Το σήμα μιας πραγματικά εξειδικευμένης μπαλαρίνας είναι η ικανότητά της να κάνει το παπούτσι pointe να μοιάζει με ένα μέρος του σώματός της, μια επέκταση του όμορφα καμπυλωμένου ποδιού της. Είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι το παπούτσι ήταν ποτέ ξένο σε αυτήν, ή ότι είχε ποτέ την αδέξια πρώτη φορά στο pointe. Ζητήσαμε από έξι επαγγελματίες μπαλαρίνες να θυμούνται αυτό το πρώτο ζευγάρι και οι αναμνήσεις - και οι φωτογραφίες - που μοιράστηκαν σίγουρα θα σας κάνουν να χαμογελάσετε.
Ντάνα Μπέντον
Κύριος χορευτής, Μπαλέτο του Κολοράντο
Benton στο «The Sleeping Beauty» (Mike Watson, ευγενική προσφορά του Colorado Ballet)
«Ήμουν 10 όταν πήρα το πρώτο μου ζευγάρι παπούτσια pointe, προπονούσα με την Deborah Bowes στο The National Ballet School στο Τορόντο του Καναδά. Ο φίλος μου ήταν η Carol Beevers και εξακολουθώ να επικοινωνώ μαζί της. Όλοι οι χορευτές της εταιρείας στο Εθνικό Μπαλέτο του Καναδά φορούσαν ένα είδος παπουτσιού - δεν το θυμάμαι τώρα, αλλά φυσικά το ήθελα αυτό. Δυστυχώς, τα πόδια μου ήταν πολύ μικρά - ήμουν παιδί 12. (Έχω ακόμα μικρά πόδια. Τα Suffolks μου είναι μόνο 1,5 XXX!) Ήμουν τόσο απογοητευμένος και επίσης άρχισα να ανησυχώ ότι δεν θα είχαν παπούτσια που να ταιριάζουν . Βρήκαμε όμως ένα ζευγάρι Gamba που ταιριάζει. Ήμουν στο σύννεφο εννέα. '
Benton ως μαθητής (ευγενική προσφορά Benton)
Λία Σίριο
Κύριος χορευτής, Μπαλέτο της Βοστώνης
Lia Cirio στο «The Sleeping Beauty» (Liza Voll, ευγενική προσφορά Boston Ballet)
«Πήρα το πρώτο μου ζευγάρι παπούτσια pointe όταν ήμουν 12, προπονούσα με τη Λόρι Άρδη στο Θέατρο Μπαλέτου Swarthmore. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που πήγαινα στο πρώτο μου ζευγάρι. Ο δάσκαλός μου μας έκανε να περάσουμε από μια σειρά τεστ αντοχής στα δάχτυλα, προτού μας επιτραπεί στα παπούτσια. Όταν περάσατε το τεστ στα μάτια της, θα σας πήγαινε προσωπικά να διαλέξετε το πρώτο σας ζευγάρι. Ένας από τους φίλους μου στο μπαλέτο πέρασε την ίδια στιγμή όπως και εγώ, έτσι η κυρία Άρδης μας πήρε μαζί. Δεν θυμάμαι το ακριβές παπούτσι, αλλά κατέληξα με ένα ζευγάρι Capezios. Θυμάμαι να σκεφτώ πόσο όμορφα ήταν και μου άρεσε το χρώμα του σατέν. Ήμουν πολύ νευρικός που ίσως να μην μπορούσα να πάω στα πόδια μου στα παπούτσια ».
Ο Cirio ως 13χρονος μαθητής (ευγενική προσφορά Cirio)
«Τα πρώτα μου μαθήματα pointe μοιάζουν πριν από μια ζωή. Ένιωσα ισχυρότερη από ό, τι νόμιζα ότι θα ήμουν (πιθανώς λόγω αυτού του τεστ αντοχής που με έκανε ο δάσκαλός μου). Ωστόσο, ήμουν πραγματικά λυπημένος για το πόσο γρήγορα τα πόδια και τα νύχια μου μώλωπες. Θυμάμαι ότι τα πόδια μου δεν θα ήταν ποτέ τα ίδια ξανά!
Lillian DiPiazza
Κύριος χορευτής, Μπαλέτο της Πενσυλβανίας
Lillian DiPiazza στο «Romeo and Juliet» (Arian Molina, ευγενική προσφορά της Pennsylvania Ballet)
«Θυμάμαι όταν ήμουν στην προετοιμασία για τον Pointe (ένα επίπεδο στο σχολείο μπαλέτου μου, Maryland Youth Ballet), η ιδρυτής του σχολείου, Tensia Fonseca, με έφερε στο γραφείο της για να δοκιμάσω ένα μικρό ζευγάρι παπούτσια pointe. Σκέφτηκε ότι θα μπορούσα να είμαι πολύ μικρός στην ηλικία των 10 για να τους χωράω. Αλλά ταιριάζουν! Ήμουν ενθουσιασμένος. Και σίγουρα, εκείνο το έτος, πήρα το πρώτο μου ζευγάρι παπούτσια pointe: Capezio Nicolini, μέγεθος 1,5. Είχα τη συναυλία μου στο τοπικό χορευτικό μας κατάστημα, Artistic Dance, με δύο φίλους από το μπαλέτο, και τη δασκάλα μας, Tensia Fonseca. Ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι που βλέπουμε ποια μάρκα θα έχουμε. '
(εδώ και παρακάτω) Ετοιμάζεται για το πρώτο της ζευγάρι παπούτσια pointe (ευγενική προσφορά DiPiazza)
«Έπρεπε να αφήσουμε τα παπούτσια pointe στο στούντιο μπαλέτου για τις πρώτες εβδομάδες καθώς μάθαμε την κατάλληλη τεχνική για την εργασία με πόντους. Υποθέτω ότι δεν ήθελαν να δοκιμάσουμε πιρουέτες στο σπίτι την πρώτη μέρα! Έμοιαζε με έναν bummer εκείνη την εποχή, αλλά τώρα μπορώ να δω τη σημασία για τους νέους χορευτές ».
Isabella DeVivo
Σολίστ, Μπαλέτο του Σαν Φρανσίσκο
Isabella DeVivo στο 'The Nutcracker' (Erik Tomasson, ευγενική προσφορά του San Francisco Ballet)
«Μεγάλωσα χορεύοντας στη Σχολή Αμερικανικού Μπαλέτου. Εκεί, ήμουν αρκετά τυχερός που συμμετείχα στις παραγωγές μπαλέτου της Νέας Υόρκης. Ως παιδί, ήταν μια ειδική εμπειρία να χορέψω στην ίδια σκηνή με τόσους από τους χορευτές της εταιρείας που θαύμαζα τόσο πολύ. Μετά τις παραστάσεις, θα άφηνα λίγες νότες για τα είδωλα μπαλέτου μου και θα ρωτούσα αν μπορούσα να λάβω ένα ζευγάρι από τα υπογεγραμμένα παπούτσια τους. Θα τα φορέσω ως παντόφλες μου στο σπίτι, χρησιμοποιώντας δεσμούς μαλλιών γύρω από τις καμάρες μου για να τις αποτρέψω. Πολλές ώρες πέρασαν μπροστά από τον καθρέφτη της μαμάς μου προσπαθώντας τα βήματα που είδα τους χορευτές να παίζουν. Όταν ήμουν τελικά αρκετά μεγάλος για να έχω ένα δικό μου ζευγάρι, προσπάθησα να θυμάμαι όλους εκείνους τους μπαλαρίνες που με ενέπνευσαν, τα παπούτσια που είχα ήδη δοκιμάσει, την παρουσία των οποίων ονειρευόμουν να ξαναδημιουργήσω. Μέχρι σήμερα, τη στιγμή που έδεσα για πρώτη φορά τις κορδέλες των δικών μου παπουτσιών pointe παραμένει μια πολύ πολύτιμη μνήμη για μένα. Ήταν εκείνη τη στιγμή που άρχισα πραγματικά να γράφω τη δική μου ιστορία. '
Το DeVivo ως μαθητής (ευγενική προσφορά DeVivo)
Ντάφνε Λι
Θέατρο χορού του Χάρλεμ
Raphael Baker, ευγενική προσφορά του Collage Dance Collective
«Το πρώτο μου ζευγάρι παπουτσιών pointe ήταν η Grishko NovaFlex. Το φαρδύ κουτί ταιριάζει με τα φαρδιά, επίπεδα πόδια και τα κοντά μου δάχτυλα. Εκπαιδεύτηκα στο Rahway Dance Theatre στο Rahway, NJ και η μητέρα μου, Jay Skeete-Lee, ήταν η ιδιοκτήτρια. Ως εκ τούτου, έχω την τιμή να κάνω τη μαμά μου να διδάξει την πρώτη μου τάξη. Είναι πιστοποιημένη από τη Βασιλική Ακαδημία Χορού και εκπαιδεύτηκε στο Αγγλικό Εθνικό Θέατρο Μπαλέτου και Χορού του Χάρλεμ. Θυμάμαι ότι το μάθημα πήγε καλύτερα από ό, τι νόμιζα, γιατί η μητέρα μου ξεκίνησε όλους με παπούτσια demi-pointe από τη Sansha. Είναι σαν τα παπούτσια pointe χωρίς το στέλεχος, οπότε δεν μπορείτε να πάτε στο pointe, αλλά σας προετοιμάζει για το pointwork δουλεύοντας στο σχετικό σας. Ήμουν πολύ γυρισμένος, και ήταν δύσκολο να ισορροπήσω, και τα δάχτυλα των ποδιών και των ποδιών μου ήταν πρησμένα μέχρι το τέλος της τάξης. Η μητέρα μου θα μας έδινε 5 λεπτά πριν τελειώσει το μάθημα για να βγάλουμε τα παπούτσια και να πηδήξω για να επιστρέψω το αίμα στα πόδια μας. Τι ανακούφιση.'
Ένας νεαρός Lee στην τάξη με τη μαμά της (ευγενική παραχώρηση Lee)
«Το στούντιο χορού μου ήταν εθνοτικά αναμεμιγμένο και όλοι έπρεπε να μάθουν πώς να τηγανίζουν τα παπούτσια τους για να ταιριάζουν με τα καλσόν τους. Η μητέρα μου δίδαξε σε όλους πώς να το κάνουν, και είχε επίσης ένα μικρό τραγούδι για το δέσιμο των κορδελλών. Αυτό που μου άρεσε για τη μαμά μου ήταν ότι ήξερε εκείνη την εποχή ότι ο χορός ήταν ψυχαγωγικός για μένα, αλλά ακόμα με εξέθεσε στις δυνατότητες του να είσαι επαγγελματίας χορευτής. Όπως μπορούμε να δούμε, το πήγα!
Tricia Albertson
Κύριος χορευτής, Μπαλέτο του Μαϊάμι Σίτι
Tricia Albertson στο «La Valse» του George Balanchine (Alexander Iziliaev, ευγενική προσφορά του Miami City Ballet)
Ο Albertson αποδίδει ως μαθητής (ευγενική προσφορά του Albertson)
«Προπονούσα σε ένα μικρό σχολείο στη Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνια. Ο Βίκυ Μπέργκλαντ, ένας θαυμάσιος δάσκαλος και ακόμα μεγάλος φίλος, ήταν ο πρώτος μου δάσκαλος. Φυσικά, ήμουν ενθουσιασμένος για την πρώτη μου τάξη, έως ότου έδεσα αυτά τα πράγματα στα πόδια μου και προσπάθησα πραγματικά να σταθεί πάνω τους. Μου έμαθε να χρησιμοποιώ αρνί στα παπούτσια μου, κάτι που δεν μένει πραγματικά στη θέση του. Θυμάμαι να αισθάνομαι το σκληρό εσωτερικό του παπουτσιού που τρίβει στα δάχτυλα των ποδιών μου. Κάναμε πολύ απλά πράγματα σε αυτήν την τάξη: απλώς ανεβαίνουμε παράλληλα και κατεβαίνουμε. Θα μπορούσα μόλις να φτάσω στο σημείο με τα γόνατά μου ίσια. Έφυγα από το μάθημα έχοντας χάσει αυτό το αίσθημα ωριμότητας! Το Ballerinas το έκανε τόσο εύκολο. Είχα στο μυαλό μου ότι θα μπορούσα να κάνω πολύ πιο γρήγορα. Αναρωτιέμαι μερικές φορές τι με έκανε να θέλω να συνεχίσω να προσπαθώ μετά τις φουσκάλες, τα νύχια που έμοιαζαν με κάποιον να τους χτυπήσει με ένα σφυρί και τι έμοιαζε με τόσο μεγάλο δρόμο για να μπορέσω να χορέψω πραγματικά πάνω τους. Ο πρώτος μου δάσκαλος ήταν πολύ ενθαρρυντικός, και ακόμη και σε αυτήν την ηλικία, ακόμη και όταν ένιωθα αποθαρρυνμένος, δεν ήθελα ποτέ να φύγω μακριά από το μπαλέτο. Μου άρεσε πάρα πολύ. '
Μια έκδοση αυτής της ιστορίας εμφανίστηκε στο τεύχος Μαρτίου 2019 του Πνεύμα χορού με τον τίτλο «Το πρώτο μου ζευγάρι».