lüttringhaus «ζαρωμένο δέρμα, σαν να κάθεις στην μπανιέρα για λίγο», λέει.
Καθένας από τους τρεις χορευτές έχει διαφορετική σχέση με το νερό. «Είμαι αυτός που θέλει να βραχεί αλλά φοβάμαι, οπότε όταν μπαίνω στην πισίνα πάντα με κάποιον τρόπο υποστηρίζεται, ποτέ στο νερό», λέει ο Lüttringhaus. «Βγάζουμε όλο και περισσότερο καθώς προσπαθούμε να αποτρέψουμε ο ένας τον άλλο από το να πηγαίνουμε στο νερό, αλλά επίσης προσπαθώντας να κάνουμε το ένα το άλλο.»
Η χορεύτρια Lena Polzonetti, η οποία ξεκίνησε τον σόλο ρόλο, βρέχεται στην τρίο έκδοση. «Χρησιμοποιούμε ζεστό νερό, αλλά κρυώνει αρκετά μέχρι το τέλος του κομματιού», εξηγεί. «Ακόμα κι έτσι, αφού χορεύει σκληρά για 15 λεπτά, δεν αισθάνεται ποτέ πολύ κρύο.» Ενώ δεν παίρνει τα ρίγη, ανησυχεί για το να γλιστρήσει έξω από την πισίνα. «Τουλάχιστον μέσα στην πισίνα είσαι περιορισμένος σε έναν σχετικά μικρό χώρο, αλλά αν θέλεις να περάσεις από τη μία πλευρά της πισίνας στην άλλη, να γυρίσεις έξω, δεν μπορείς απλά να τρέξεις εκεί, γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα τεράστιας και ανόητης απομάκρυνσης φλούδας μπανάνας », εξηγεί. «Το ασφαλέστερο πράγμα είναι να κατεβείς στο έδαφος, ή απλά να επιβραδύνεις.»
Η Polzonetti γελάει με μικρές ενοχλήσεις όπως το νερό να μειώνει τη μύτη της ή στα αυτιά της. «Είναι ένα παιχνιδιάρικο κομμάτι ούτως ή άλλως, οπότε λίγο επιπλέον ροχαλητό ή κούνημα του κεφαλιού δεν είναι πολύ εκτός τόπου», λέει. Η μεγαλύτερη πρόκλησή της, ωστόσο, είναι να κάνει ό, τι συμβαίνει να φαίνεται σκόπιμο. 'Στο νερό δεν έχετε πάντα τον έλεγχο, αλλά πρέπει να το κάνετε αυτό μέρος της παράστασης', εξηγεί. «Το νερό είναι τόσο όμορφο από μόνο του που επιτρέπει στο δωμάτιο του ερμηνευτή να χαλαρώσει. Πάντα νιώθω ότι το δύσκολο μέρος τελείωσε και ότι έφτασα την ανταμοιβή όταν φτάσουμε στο μπιλιάρδο σόλο στο τέλος, και μπορώ απλά να μπω μέσα ».
Αψηφώντας τη βαρύτητα
Εάν το νερό είναι η καρδιά του Alban Elved, τότε ο αέρας είναι ο εγκέφαλός του. «Η Karola κι εγώ ξεκινήσαμε εναέρια δουλειά μαζί, παίζοντας και προσπαθώντας να κάνουμε πράγματα», εξηγεί ο Lieske. Αφού έμαθαν τα βασικά στοιχεία του χειρισμού ενός σχοινιού και της πλεξούδας, οι δύο πέρασαν ώρες διαισθητικά παίζοντας με ορμή.
«Είμαι βέβαιος ότι όταν οι περισσότεροι άνθρωποι χορογράφοι επιθυμούν θα μπορούσαν να μείνουν στον αέρα μερικές φορές», λέει ο Lüttringhaus. «Νομίζω ότι η επιθυμία μου να κάνω εναέρια δουλειά προέρχεται από αυτήν τη βασική ιδέα, ή αναρωτιέμαι για πράγματα όπως,« τι γίνεται αν θα μπορούσα να την σηκώσω με το ένα χέρι; »Αν βάλεις αυτό το άτομο σε ένα σχοινί τότε μπορείς να το σηκώσεις με το ένα χέρι γιατί το βάρος της στηρίζεται από το σχοινί. ' Εκτός από τη δημιουργία σούπερ ανθρώπινων κινήσεων, οι εναέριες συσκευές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δείξουν τις σχέσεις μεταξύ χαρακτήρων. «Για παράδειγμα, εάν θέλω να δείξω πώς δύο άνθρωποι είναι διαφορετικοί, πώς ένα άτομο ειδωλοποιεί το άλλο εντελώς, μπορώ να το βάλω στον αέρα», εξηγεί ο Lüttringhaus.
Επειδή η εταιρεία δουλεύει με ένα βασικό σχοινί και ιμάντα και όχι με κρεμαστή κατασκευή, η εναέρια εργασία σημαίνει ότι ξοδεύετε πολύ χρόνο γυρίζοντας ανάποδα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πονοκεφάλους, ναυτία και αποπροσανατολισμό. Είτε έχετε έναν δύσκολο χρόνο να γυρίσετε είτε να το κάνετε σαν ένα ατρόμητο παιδί δεν έχει καμία σχέση με το επίπεδο της χορευτικής σας τεχνικής. «Το να χρησιμοποιείς καλά το σχοινί είναι συγκρίσιμο με έναν χορευτή που χρησιμοποιεί το πηγάδι. Πρέπει να ξέρετε πώς να χρησιμοποιήσετε το σχοινί, ώστε να σας βοηθήσει να ενισχύσετε τις κινήσεις σας », λέει ο Lüttringhaus.
Όταν η Polzonetti ξεκίνησε εναέρια δουλειά, η μεγαλύτερη πρόκλησή της ήταν να μετακινηθεί στο διάστημα σε θέσεις που δεν ήταν ποτέ δυνατές στο παρελθόν. «Βρήκα τον εαυτό μου ανάποδα και εντελώς ανίκανος να πω το δεξί μου από τα αριστερά ή το πάνω από το κάτω μέρος», λέει ο Polzonetti. «Η παρακολούθηση της χορογραφίας και η οπτικοποίηση του εαυτού μου που έκανε το κίνημα ήταν μεγάλη βοήθεια. Έμεινα έκπληκτος και ευγνώμων για το πόσο λειτουργούσε ο εγκέφαλος και το σώμα μου για να καταλάβω την κίνηση χωρίς συνειδητή προσπάθεια εκ μέρους μου. Μερικές φορές επέστρεφα στην πρόβα και έβρισκα ότι κάτι που δεν μπορούσα να κάνω την προηγούμενη μέρα δούλευε ξαφνικά. '
Οι χορευτές πρέπει να κατανοήσουν τους μηχανισμούς του σώματος για να εκτελέσουν τη χορογραφία του Lüttringhaus. «Συγκρίνουμε τη βασική ιδέα της δουλειάς του σχοινιού και της πλεξούδας με την εκμάθηση του χορού με έναν νέο σύντροφο», λέει ο Lieske. «Πρέπει να μάθεις τα χαρακτηριστικά, την ορμή, την ταχύτητα και τη φυσική πίσω από αυτό για να μπορέσεις να χορέψεις μαζί του».
Υφαντές Ιστού
Ο χορός σε έναν ιστό δεν είναι εύκολη υπόθεση - αν και γίνεται πιο εύκολο με την εξάσκηση. «Όταν άρχισα να δουλεύω με το Διαδίκτυο, ήμουν απογοητευμένος από το πόσο δύσκολο ήταν να ελέγξω την κίνηση σε αυτό», λέει ο Lieske. «Η απόκτηση δύναμης και η εκμάθηση του χειρισμού του ιστού ήταν καθοριστικής σημασίας. Σύμφωνα με την εμπειρία μου, οποιοσδήποτε εξοπλισμός έχει τις προκλήσεις και τους περιορισμούς του, αλλά και τις μεγάλες δυνατότητες, που είναι το διασκεδαστικό μέρος. Είναι θέμα υπομονής και εξερεύνησης. '
Η Lieske είναι πιο εξοικειωμένη με τον Ιστό από ό, τι οι περισσότεροι, επειδή αυτή και η Lüttringhaus το σχεδίασαν και το έφτιαξαν. Χρειάστηκαν περίπου μια μέρα στις γυναίκες να δέσουν δύο σχοινιά 125 ποδιών μαζί - κατασκευασμένα με τρόπο παρόμοιο με τον τρόπο κατασκευής των διχτυών. Περάσαν επίσης μερικά από τα τμήματα μέσω καθαρού σωλήνα θέρμανσης νερού για να το κάνουν πιο μαλακό και άφησαν τον ιστό να κρέμεται ελεύθερα από την οροφή αντί να τον αγκιστρώνουν στο έδαφος στο κάτω μέρος. Αυτό σημαίνει ότι «υπάρχει μια συγκεκριμένη ποσότητα για να μαντέψει κανείς πόσο ορμή, κίνηση και περιστροφή του ιστού έχει πριν και μετά την εκτέλεση μιας κίνησης», λέει ο Lieske.
Εκτός από τους μυς τους, δεν λαμβάνονται προφυλάξεις ασφαλείας κατά την εργασία στον ιστό. Ευτυχώς, κανένα μέλος της εταιρείας δεν έχει πέσει. «Μείνετε στο διαδίκτυο κρατώντας πατημένο», λέει ο Lieske. 'Υπάρχουν μερικές θέσεις όπου το σώμα σας είναι υφασμένο σε αυτό αρκετά για να βρει μια θέση ισορροπίας, αλλά τις περισσότερες φορές χρειάζεται δύναμη και πρακτική.'
Στην ιστοσελιδα
Η δουλειά του σχοινιού και του ιμάντα επιτρέπει στον Alban Elved να συμμετάσχει σε πολλά υπαίθρια, εναέρια και ειδικά φεστιβάλ για τον ιστότοπο. Δύο φορές, η εταιρεία έχει εμφανιστεί στους βράχους Vedauwoo του Wyoming ως μέρος του Φεστιβάλ Θερινού Χορού Snowy Range. Παραδέχονται ότι η εμπειρία είναι διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη, αλλά μερικές φορές φορολογεί τις δεξιότητές τους στην επίλυση προβλημάτων. Για ένα πράγμα, δεν υπάρχουν βράχοι στο Winston-Salem που να πλησιάζουν εκείνους στο Wyoming, οπότε η εταιρεία έχει κολλήσει να κάνει πρόβες σε ένα στούντιο. «Τα βράχια έχουν ύψος 100 πόδια και έχουμε χώρο οροφής 15 ποδιών στον χώρο της πρόβας», λέει ο Lüttringhaus.
Το μεγαλύτερο ύψος σημαίνει μακρύτερα σχοινιά, αλλά η αναβάθμιση από σχοινιά 20 ποδιών σε σχοινιά 100 ποδιών δεν είναι κακό. Ο Lüttringhaus λέει ότι η ποιότητα κίνησης είναι πιο όμορφη. Ένα κοντό σχοινί σας κάνει να ταλαντεύεστε εμπρός και πίσω γρήγορα, ενώ ένα μακρύ σχοινί σας δίνει μια αιωρούμενη ποιότητα επειδή επιτρέπει περισσότερη αναστολή κίνησης.
Δεδομένου ότι ο στόχος της συγκεκριμένης εργασίας είναι να «συνδυάσει το κινούμενο σώμα και την αρχιτεκτονική και να φέρει κάτι ζωντανό από τη σύνδεση των δύο», λέει ο Lüttringhaus, η εταιρεία αναμένει να χρειαστεί να κάνει αλλαγές μόλις φτάσουν στον πραγματικό χώρο. Το περασμένο καλοκαίρι, ο Alban Elved έφερε ένα διαδικτυακό κομμάτι στο Vedauwoo. «Φτάσαμε εκεί και ανακαλύψαμε ότι δεν λειτουργούσε πολύ με τον τρόπο που σχεδιάσαμε. Το περίμενα να είναι διαφορετικό - αλλά όχι τόσο πολύ. Φτιάξαμε ένα νέο κομμάτι σε μερικές ημέρες, χρησιμοποιώντας την κίνηση που είχαμε, αλλά αλλάξαμε τη μουσική, τη σειρά των βημάτων, τους χαρακτήρες, τα κοστούμια, την ιστορία. '
Η δραστική αναδιάρθρωση του κομματιού ήταν απαραίτητη γιατί όταν έγινε πρόβα σε εσωτερικούς χώρους, ο ιστός κρέμεται από άκαμπτες χαλύβδινες δοκούς, αλλά στο Vedauwoo κρεμάστηκε από ένα καλώδιο τεντωμένο μεταξύ δύο ογκόλιθων. «Υπήρχε φυσικά πολλά δώρα ... όταν μπήκαμε στον Ιστό, έδωσε περίπου δύο έως τρία πόδια. Καταλήξαμε να χρησιμοποιήσουμε την ανάκαμψη προς όφελός μας », λέει ο Lüttringhaus.
Γυμναστήριο Jungle
Ο Alban Elved δεν περνά όλο τον χρόνο του στον αέρα ή στο νερό. Η πιο σταθερή συσκευή που χρησιμοποιεί η εταιρεία είναι ένα γλυπτό ύψους 15 ποδιών χωρίς κινητές αρθρώσεις, αλλά μέρη που μπορούν να μετακινηθούν αρκετά εύκολα ώστε να γίνει ο μετασχηματισμός μέρος της χορογραφίας. «Δεν ξέρω τι με χτυπάει, αλλά ήθελα να φτιάξω μια τεράστια δομή σε σχήμα πυραμίδας που θα μας επέτρεπε να δείξουμε εναέριες εργασίες σε εξωτερικούς χώρους σε ένα πάρκο», λέει ο Lüttringhaus. «Ταξιδεύουμε μαζί του, μπορούμε να δείξουμε μερικά από τα ρεπερτόρια τεντωμένα υφάσματα γύρω του, μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε με αυτό». Η ιδέα της πυραμίδας μετατράπηκε αργότερα σε έναν κύβο που είναι λιγότερο περίπλοκος και δίνει στους χορευτές περισσότερο χώρο για να μετακινηθούν μέσα σε αυτό.
Επιστημονικό πείραμα
Η δομή εμφανίστηκε πρόσφατα στον Ελεύθερο Χώρο 2004 - Η συνεργασία Bridge μεταξύ Alban Elved και επιστημόνων υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Wake Forest. Ένας από τους χαρακτήρες στο κομμάτι, που ονομάζεται Μια αφηρημένη ημέρα , εμπνεύστηκε από τις γραμμές του Albert Camus ’ Η πτώση . «Τέσσερις χορευτές ζουν μέσα στη δομή, η οποία μοιάζει με ένα σπίτι με πολύ αφηρημένο τρόπο. Χρησιμοποιήσαμε σκιές που δημιουργήθηκαν από οπίσθιο φωτισμό τεντωμένο μπροστά από τη δομή για να απεικονίσουμε παράθυρα και επίπεδα. Ένα άτομο είχε μια βιντεοκάμερα και η εικόνα που γυρίστηκε προβάλλεται [σε πραγματικό χρόνο] στον πίσω τοίχο. Είχαμε έναν υπολογιστή στη σκηνή και προβάλλαμε επίσης την εικόνα ενός υπολογιστή στον πίσω τοίχο. Ο υπολογιστής έγινε ένας άλλος χαρακτήρας με τη δική του φωνή », εξηγεί ο Lüttringhaus. Κάθε χορευτής μιλά σε μια διαφορετική γλώσσα σε όλο το κομμάτι και ένας ενεργός δάσκαλος προπονήθηκε στους χορευτές. «Ήθελα να μιλήσω στη σκηνή. Ήθελα να το κάνω καλά », λέει ο Lüttringhaus, ο οποίος έγραψε το κείμενο σε συνεργασία με έναν από τους επιστήμονες, τους χορευτές και τον υποκριτή προπονητή.
Το έργο Free Space ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια όταν οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου Duke University of the Arts (Duke Performances) και του Fitzpatrick Center ανέθεσαν ένα κομμάτι από τον Alban Elved. «Ο ελεύθερος χώρος είναι μια ιδέα ότι ο χορός μπορεί να ωφεληθεί από την επιστήμη και η επιστήμη μπορεί να επωφεληθεί από την τέχνη», λέει ο Lüttringhaus. «Ουσιαστικά, οι επιστήμονες έρχονται με νέα προγράμματα υπολογιστών και είμαστε οι χρήστες. Προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς θα χρησιμοποιηθεί αυτό το προϊόν και ποιοι άνθρωποι πρόκειται να το χρησιμοποιήσουν θέλουν να κάνουν αυτό το πράγμα », λέει ο Lüttringhaus.
Η επικοινωνία μεταξύ αυτών και των επιστημόνων μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά τελικά αποδοτική. Ενώ οι επιστήμονες δεν ήξεραν τι ήταν μια φράση χορού, οι Lüttringhaus και Lieske αγωνίζονται με τη γλώσσα υπολογιστή και πώς λειτουργεί.
Η συνεργασία χρησιμεύει επίσης ως ανάπτυξη κοινού. «Φέρνει τους επιστήμονες να δουν χορό και χορευτές να δουν την επιστήμη», λέει ο Lüttringhaus. «Και για τους εμπλεκόμενους επιστήμονες, είναι συναρπαστικό να δουλέψουν, να το φέρουν πιο κοντά στο κοινό και να εξηγήσουν τι κάνουν - να το απομυθοποιήσουν», λέει ο Lüttringhaus.
Συνεργαζόμενος τομέας
Θα ήταν παραπλανητικό να πούμε ότι ο Alban Elved ξοδεύει όλο τον χρόνο του δουλεύοντας με συσκευές. Το ρεπερτόριο της εταιρείας περιλαμβάνει χιουμοριστικά σόλο, περίπλοκη χορογραφία με βάση συνεργασίες και κομμάτια εμπνευσμένα από το λαό.
Η Lüttringhaus καταφέρνει να μαθαίνει τη συνεργατική εργασία με τον ίδιο τρόπο που εξοικειώθηκε με ένα σχοινί και πλεξούδα - μέσω δοκιμής και σφάλματος. «Η ανύψωση ξεκίνησε ως πρόκληση, γιατί δεν είχα κάνει πολλά συνεργάσματα όταν βγήκα από το σχολείο. Τα έργα που δημιουργώ ασχολούνται τελικά με προσωπικές αλληλεπιδράσεις, οι οποίες για μένα συνεπάγονται πολλές ανελκυστήρες. Ήθελα πραγματικά να κάνω δουλειά που ήταν κάτω από το δέρμα - σωματικά και συναισθηματικά. Ήθελα να απεικονίσω την εταιρική μας εικόνα ως πολύ δυνατή και φυσική », λέει ο Lüttringhaus. «Παραδοσιακά βλέπετε μεγάλους άντρες να σηκώνουν μικρές γυναίκες. Σηκώνουμε ο ένας τον άλλον [ομοιόμορφο] σώμα ή κάποιον που είναι βαρύτερος. Αυτό που κάνουμε απαιτεί τεχνική και θετική νοοτροπία. Μου ενοχλεί πραγματικά να βλέπω δύο άτομα να σηκώνουν ο ένας τον άλλον που δεν το κάνουν καλά. Με κάνει να μου αρέσει. Βλάπτει αυτήν την εικόνα της δύναμης. '