Από τότε που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την αρχιτεκτονική McAlpine Tankersley Architecture πριν από περίπου τρεισήμισι δεκαετίες, ο Bobby McAlpine ασχολήθηκε με το σχεδιασμό σπιτιών γεμάτο ψυχή, ρομαντισμό και σχολαστική χειροτεχνία. Είναι ένας ταλαντούχος συγγραφέας και παραγωγός επίπλων. Για εννέα χρόνια, συμπιέστηκε επίσης στη διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο Auburn. Η εμβέλεια της επιχείρησής του είναι διεθνής, αλλά πραγματικά έβαλε τη σφραγίδα του στη νότια αρχιτεκτονική, οδηγώντας το δρόμο για άλλους με το στιλ του και την ευρεία διάβασή του - για να μην αναφέρουμε την πλούσια ποιητική του αντίληψη για το τι σημαίνει να δημιουργήσει καταφύγιο. Τώρα με 40 αρχιτέκτονες και υπαλλήλους σε τέσσερις πόλεις - Νέα Υόρκη, Ατλάντα, Νάσβιλ και Μοντγκόμερι, Αλαμπάμα - η McAlpine Tankersley και ο ομόλογός της, McAlpine Booth & Ferrier, συγχωνεύτηκαν πρόσφατα σε μια οντότητα γνωστή απλώς ως McALPINE. Ευτυχώς, τα δελεαστικά σπίτια δεν θα αλλάξουν; Θα ενσωματώσουν ακόμη όλο το συναίσθημα και τη σκέψη που ξεκινά στο υπέροχο γόνιμο μυαλό του Bobby McAlpine.
Περιηγηθείτε στο μοντέρνο σπίτι της Ατλάντα του Bobby McAlpine.
ΝΟΤΙΑ ΖΩΗ: Τι είδους σπίτι έκανε μεγαλώνεις;
BOBBY MCALPINE: Γεννήθηκα σε ένα νοσοκομείο στο Selma της Αλαμπάμα, 30 μίλια ή περισσότερο από την πόλη του πριονιστηρίου όπου ο πατέρας μου ήταν ο διευθυντής του μύλου. Ζούσαμε σε ένα ομοειδές σπίτι. Όταν ήμουν 5 ετών, ο μύλος κάηκε, οπότε μετακομίσαμε στη Λουιζιάνα για άλλη δουλειά, αλλά ο πατέρας μου μας έβαλε σε μια ελαφρώς μεγαλύτερη πόλη και χτίσαμε ένα σπίτι εκεί. Κάθε βράδυ, αυτός και η μητέρα μου με πήγαιναν στο εργοτάξιο. Ενώ είχαν το πρώτο τους κοκτέιλ και τσιγάρο, εγώ έτρεξα στις πιτζάμες μου και έβλεπα όλους τους χώρους που είχαν πλαισιωθεί εκείνη την ημέρα.
SL: Τι μάθατε από αυτό;
ΒΜ: Ότι θα μπορούσατε να μεταμορφώσετε τη ζωή σας μέσω της οικοδόμησης. Αμέσως μετά την τακτοποίηση, σχεδίασα την πρώτη μου κάτοψη με μπλε μελάνι στο λευκό εσωτερικό ενός καπακιού. Άρχισα να το κάνω κάθε μέρα. Αλλά αυτό ήταν στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα, και οι μικρές πόλεις στις οποίες μεγάλωσα είχαν περιορισμένα δημιουργικά καταστήματα. Δεν υπήρχαν μαθήματα τέχνης, ούτε μαθήματα γλώσσας. Παίξατε αθλήματα ή δεν κάνατε τίποτα. Έτσι γύρισα προς τα μέσα και ονειρευόμουν το δρόμο μου σε άλλο μέρος.
SL: Το γυμνάσιο ήταν καλύτερο;
ΒΜ: Μετακομίσαμε πολλές φορές και μέχρι το ένατο έτος μου ζούσαμε σε μια πόλη 3.000 ανθρώπων. Περιέργως, είχε έναν αρχιτέκτονα, ο οποίος ήταν ανήκουστο. Η μητέρα μου με ώθησε και με τόλμησε. Είπε, «Στρέψτε τα σχέδιά σας, και πηγαίνετε να δείτε αυτόν τον άντρα. Πες του ότι θέλεις δουλειά. ' Και αυτό ακριβώς έκανα. Με προσέλαβε και εγώ μπήκα σε ένα ειδικό πρόγραμμα και δούλεψα από τις τρεις το απόγευμα έως τις πέντε. Εκείνα τα χρόνια, οι γονείς μου έχτισαν δύο ακόμη φορές, και μέχρι τη 10η τάξη, μπόρεσα να κάνω τα έγγραφα κατασκευής τους.
SL: Ξεκινήσατε την εταιρεία σας σε ένα θαυμάσιο τρύπα στο τοίχο στο Μοντγκόμερι. Έκτοτε, σχεδιάσατε περίπου 500 σπίτια. τι σε εμπνεει;
ΒΜ: Είμαι περισσότερο ρομαντικός παρά κλασικός. Εάν οδηγείτε μέσα από μια γειτονιά, μερικά σπίτια είναι τρόπαια και η πρώτη σας σκέψη είναι: «Θα ήθελα να το αποκτήσω». Έχει σχέση με το εγώ σας. Και μετά υπάρχει το σπίτι όπου σκέφτεστε, «Πρέπει να είναι υπέροχο να βρίσκεστε πίσω από αυτό το παράθυρο». Εκεί μένω. Μου αρέσουν τα σπίτια που σε προσκαλούν. Τείνουν να περιπλανιούνται, να κυνηγούν, να κυνηγούν το φως και να είναι σκόπιμα στα σχήματα τους.
SL: Πώς θα περιγράφατε τα σπίτια σας;
ΒΜ: Χρησιμοποιώ στοιχεία από πολλές χώρες και πολιτισμούς, με στυλ γάμου για να πετύχω ένα ακριβές συναίσθημα. Διασταύρωσα τη σύγχρονη αρχιτεκτονική με τον μοντερνισμό ή τα Αγγλικά με τα Ολλανδικά, χρησιμοποιώντας οτιδήποτε μπορώ να βρω, συμπεριλαμβανομένου του κλασικισμού, για να βάλω τη σκηνή και να παραδώσω το μήνυμα. Έχω την τάση να περπατήσω τα κτίρια μου προς τα εμπρός, χρησιμοποιώντας γκαράζ, περιστέρια και φτερά για να δημιουργήσω μια αίσθηση αγκαλιάς.
SL: Τι γίνεται με τις καταχωρίσεις σας; Ωρες ωρες Είναι δύσκολο να βρεις την μπροστινή πόρτα ενός Μπόμπι Σπίτι McAlpine.
ΒΜ: Για μένα, είναι α Η επιλογή της Sophie κατάσταση: Εάν εκφράσω την είσοδο ως βασικό χαρακτηριστικό του σπιτιού, δεν δηλώνω την αξία της συγκέντρωσης ανθρώπων σε έναν μοναδικό χώρο. Θα έλεγα μάλλον το σαλόνι από το φουαγιέ. Γι 'αυτό θα βάλω την είσοδο στο πλάι ή στο πίσω μέρος, αλλά ποτέ στο μέτωπο, κάτι που οδηγεί σε αυτό που αποκαλώ «δώρο αποπροσανατολισμού».
SL: Ποιο είναι το «δώρο του αποπροσανατολισμού;»
ΒΜ: Είναι σαν να καρφώστε την ουρά στο γαϊδουράκι. Αν σας στριμώξω και σας στρέψω το σχέδιο ιστότοπου δύο ή τρεις φορές και έπειτα σας οδηγήσω σε ένα δωμάτιο που δεν βλέπει στο δρόμο, δεν θυμάστε από πού ήρθατε πια. Και μετά σε έχω πάρει. Είστε όλοι δικοί μου. Η πόλη έχει φύγει. Η μέρα έχει φύγει. Βρίσκεστε τώρα στη σφαίρα του σπιτιού.
SL: Τα σπίτια σας είναι γεμάτα αίσθηση ιστορίας, αλλά ζείτε σε ένα μοντερνιστικό κουτί. Γιατί αυτό?
ΒΜ: Είναι απροσδόκητο, αλλά μου αρέσει να βυθίζομαι σε μέρη που δεν μοιάζουν ακριβώς με εμένα. Ξέρω ότι τα επόμενα μαθήματά μου θα προέλθουν από αυτό το σπίτι, το οποίο είναι ο αείμνηστος αρχιτέκτονας Henri Jova, ο οποίος το σχεδίασε για τους γονείς του. Αυτό ήταν το 1965 και ήταν πολύ γενναίο να χτίσει ένα σπίτι σαν αυτό στο Midtown Atlanta. Αυτό που είναι ξεκαρδιστικό είναι ότι εξακολουθεί να είναι σοκαριστικό. Είναι ακόμα η καλύτερη ιστορία στο δείπνο.
SL: Τι σε έκανε να ερωτευτείς;
ΒΜ: Είναι ένα απλό και κλασικό κουτί με επίπεδη στέγη με βαμμένα τούβλα και τεράστια ατσάλινα παραθυρόφυλλα που μοιάζουν με στρατιώτες. Έχει μια ποιότητα πρεσβείας μωρού γι 'αυτό - μια συναισθηματική ακινησία. Το σπίτι του Jova ήταν μια πορτογαλική-ιταλική ροκοκό υπερβολή. Αλλά αυτό το είδος αρχιτεκτονικής είναι πραγματικά δημοκρατικό. Σε αντίθεση με ένα σπίτι Frank Lloyd Wright, το οποίο πραγματικά δεν πηγαίνει με τίποτα εκτός από τα έπιπλα του Frank Lloyd Wright, αγαπά όλα όσα έρχονται από την πόρτα.
SL: Στα 1.900 τετραγωνικά πόδια, το σπίτι σας είναι πολύ μικρότερο από τα περισσότερα σπίτια που σχεδιάζετε.
ΒΜ: Οι άνθρωποι παγιδεύονται στο μεγαλείο, ξεχνώντας ότι οι καλύτερες στιγμές που είχαν ποτέ στη ζωή τους ήταν σε μικροσκοπικούς χώρους με χαμηλές οροφές και τα καλύτερα πράγματα που τους είπαν ποτέ ψιθύρισαν. Όταν σχεδιάζω ένα σπίτι, ξεκινώ με τον ιστότοπο για να καταλάβω ακριβώς ποια στοιχεία θέλετε να εμπλακείτε συναισθηματικά και πνευματικά. Τότε σκέφτομαι την κοινωνία ανθρώπων και αντικειμένων και δημιουργώ περιορισμό γύρω τους. Η εκτίμησή μου είναι πάντα πώς θα αισθάνεται μαζί. Τέλος, ανησυχώ τον εαυτό μου με το πώς μοιάζει ένα σπίτι. Η μόνη πραγματική αξία της οικοδόμησης ενός σπιτιού είναι να αυξήσετε το έδαφος της καρδιάς σας. Η μόνη πραγματική αλήθεια είναι να δημιουργήσεις κάτι που θα καθησυχάσει το πνεύμα σου.