Η τεχνική τους μπορεί να φαίνεται αβίαστη στη σκηνή, αλλά ακόμη και οι πιο έμπειροι επαγγελματίες μπαλέτου έχουν ένα βήμα που τους κάνει ακόμα τρελούς. Ζητήσαμε από πέντε κύριους χορευτές να ανοίξουν τις δεξιότητες που εξακολουθούν να βρίσκουν δύσκολες και πώς εργάζονται για να τις φτιάξουν.
Ντάνα Μπέντον ως Κιτρί Δόν Κιχώτης (Francisco Estevez, ευγενική προσφορά του Κολοράντο Μπαλέτο)
Dana Benton, Μπαλέτο του Κολοράντο
Step-over pirouettes («κουτσές πάπιες»)
Πάπιες πάπιεςσυχνά αισθάνονται τόσο funky όσο ακούγεται το όνομά τους. Για τον αρχηγό του Μπαλέτου του Κολοράντο Ντάνα Μπέντον , η ενοχλητική πιρουέτα ήταν πάντα ενοχλητική. «Είναι μια από τις λιγότερο αγαπημένες μου στροφές», λέει ο Benton. Έχει συγκεκριμένες αναμνήσεις για μια παράσταση στην αρχή της καριέρας της, όπου η σειρά πήρε το καλύτερο από αυτήν. «Κατά τη διάρκεια του χωρικού στο Giselle , υπάρχει ένας τόνος step-over, και ήταν απλώς ένα καυτό χάος - πολλή άλμα », λέει, με ένα γέλιο.
Αλλά μετά από τόσα χρόνια, η Μπέντον τελικά κατάλαβε τι λειτουργεί για αυτήν: «Πρέπει να σκεφτώ να παραμείνω όρθια», λέει. Μειώνει επίσης την προετοιμασία της ώστε να μπορεί να ελέγχει τη σειρά. «Σχεδόν σχεδόν κάνω μια προετοιμασία demi-pointe αντί για μια βαθιά πλάκα, η οποία μπορεί να μην είναι σωστή τεχνική, αλλά φαίνεται να διατηρεί τα ισχία μου επίπεδο»
Η Sarah Lane ως πριγκίπισσα πραλίνα στο Alexei Ratmansky's Σαντιγύ (Doug Gifford, ευγενική προσφορά American Ballet Theatre)
Sarah Lane, Αμερικανικό Θέατρο Μπαλέτου
Χτυπημένος
Διευθυντής του American Ballet TheatreΣάρα Λέινθεωρεί τον εαυτό της φυσικό στροφή. Αλλά όταν πρόκειται για μια από τις πιο διάσημες στροφές του μπαλέτου, συχνά αγωνίζεται. «Με τα fouettés, δεν πιστεύω πάντα στον εαυτό μου», λέει ο Lane. Είναι γενικά πιο αργή στροφή, λέει, και βασίζεται περισσότερο στην αίσθηση της ισορροπίας της από ό, τι κάνει στο σημείο της. Προσθέστε λαμπερά φώτα σκηνής και έχετε μια συνταγή για τις ταλαντεύσεις.
Ο Lane είχε ένα αξιομνημόνευτο φιάσκο πριν από 10 χρόνια, ενώ έπαιζε Δόν Κιχώτης στην Ιταλία - σε μια ρακέτα. Το θέτει αμβλύ: «Ήταν τραχύ.» Μετά από αυτή τη μικρή καταστροφή, εργάστηκε σε νέους τρόπους για να κρατήσει τον εαυτό της κεντραρισμένο και σταθερό κατά τη διάρκεια των fouettés. «Ακούγεται περίεργο, αλλά μερικές φορές σκέφτομαι να κάνω μια γυροτονική κοιλιακή θέση, αλλά χωρίς να αφήνω τους ώμους μου να προχωρήσουν», λέει.
Ο Alexander Peters στο George Balanchine's Συναυλία Στραβίνσκι Βιολί (Alexander Iziliaev, ευγενική προσφορά του Μπαλέτου του Μαϊάμι)
Alexander Peters, Μπαλέτο του Μαϊάμι
Διπλό άλμα των Βάσκων
Για τον προϊστάμενο μπαλέτου του Μαϊάμι Σίτι Αλέξανδρος Πέτερς , οι πολλές διπλές σάλτσες de basque - τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά - που πιέζονται σε όλο το ρεπερτόριό του έχουν αποδειχθεί πρόκληση. «Το βήμα είναι δύσκολο επειδή απαιτεί δύναμη, συντονισμό και ικανότητα να βρεις πραγματικά το κέντρο και το σημείο σου και αυτόν τον ρυθμό χωρίς να έχεις απτή αίσθηση για το πού βρίσκεται το πάτωμα», λέει ο Peters. Θυμάται μια παράσταση πριν από αρκετά χρόνια, όπου όλοι αυτοί οι παράγοντες πήραν το καλύτερο από αυτόν: Έκανε έναν ρόλο που απαιτεί αρκετές διπλές σάλτσες de basque σε κάθε πλευρά του Alexei Ratmansky's Συναυλία DSCH . «Έκανα το πρώτο προς τα αριστερά και ήταν υπέροχο και μετά είχα δύο ακόμη δεξιά μετά», λέει. «Όταν έφτασα στο δεύτερο στα δεξιά, ήμουν στο πάτωμα».
Από τότε, έμαθε να καταπολεμά την επιθυμία για μυϊκό μυαλό μέσα από το δύσκολο βήμα. Ξεκινάει αργά στην πρόβα, πρώτα σημειώνει και, στη συνέχεια, εργάζεται μέχρι και ένα μόνο saut de basque, ή ακόμα και κάνει απλές στροφές για να πάρει την αίσθηση ότι «στοιβάζει» το σώμα του κατ 'ευθείαν πάνω από το πόδι του. «Το κάνω και στις δύο πλευρές, έτσι μπορώ να καταλάβω πόση ορμή χρειάζομαι πραγματικά, πώς πρέπει να χρονολογήσω τον ρυθμό του τόπου μου και πόσο γρήγορα πρέπει να φτάσω σε παθητικό», λέει.
Ο Χαν ως Κοπέλια στο Κοπέλια (Μπρουκ Τρισολίνι, ευγενική προσφορά Βοστώνη Μπαλέτο)
Seo Hye Han, Μπαλέτο της Βοστώνης
Πέμπτη θέση
Ακόμη και οι κύριοι χορευτές εξακολουθούν να αγωνίζονται με τα βασικά - και για τον διευθυντή του μπαλέτου της Βοστώνης Σο Χι Χαν , μερικές φορές το πιο δύσκολο είναι να βεβαιωθείτε ότι χτυπάει πάντα την πέμπτη θέση σωστά. «Το κοινό είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιασμένο όταν κάνετε εξαιρετικά ασφαλείς πέμπτες θέσεις, επειδή είναι μια όμορφη γραμμή», λέει. Λέει ότι τα μπαλέτα Λίμνη των κύκνων και Ωραία Κοιμωμένη είναι ιδιαίτερα δύσκολο, επειδή η χορογραφία τους βασίζεται συχνά σε καθαρά πέμπτα. «Την πρώτη φορά που το έκανα Ωραία Κοιμωμένη με το Boston Ballet, την πρώτη παραλλαγή της Aurora '- ένα σόλο δύο λεπτών ριζωμένο σε ακολουθίες πέμπτης θέσης και αραβουργήματος -' αισθάνθηκα σαν θόλωμα, γιατί δεν πήρα σωστά την πέμπτη θέση '
Ο Χαν βρήκε ότι η επανάληψη είναι το κλειδί. «Πριν πάω στη σκηνή, προσπαθώ πάντα να κάνω την πέμπτη θέση επίπεδη και στο pointe, κάθε φορά», λέει. 'Αυτό με βοηθάει να με κρατάς στο κέντρο και να με ζεσταίνει επίσης.'
Ο Anthony Huxley στο Balanchine's Chaconne (Paul Kolnik, ευγενική προσφορά της Νέας Υόρκης Μπαλέτο)
Anthony Huxley, Μπαλέτο της Νέας Υόρκης
Διπλά καμπίλια
Τα διπλά καμπίλια είναι λίγο σπάνια στο New York City Ballet Άντονι Χάξλεϊ Το ρεπερτόριο, το οποίο δυσκολεύτηκε να νιώσει άνετα με το δύσκολο βήμα. Εάν δεν παράγετε δύο ξεχωριστούς ρυθμούς, «μερικές φορές μοιάζει σαν να ξύνετε το πόδι σας στον αέρα», λέει, με ένα γελάκι. Θυμάται μια παράσταση του George Balanchine Κοπέλια όπου κατέληξε να διασκεδάζει μερικές διαγώνιες γεμάτες με καμπριολέ. «Στα δεξιά - η πιο συντονισμένη πλευρά μου - ένιωσε αρκετά καλή», λέει. «Τότε πήγα αριστερά και απλά δεν δούλευε».
Για να αποφευχθούν περαιτέρω στιγμές ξύσιμο του ποδιού, ο Huxley έχει γίνει πιο ακριβής για την τοποθέτηση κατά τη διάρκεια του grand jump. «Προσπαθώ να σιγουρευτώ ότι διασχίζω τα πόδια μου αρκετά ώστε να χτυπούν το ένα πάνω στο άλλο, αντί να περνούν το ένα από το άλλο», λέει. «Αν δεν διασχίσεις αρκετά, δεν θα έχεις την ωραία αίσθηση του« ενός-δύο ». '