Συγγραφέας Caleb Johnson Περπατώντας μέχρι το σπίτι στο ράντσο της Loretta Lynn στο Hurricane Mills, TNΠίστωση: Cedric AngelesΠέντε μήνες μετά το θάνατο της γιαγιάς μου Μαργαρίτας Λουίζ Τζόνσον, ο μπαμπάς μου και εγώ εξαπλώσαμε τα αποτεφρωμένα ερείπια της στη γη της Αλαμπάμα όπου μεγάλωσε. Από τότε το αγρόκτημα είχε εγκαταλειφθεί και στη συνέχεια αφαιρεθεί και ξεπεράστηκε από νεαρά πεύκα και πλίνθους. Ένα μοναχικό μουριά στάθηκε κοντά στο δρόμο. Αυτό το πράγμα είχε μούρα τόσο μεγάλο όσο τον αντίχειρά σας, είπε ο μπαμπάς, και στη συνέχεια άρχισε να κουνάει την πλαστική σακούλα γεμάτη με στάχτη γιαγιά με τον ίδιο τρόπο που τον είδα να απλώνει λιπάσματα. Λοιπόν, χαίρομαι που τελείωσε, είπε μόλις αδειάστηκε η τσάντα. Τέλος, μπορεί να ξεκουραστεί. Αλλά δεν ένιωσα την ίδια αίσθηση κλεισίματος με τον μπαμπά. Επέστρεψα στο αυτοκίνητο, η Γιαγιά είχε αφήσει τον τόμο και έφυγε.
Είχε πληρώσει μετρητά για το μεταχειρισμένο ασημένιο Buick Lucerne με επένδυση από ψεύτικο ξύλο, χρωματιστά παράθυρα, εναλλάκτη CD έξι δίσκων και φαρδιά καθίσματα από πανί. Η γιαγιά ήταν πρόσφατα χήρα στα 81. Αυτό το αυτοκίνητο ήταν η πρώτη μεγάλη αγορά που είχε κάνει ποτέ για τον εαυτό της. Άφησε την ελευθερία της να περιστραφεί γύρω από την Τζάσπερ, το Χάλεβιλ και άλλες μικρές πόλεις κοντά όπου ζούσε στην αγροτική βορειοδυτική Αλαμπάμα, επισκέπτοντας καταστήματα λιτό και Walmart, σταματώντας για μεσημεριανό γεύμα σε ένα εστιατόριο γρήγορου φαγητού του Τζακ. Ο προορισμός δεν είχε σημασία όσο η ικανότητα να πάει, κάτι που δεν είχε για μεγάλο μέρος της ζωής της.
Ο Buick Lucerne του Caleb Johnson έφυγε από τη γιαγιά τουΤο Buick Lucerne που έθεσε το ταξίδι σε κίνηση | Πίστωση: Cedric AngelesΠερίπου τη στιγμή που η Γιαγιά αγόρασε αυτό το αυτοκίνητο, φλόγισα από μια καριέρα εφημερίδας. Εκείνη και εγώ δεν ήμασταν κοντά, αλλά αυτό άλλαξε καθώς οδήγησα το όπλο στις εκδρομές της στην πόλη. Το soundtrack μας ήταν μια κρυφή μνήμη CD συλλογής κλασικών χωρών που αγόρασε από τηλεόραση αργά το βράδυ - τραγούδια της Kitty Wells. Χανκ Ουίλιαμς; και το αγαπημένο όλων των εποχών της Γιαγιά, Loretta Lynn.
Όταν κληρονόμησα το Buick μετά το θάνατό της στις αρχές του 2018, τρία από αυτά τα CD παρέμειναν μέσα στη συσκευή αναπαραγωγής. Έγιναν τοτέμ. Πείθηκα τον εαυτό μου ότι η γιαγιά μου είχε αφήσει το αυτοκίνητο - ένα από τα οκτώ εγγόνια - γιατί είχαμε δημιουργήσει μια σχέση σε αυτό, ακούγοντας τραγούδια που με βοήθησαν να αγκαλιάσω την αγροτική μου ταυτότητα. Για να την τιμήσω, αποφάσισα να οδηγήσω το αυτοκίνητο σε αυτό που θεώρησε την πηγή της μουσικής της χώρας— Hurricane Mills, Τενεσί .
Τη δεκαετία του 1960, η Loretta και ο σύζυγός της, Mooney, ανακαίνισαν ένα αρχοντικό και μετακόμισαν εκεί. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, το Lynns είχε χτίσει ένα μοντέρνο σπίτι πίσω και μετέτρεψε το αρχοντικό σε μουσείο για να το επισκεφθούν οι θαυμαστές της. Η γιαγιά μου είπε κάποτε αν μπορούσε να πάει οπουδήποτε στη γη, θα ήταν σε αυτό το μέρος, με το όνομα Το ράντσο της Loretta Lynn , το οποίο έχει αναπτυχθεί για να περιλαμβάνει ένα Μουσείο Κόρης Ανθρακωρύχου, το ρεπλίκα του Butcher Holler, το πάρκο RV και το χωματόδρομο. Πήγε εκεί τουλάχιστον δώδεκα φορές. Αλλά δεν ήμουν ποτέ μέχρι πέρυσι, όταν ξεκίνησα από το σπίτι των γονιών μου ένα βροχερό πρωί.
Η είσοδος στο ράντσο της Loretta Lynn στο Hurricane Mills, TNΠίστωση: Cedric AngelesΗ πρώτη μου στάση ήταν ένα βαμμένο πράσινο αρωματικό σπίτι κοντά στο Double Springs της Αλαμπάμα, όπου κάποτε ζούσε η Γιαγιά. Το σπίτι ήταν κενό. Είχαν εγκατασταθεί δύο σειρές ηλιακών συλλεκτών όπου συνήθιζε να φυτεύει έναν κήπο λαχανικών. Καθώς καθόμουν σταθμευμένο από το γραμματοκιβώτιο, σκέφτηκα τα απογεύματα εκείνη και είχαμε περάσει στη βεράντα. Για πολλά χρόνια, την είδα ως μακρινή. Δεν ήταν αγκάλιασμα ή δεν έλεγε, σ 'αγαπώ. Αλλά εκείνα τα απογεύματα, καθώς ένα υπέρβαρο Τσιουάουα με την ονομασία Tammy γύρισε τα πόδια μας, η Γιαγιά είχε ανοίξει και μου είπε ιστορίες - όπως το πώς η μαμά της την έδωσε σε μια χήρα αγρότη που ονομάζεται Boshell και στη συνέχεια την πήρε πίσω για να ζήσει τρία χρόνια σε ένα πορνείο Μπέρμιγχαμ, πώς λιμοκτονούσε όταν επέστρεψε στο αγρόκτημα Boshell και δεν μπορούσε να σταθεί όρθια, και πώς στη συνέχεια τροφοδοτήθηκε τόσο καλά που οι άνθρωποι σε τοπικά στρατόπεδα άνθρακα θαύμαζαν πόσο λίπος είχε.
Η γιαγιά του συγγραφέα Caleb Johnson, Margaret Louise Johnson, το 2016Ένα πορτρέτο του 2016 της γιαγιάς του Caleb, Margaret Louise Johnson | Πίστωση: Ευγενική προσφορά της Irina ZhorovΠέρα από τα Double Springs, ακολούθησα έναν δρόμο δύο λωρίδων στο Εθνικό Δάσος Bankhead. Πολλοί κολπίσκοι είχαν πλημμυρίσει και έτρεχαν το χρώμα του φυστικοβούτυρου. Έχω κατεβάσει πολλά άλμπουμ Loretta Lynn, όπως κλασικά Fist City και Μην έρχεστε σπίτι ένα ποτό καθώς και τη νεότερη κυκλοφορία της, Δεν θα ήταν υπέροχο. Ο θαυμασμός μου για αυτήν υπερβαίνει την επιρροή της Γιαγιάς. Εκτιμώ πώς, ακόμη και όταν άλλαξαν τα μουσικά γούστα, αρνήθηκε να απαλύνει την προφορά του Ανατολικού Κεντάκυ. Κανείς δεν γράφειγια τις αγροτικές ζωέςτον τρόπο που κάνει: απροσδόκητα, περήφανα. Παρόλο που η Γιαγιά δεν μου το έβαλε ποτέ έτσι, υποψιάζομαι ότι αυτοί οι στίχοι την έκαναν να αισθάνεται. Ξέρω ότι το κάνουν για μένα.
Τραγουδούσα καθώς η διαδρομή περνούσε από κοινότητες όπου τα σπίτια στέκονταν πάνω σε βράχια. Το δάσος πήγε στη γεωργική γη και στη συνέχεια στο κέντρο της Φλωρεντίας, στην άλλη πλευρά ενός ποταμού Τενεσί. Από εκεί, ήταν μια ευθεία βολή βόρεια προς την κρατική γραμμή. Στο Τενεσί, μπήκα στο Natchez Trace Parkway, όπου μέρες έντονης βροχής μετέτρεψαν τα χωράφια σε ρηχές λίμνες.
Έκανα είσοδο στο ξενοδοχείο μου το σούρουπο και μετά περπάτησα δίπλα στην κουζίνα της Loretta Lynn, όπου ο ξάδερφος μου θυμόταν να τρώει με τη Γιαγιά. Ένα κατάστημα με είδη δώρων παρουσίασε πουκάμισα αναμνηστικών, κούπες και τουρσιά, αλλά ήμουν κουρασμένος, ανίκανος να ζήσω τη χαρά που αυτά τα προϊόντα έπρεπε να φέρουν.
Στον μπουφέ, φόρτωσα ένα πιάτο με τηγανητό κοτόπουλο, φασόλια pinto, κρέμα καλαμποκιού, γογγύλια, μακαρόνια και τυρί, πουρέ πατάτας, και ένα κέικ καλαμποκιού. Όχι περισσότερα από 10 άτομα κάθισαν στη μεγάλη τραπεζαρία. Πάνω από κάθε τραπέζι και περίπτερο κρέμασε μια διαφορετική εικόνα της Loretta, κάνοντας κάθε κάθισμα να μοιάζει με έναν προσωπικό βωμό. Έξω, η βροχή συνέχισε να πέφτει. Εγκαταστάθηκα κοντά σε ένα παράθυρο και είδα τους προβολείς να παρασύρονται κατά μήκος του I-40 καθώς έφαγα μια εκδοχή των γευμάτων που χρησιμοποιούσε η γιαγιά.
Ο δρόμος με στροφές Loretta Lynn's Ranch μέσα στην ιδιοκτησία 
Το Μουσείο Grist Mill στο Hurricane Mills, TNΑριστερά:Πίστωση: Cedric AngelesΣωστά:Πίστωση: Cedric Angeles Το επόμενο πρωί, ξύπνησα νωρίς και συνάντησα έναν ξεναγό έξω από το gristmill που συνόδευε την ιδιοκτησία που αγόρασαν η Loretta και η Mooney για 220.000 $ το 1967 - ένα χρόνο πριν ο Fist City έφτασε στην πρώτη θέση στα charts της χώρας. Το τραγούδι, μια προειδοποίηση για γυναίκες που μπορεί να λαχταρούν τον σύζυγό της, ακολουθήθηκε από οκτώ ακόμη νούμερο ένα single την επόμενη δεκαετία. Το αγρόκτημα έκλεισε για τη σεζόν, οπότε επιβιβάστηκα σε ένα άλλο άδειο τουριστικό λεωφορείο που με πήρε σε έναν αφρό. Εκεί, μια σιδερένια πύλη που έδειχνε ανοίγματα σιλουέτας ανθρακωρύχων και μουσικές νότες ανοίχτηκαν και μετά κατευθυνθήκαμε ανηφορικά προς το αρχοντικό.
Μια γάτα με το όνομα Άγγελος μας ακολούθησε στην πλαϊνή είσοδο. Στο εσωτερικό, το ντεκόρ ήταν ένα μείγμα από χώρα και κοσμοπολίτικο - βελούδινο μοβ χαλί, ένα κεφάλι ελάφια ταξινομίας, μπλε μεταξωτές κουρτίνες, χυτοσίδηρο, ένα κρυστάλλινο πολυέλαιο. Κατάλαβα την έκκληση για κάποιον σαν τη γιαγιά μου, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του σε ένα σπίτι τριών υπνοδωματίων που ανήκε στο επισκοπικό εκκλησιαστικό στρατόπεδο που απασχολούσε τον σύζυγό της. Χωρίς αμφιβολία, φανταζόταν να κατέχει ένα σπίτι με αρκετό χώρο στον τοίχο για κάθε οικογενειακή φωτογραφία και οροφές που δεν θα μπορούσατε να τεντώσετε και να αγγίξετε. Ίσως το όνειρο φαινόταν λίγο πιο προσιτό λόγω του ιστορικού που μοιράστηκε με τη Loretta - που γεννήθηκε σε ένα αγροτικό μέρος κατά τη διάρκεια της κατάθλιψης, παντρεύτηκε νέους, γέννησε αρκετά παιδιά γρήγορα, έζησε τους συζύγους.
Ο συγγραφέας Caleb Johnson's PawPaw και η Γιαγιά στη βεράντα του σπιτιού ενός συγγενή τον Ιούλιο του 1985Ο PawPaw και η Γιαγιά στη βεράντα του σπιτιού ενός συγγενή τον Ιούλιο του 1985 | Πίστωση: Ευγενική προσφορά του Caleb JohnsonΗ γιαγιά μου είπε ότι συχνά έπρεπε να ψέψει στον παππού μου (PawPaw) εάν ήθελε να ταξιδέψει στο ράντσο της Loretta Lynn, λέγοντας ότι επισκέπτεται συγγενείς, ώστε να την άφηνε να φύγει. Ποτέ δεν ήμουν κοντά με τον παππού μου, αλλά ξέρω από μέλη της οικογένειας ότι έπινε και θα χρησιμοποιούσε τις γροθιές του στη θέση των λέξεων. Ο μπαμπάς μου λέει ότι η PawPaw δεν απογοήτευσε ποτέ τη γιαγιά τα ταξίδια της στον Hurricane Mills ή οπουδήποτε αλλού. της έδωσε ακόμη χρήματα για φαγητό και φυσικό αέριο. Αλλά η Γιαγιά δεν ζήτησε να εξαπλωθεί η στάχτη της πάνω ή κοντά στον τάφο του. Κάποτε, μου είπε για μια εποχή που η PawPaw δεν ήθελε να πάει να δει τον Jimmy C. Newman να παίζει στο Loretta Lynn's Ranch. Αυτό ήταν πολλά χρόνια μετά τα παιδιά τους μεγάλωσαν και έξω από το σπίτι. Τελικά, μπήκε στο αυτοκίνητο - ένα που μοιράστηκαν πριν αγοράσει το Buick - και πήγε ούτως ή άλλως. Κανείς δεν καθόταν όλη την ώρα, είπε για τη συναυλία. Όλοι τους χειροκροτούσαν και πατούσαν.
Είναι δύσκολο για μένα να το φανταστώ ανάμεσα στο πλήθος, με τα χέρια και τα πόδια να διατηρούν χρόνο με το συγκρότημα Newman’s Cajun-country, και ακόμη πιο δύσκολο για μένα να εκτιμήσω αυτό που έκανε μετά την παράσταση. Χωρίς αρκετά χρήματα για ένα δωμάτιο μοτέλ και απέναντι σε ένα σπίτι με τρείς ώρες οδήγησης σε σκοτεινούς επαρχιακούς δρόμους, σταθμεύτηκε έξω από ένα καλά φωτισμένο McDonald's και κοιμήθηκε με ένα πιστόλι διαμετρήματος .22. Την αυγή, αγόρασε έναν καφέ και ένα μπισκότο λουκάνικου και στη συνέχεια οδήγησε στο σπίτι. Θυμάμαι ότι γέλασε ενώ μου θυμάται αυτή τη μνήμη, λέγοντας ότι ήταν η πρώτη φορά που την είχε μοιραστεί με κανέναν.
Πόνι στους στάβλους στο ράντσο της Loretta Lynn στο Hurricane Mills, TN 
Συγγραφέας Caleb Johnson στο εκθεσιακό λεωφορείο Loretta Lynn's Tour BusΑριστερά:Πίστωση: Cedric AngelesΣωστά:Πίστωση: Cedric Angeles Αφού είδα το αρχοντικό, επισκέφτηκα το Coal Miner’s Daughter Museum, χώρο 18.000 τετραγωνικών ποδιών γεμάτο με τουριστικό λεωφορείο, έπιπλα, κιθάρες, φορέματα, διακηρύξεις και βραβεία, επιστολές από διάσημους θαυμαστές, ακόμη και ελαιογραφίες που έκανε η Loretta όλα αυτά τα χρόνια. Παρόλο που ήμουν ο μόνος τουρίστας εκεί εκείνη την ημέρα, μια ατμόσφαιρα περιβάλλοντος χώρου έπαιζε απαλά σε κάθε δωμάτιο. Τελικά, άκουσα την ατσάλινη κιθάρα να ανοίγει το Coal Miner’s Daughter, το οποίο διαθέτει την αγαπημένη μου ποιήματα, που μπορεί να τραβήξει μόνο ένα φυσικό νότιο: Η δουλειά που κάναμε ήταν σκληρή / Το βράδυ κοιμόμασταν γιατί είμαστε κουρασμένοι. Εγώ κοίταξα, ανέβηκα στο τουριστικό λεωφορείο και καθόμουν εκεί για λίγο. Αργότερα, σε ένα ντοκιμαντέρ που έπαιζε βρόχο, είδα μια ομάδα τυχερών τουριστών να τραγουδούν την Κόρη του Ανθρακωρύχου για την κοπέλα του ίδιου του Butcher Holler. Κάποιοι έκλαιγαν και σταμάτησαν πριν τελειώσουν τη χορωδία. Άλλοι μπήκαν σε ολόκληρο το τραγούδι με τα μάτια τους σφιγμένα κλειστά.
Η γιαγιά δεν συνάντησε ποτέ τη Loretta Lynn. Το πλησιέστερο που πήρα επισκέφτηκα ένα δωμάτιο με χαμηλή οροφή στο πίσω μέρος του μουσείου όπου αποθηκεύονται κουτιά γεμάτα εφήμερα από τη ζωή και την καριέρα της: σπάνιες δεκαετίες 45 που έστειλε ο μουσικός Jack White, οικογενειακά άλμπουμ φωτογραφιών, κλειδιά του Mooney και γυαλιά ανάγνωσης και σβησμένοι στίχοι που γράφτηκαν στα σημειώματα του ξενοδοχείου. Η Loretta, μου λένε, δεν πετάει τίποτα και διαβάζει κάθε λέξη που γράφεται γι 'αυτήν.
Οικογενειακές φωτογραφίες στο σπίτι της Loretta Lynn στο Hurricane Mills, TN 
Μια μικρή επιλογή από φορέματα της Loretta Lynn στη συλλογή τηςΑριστερά:Πίστωση: Cedric AngelesΣωστά:Πίστωση: Cedric Angeles Συνήθως, αυτό το δωμάτιο είναι εκτός ορίων. Κατά μήκος των τοίχων βρίσκονταν πάνω από 800 φορέματα με χρονολογική σειρά, από τη δεκαετία του 1960 (όταν έραψε πολλά από τα δικά της) μέχρι τα εκθαμβωτικά φορέματα για τα οποία έγινε γνωστή αργότερα στην καριέρα της. Χτύπησα τα δάχτυλά μου, γνωρίζοντας ότι η Γιαγιά δεν θα με συγχωρούσε αν δεν το έκανα. Τα ρούχα δεν ήταν τόσο θεαματικά σε ένα ράφι όσο εμφανίστηκαν όταν τα φόρεσε στη σκηνή. Από κοντά, παρατήρησα χαλαρά νήματα, ξεθωριασμένο ύφασμα. Σκέφτηκα τα πλαστικά κολιέ και τα σκουλαρίκια που φορούσαν γιαγιά - κοστούμια κοστουμιών. Όταν ήρθε η ώρα να παίξω γύρω από την πόλη, θα τα ζευγαρώσει με ένα παντελόνι από πολυεστέρα, αντιμετωπίζοντας ένα διάδρομο παντοπωλείου σαν να ήταν διάδρομος μόδας.
Πριν φύγω από τον τυφώνα Mills, σταθμάωσα το Buick μπροστά από τις πύλες του αρχοντικού και πήρα μια φωτογραφία με το τηλέφωνό μου. Σε ολόκληρο τον κολπίσκο ήταν το κύριο κατάστημα δώρων. Εάν καλέσετε εκεί, μπορείτε να ακούσετε τη Loretta σε έναν αυτόματο τηλεφωνητή. Οι θαυμαστές καλούν τον αριθμό όλες τις ώρες για να ακούσουν τη φωνή της. Όταν ρώτησα έναν ξεναγό τι ενέπνευσε αυτήν την αφοσίωση, είπε ότι το άκουσε σαν να μιλούσες με τη γιαγιά σου.
Περίπου ένα χρόνο πριν πεθάνει η Γιαγιά, ηχογράφησα τον ήχο της. Συνειδητοποίησα ότι ήταν ωραία αφηγητής και ήθελε να τραβήξει τη φωνή της για τις μελλοντικές γενιές. Μία από τις αγαπημένες της ιστορίες ήταν για τη στιγμή που τράβηξε ένα πιστόλι κατά τη διάρκεια του γιου της και απείλησε να πυροβολήσει ένα μέλος της οικογένειας που ήταν βέβαιο ότι είχε κλέψει από αυτά. Πρέπει να σημειωθεί ότι, μέχρι τότε, η Γιαγιά ήταν νομικά τυφλή. Τα μεγάλα ξαδέλφια έκρυβαν στο ντουλάπι της κουζίνας επειδή φοβόταν να πιάσουν μια αδέσποτη σφαίρα. Όλοι σκέφτηκαν με σιγουριά ότι θα τραβήξω αυτή τη σκανδάλη, θα μου είπε αργότερα με ένα χαμόγελο. Αυτό έγινε μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες, γιατί, όταν το μοιράστηκα μαζί μου, η Γιαγιά εμπιστεύτηκε ότι θα έβλεπα το χιούμορ καθώς και τον πόνο στην καρδιά του - συναισθήματα που αν έπαιρνα με τρεις χορδές θα έπαιρνα στην αλήθεια του κεφαλαίου σημαίνει να αγαπάς και να χάνεις κάποιον, με τον ίδιο τρόπο που κάνει ένα καλό τραγούδι.
Αλλά την ημέρα που ηχογράφησα τη Γιαγιά, μίλησε κυρίως για την παιδική της ηλικία, σημάδι ότι το τέλος πλησίαζε. Έχω όνειρα να είμαι σπίτι, είπε, αναφερόμενος στην καλλιεργήσιμη γη όπου ο μπαμπάς μου κι εγώ θα την απλώσαμε κάτω από μια μουριά. Απλά τρέξιμο χωρίς παπούτσια με μακρύ φόρεμα. Έχω περίπου 3 ή 4 εκατομμύριο μικρά ίχνη σε αυτό το μέρος.
Καθώς μπήκα στο Buick και απομακρύνθηκα από το ράντσο της Loretta Lynn, σκέφτηκα πόσα αποτυπώματα είχε αφήσει η Γιαγιά για εκεί. Και τελικά, άφησα το δικό μου μαζί τους.