Ο ηγέτης των πολιτικών δικαιωμάτων Malcom X είπε διάσημα ότι «το πιο σεβαστό άτομο στην Αμερική είναι η Μαύρη γυναίκα». Δεκαετίες αργότερα, αυτές οι λέξεις αντηχούν. Και ο κόσμος του χορού δεν είναι απρόσβλητος από την υποβολή μαύρων γυναικών σε άδικη μεταχείριση. Σε τελική ανάλυση, δεν ήταν μέχρι φέτος - και μετά από αυξανόμενη πίεση από τις διαδικτυακές αναφορές - πολλές μεγάλες μάρκες ειδών χορού δεσμεύτηκαν να κάνουν καλσόν και να δείχνουν παπούτσια σε αποχρώσεις που ταιριάζουν με τις αποχρώσεις των Μαύρων γυναικών.
Αλλά άλλα, πιο ύπουλα ζητήματα συνεχίζουν να εμποδίζουν την πρόοδο για τις μαύρες γυναίκες στον κόσμο του χορού. Πνεύμα χορού μίλησε με πέντε Μαύρες γυναίκες για τα εμπόδια που αντιμετώπισαν ως επαγγελματίες χορευτές.
Αντιμετωπίζοντας τις μικροκαταστολές
Ο χορευτής της βρύσης Maud Arnold, που είναι μέλος του δημοφιλούς συγκροτήματος βρύσης Syncopated Ladies, λέει ότι ένιωσε τα αποτελέσματα της διαφορετικής μεταχείρισης ως μαύρης γυναίκας καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας της. «Σύμφωνα με την εμπειρία μου, το να είσαι Μαύρη γυναίκα σε χώρους που δεν διευθύνονται ή ελέγχονται από Μαύρες γυναίκες μπορεί να είναι εξαιρετικά εχθρικός και υποτιμητικός», λέει. «Εκτός από το να είμαι χορευτής, παράγω επίσης μεγάλες χορευτικές εκδηλώσεις. Ωστόσο, έχω πάει σε ξενοδοχεία όπου νοικιάζω αίθουσες χορού και θέατρα, όπου είμαι εκτελεστικός παραγωγός της παράστασης και μου ρωτήθηκε, 'Πού είναι το αφεντικό;' ή 'Ξέρετε ότι χρειάζεστε μια ομάδα για να το κάνετε αυτό, σωστά;' ή «Σας περιμένουμε θα μπορούσε πωλήστε το 50 τοις εκατό των εισιτηρίων », θυμάται ο Άρνολντ. (Και για το ρεκόρ, το γεγονός κατέληξε να εξαντληθεί.)
Τέτοιες μικροεπιθέσεις - σχόλια ή παρατηρήσεις που αποκαλύπτουν στίγμα έναντι ιστορικά περιθωριοποιημένων ομάδων - κυμαίνονται από λεπτές υπονοούμενες έως σκληρές κρίσεις. «Μου είπαν να σκεφτώ να περιορίσω τις προσδοκίες μου και αντίθετα να στοχεύσω να μπω σε μια μικρή ή ημιεπαγγελματική εταιρεία», λέει η Erica Lall, η οποία είναι σήμερα χορευτής στο American Ballet Theatre. «Έπρεπε να μάθω να προοδεύομαι κυρίως εφαρμόζοντας τις οδηγίες και τις διορθώσεις που έλαβαν οι συμμαθητές μου και οι συνάδελφοί μου γιατί συχνά μου έβλεπαν.»
Η Jacqueline Green, βασική χορεύτρια στο American Dance Theatre του Alvin Ailey, λέει ότι βίωσε επίσης μικροεπιθέσεις ως νεαρή χορεύτρια, κυρίως όταν εκπαιδεύτηκε σε διάσημα καλοκαιρινά προγράμματα. «Όχι μόνο μερικοί από τους νέους χορευτές με τους οποίους εκπαιδεύτηκα συμμετείχαν στο να μου θυμίζουν το Blackness μου, δίνοντάς μου συγχαρητήρια όπως« Είσαι, σαν, πραγματικά καλό », αλλά μερικοί από τους δασκάλους μου είχαν επίσης παρόμοιες αντιδράσεις στο επίπεδο ταλέντων μου και δεξιότητα », λέει ο Green. «Δεν ήταν όλες αυτές οι απαντήσεις κακόβουλες ή σκόπιμες να με ξεχωρίσουν, αλλά για ένα 13χρονο κορίτσι, ήταν μια κλήση αφύπνισης. Το μπαλέτο δεν ήταν ακόμη γνωστό ή άνετο με την παρουσία του μαύρου σώματος και, δυστυχώς, δεν είναι ακόμα εκεί. '
Jacqueline Green (Richard Calmes, ευγενική προσφορά Green)
Έλλειψη ευκαιριών
Για τις Μαύρες γυναίκες, το δύσκολο κομμάτι της πλοήγησης στον κόσμο του χορού δεν είναι απλώς να πάρει τη δουλειά - είναι να βρει ένα. Ο βετεράνος του Broadway Monique Smith λέει ότι απλά δεν έχουν δημιουργηθεί πολλά μουσικά θεατρικά κομμάτια για τις μαύρες γυναίκες, γεγονός που μεταφράζεται σε λιγότερες ευκαιρίες απασχόλησης. «Όταν οι λευκές γυναίκες χορευτές έχουν την ευκαιρία να λάβουν ένα από τα τέσσερα πιθανά κομμάτια σε μια παράσταση, συνήθως υπάρχει μόνο ένα πιθανό κομμάτι για τη μαύρη γυναίκα χορεύτρια», λέει ο Smith.
Ο Keisha Hughes, ένας επαγγελματίας καλλιτέχνης χορού που συνεργάστηκε με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής, όπως οι Cardi B, Nicki Minaj και Lil 'Kim, λέει ότι ο χρωματισμός μπαίνει στο casting, με κάποιες δημιουργικές ομάδες να προτιμούν πιο ανοιχτούς τόνους δέρματος σε σχέση με τους πιο σκούρους. «Οι ηθοποιοί και οι καλλιτέχνες εξακολουθούν να αναζητούν εθνοτικά διφορούμενες γυναίκες, γιατί πιστεύουν ότι θα γίνει καλύτερα δεκτή από τον κόσμο», λέει. «Αρνούνται να αλλάξουν αυτόν τον τύπο.»
Πολιτισμός ντροπή
Επειδή οι μαύρες γυναίκες τείνουν να έχουν διαφορετικές υφές μαλλιών, φυσικές κατασκευές και πολιτιστικές εμπειρίες από τις λευκές αντίστοιχες, συχνά γίνονται να αισθάνονται ακατάλληλοι για τον κόσμο του χορού. Και πολλοί από τους μικρόκοσμούς του, όπως η κοινότητα μπαλέτου, υποστηρίζουν τη λευκότητα ως πρότυπο. «Μου έλεγαν« ο σκοτεινός »και μου είπαν ότι είχα διογκωμένους μυς παντού, όταν ποτέ δεν είχα πραγματικά διογκωμένους μυς», λέει ο Lall. «Είχα απλώς μια πιο χαριτωμένη λεία που ήταν πιο εμφανής από εκείνη των άλλων συμμαθητών μου».
Η Άρνολντ θυμάται να ξεχωρίζει για τα μαλλιά της σε διάφορες ακροάσεις. «Ένας πάνελ με ρώτησε,« Μπορούν τα μαλλιά σου να κάνουν κάτι άλλο; » Φορούσα πάντα τα μαλλιά μου φυσικά, άγρια και σγουρά, αλλά αυτό ήταν πριν από την κίνηση των φυσικών μαλλιών », λέει ο Arnold. «Δεδομένου ότι πολλοί άνθρωποι στην άλλη πλευρά του τραπεζιού δεν μοιάζουν με εμένα ή έχουν φίλους που μοιάζουν με εμένα, δεν καταλαβαίνουν τις δυνατότητες των μαλλιών μου».
Maud Arnold (Lee Gumbs, ευγενική προσφορά του Arnold)
Ενίσχυση προς τα εμπρός
Το να είσαι Μαύρη γυναίκα στον κόσμο του χορού θέτει πολλές μοναδικές προκλήσεις. Όμως, οι πέντε γυναίκες που πήραμε συνέντευξη έχουν επιμείνει σε όλα, και συμφωνούν ότι η πίστη στον εαυτό σας είναι το κλειδί για την επίτευξη των στόχων σας. «Καμία βιομηχανία δεν είναι τέλεια και μπορεί να βιώσετε κάποια πράγματα που αισθάνονται λάθος ή αμφισβητήσιμα», λέει ο Green. «Αλλά συνεχίστε με αυτό που γνωρίζετε είναι σωστό. Υπάρχει ένα μέρος για χορό για όλους και αν δεν το βρείτε, ίσως πρέπει να το δημιουργήσετε. '