Αχ, παπούτσια pointe: Αγαπάμε αυτές τις όμορφες, λαμπερές συσκευές βασανιστηρίων! Αλλά η δουλειά του σημείου δεν φαινόταν πάντα ή δεν αισθάνθηκε όπως συμβαίνει σήμερα. Στην πραγματικότητα, τα παπούτσια pointe εξελίχθηκαν κατά τη διάρκεια αρκετών αιώνων - με πολλές συναρπαστικές (και μερικές περίεργες) στάσεις στο δρόμο. Ακολουθούν μερικά σημαντικά σημεία της ιστορίας παπουτσιών pointe.
1796:
Ο Γάλλος χορευτής και χορογράφος Charles Didelot ήταν ο πρώτος που έβαλε μπαλαρίνες «στο pointe» - αλλά οι χορευτές του δεν φορούσαν παπούτσια pointe. Αντ 'αυτού, ο Didelot χρησιμοποίησε ένα ιπτάμενο μηχάνημα, με κρυμμένα σύρματα που κρατούσαν χορευτές στις άκρες των δακτύλων τους πριν τους συσπάσουν στον αέρα. Παρόμοια μηχανήματα χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα σε μπαλέτο Peter Pan και Το όνειρο μιας θερινής νύχτας .
Περίπου 1820:
Οι πρώτοι χορευτές που πραγματικά στάση στα δάχτυλα των ποδιών τους δεν είχαν στο μυαλό τους τη νεράιδα του Didelot. ιταλικός αλλόκοτος χορευτές, που έπαιξαν σε όπερες κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ειδικεύονταν σε υπερβολική παντομίμα και χιουμοριστικά ακροβατικά κόλπα - και στη δεκαετία του 1820, αλλόκοτος Η χορεύτρια Amalia Brugnoli έγινε ένας από τους πρώτους ανθρώπους που ανέβηκε στο pointe.
1832:
Για να μην είναι ξεπερασμένη, η γαλλική μπαλαρίνα Marie Taglioni έκανε την αποστολή της να μάθει την τέχνη του «toe dance» και να τη μετατρέψει σε κάτι χαριτωμένο και όμορφο. Το 1832 εμφανίστηκε στο pointe in Το Sylphide - παρόλο που πραγματικά χόρευε σε πολύ ψηλό μισό σημείο, επειδή τα παπούτσια της ήταν μαλακό σατέν, χωρίς κουτί για να σταθεί. Τους φόρεσε μερικά μεγέθη πολύ μικρά, ώστε να συμπιέζουν τα μετατάρσια της, τα οποία παρείχαν λίγη επιπλέον υποστήριξη. (Ωχ!)
Μια λιθογραφία της Marie Taglioni (ευγενική προσφορά του Dance Magazine Archives)
Περίπου 1840:
Η σύγχρονη, αυστριακή μπαλαρίνα του Taglioni, Fanny Elssler, ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στην Αμερική - ο Πρόεδρος Martin van Buren ήταν ένας ιδιαίτερα μεγάλος θαυμαστής. Κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις της στην Ουάσινγκτον, DC, οι νομοθέτες έκαψαν το Elssler με σαμπάνια σε επίσημο συμπόσιο στο κτίριο του Καπιτώλιο. Το γυαλί? Ένα από τα παπούτσια Elssler's pointe.
1842:
Οι θαυμαστές τρελάθηκαν επίσης για την Taglioni, χάρη σε ελάχιστο βαθμό στην δουλειά της. Το 1842, αφού έδωσε την τελική της παράσταση στη Ρωσία, μια ομάδα ενθουσιωδών οπαδών αγόρασε ένα ζευγάρι παπούτσια της για 200 ρούβλια, τα μαγειρεύτηκε σε στιφάδο και τα έφαγε.
Nathan Sayers
1940:
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ιάπωνες κατασκευαστές παπουτσιών pointe προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν ξύλο balsa για τα άκαμπτα κουτιά των pointe παπουτσιών, αντί για τα παραδοσιακά στρώματα χαρτιού, υφάσματος και κόλλας, καθώς αυτά τα υλικά χρειάζονταν επειγόντως για την πολεμική προσπάθεια. Δυστυχώς, το πείραμα δεν πήγε καλά - το ξύλο κατέρρευσε κάτω από τα σώματα των χορευτών.
1948:
Τα κόκκινα παπούτσια , μια από τις πρώτες κινηματογραφικές ταινίες χορού, έκανε πρεμιέρα σε τεράστια ακροατήρια το 1948. Αφηγείται την ιστορία μιας νέας μπαλαρίνας, της οποίας τα καταραμένα κόκκινα παπούτσια της την αναγκάζουν να τρελαθεί και τελικά να αυτοκτονήσει. Και νομίζατε ότι τα παπούτσια σας βασανίζονταν εσύ .
1974:
Το Les Ballets Trockadero de Monte Carlo («The Trocks», για συντομία) έφτασε στη σκηνή το 1974, φέρνοντας pointe χορό σε μια εντελώς νέα ομάδα ανθρώπων: άντρες! Η ανδρική εταιρεία, η οποία βρίσκεται ακόμα σήμερα, παρωδίζει τα κλασικά μπαλέτα και τους ευαίσθητους γυναικείους ρόλους τους - pointe shoes και όλα.
2000:
Κεντρική σκηνή έγινε η αγαπημένη ταινία χορού όλων όταν κυκλοφόρησε το 2000 - παρά το γεγονός ότι περιελάμβανε μια από τις πιο ύποπτες στιγμές στην ιστορία των παπουτσιών pointe. Κατά τη διάρκεια του τελικού αριθμού χορού της ταινίας, τα παπούτσια της ηρωίδας Jody Sawyer αλλάζουν μαγικά το χρώμα, από ροζ μπαλέτου σε κόκκινο rocker-chick, σε δευτερόλεπτο. Φυσικά αδύνατο; Σίγουρα. Ευχάριστα τυρί; Εντελώς.
(Από αριστερά) Οι Ethan Stiefel, Amanda Schull και Sascha Radetsky στο μεγάλο φινάλε του «Center Stage». (Barry Wetcher, ευγενική προσφορά Columbia Tristar)